MC8: Orco impressions

Eind oktober trok de groep van Mount Coach 8 naar het in herfstkleuren gehulde Valle Dell’Orco. In dit mini-Yosemite vond hun scholing in barstklimmen en het gebruik van mobiele zekeringen plaats. Er viel meer dan één lesje te leren. Indrukwekkend was het zeker. Een greep uit de getuigenissen…

Wat was jouw favoriete route?

SIMON: “Rattlesnake op de Caporale was een ideale route te vervanging van de doorweekte klassieker Diedro Sanchez. In deze route kom je alles tegen van gladde dülfers tot perfecte handbarsten en van enge schoorstenen tot megasubtiel plaatklimmen. Ideaal dus om de aparte granietstijl te leren kennen.”

TOBIAS: “Jedi Master was een absolute topper. Deze multi-pitch van 6 lengtes is een heuse aanrader. Hoewel ik normaal echt geen fan ben van dalklimmen is mijn idee in deze route toch iets veranderd. En als kers op de taart is er nog een knappe barst die begint als dülfer en iets later verder gaat met mooie handjams. In deze lengte heb ik dan ook voor het eerst gevoeld hoe een handjam eigenlijk echt moet voelen.”

Tobias in de mooie barstlengte van Jedi Master

Offwidth of vingerbarst?

BRECHT: “Off-width. Tijdens de alpiene zomerstage moesten we op een bepaald moment een off-width overwinnen. Hier heb ik ferm op mijn doos gekregen. ‘Wat een lelijke klimstijl’ dacht ik! Maar Orco heeft mijn mening hierover veranderd. Het gevoel wanneer je bovenkomt uit een off-width barst is een bevrijding, een opluchting en een gevoel van overwinning. En welke klimmer wilt er niet graag eens een supergrote cam in de rots plaatsen?”

SIMON: “Deze vraag is hetzelfde als de keuze geven tussen heel je lichaam openschuren of enkel de toppen van je vingers een beetje klemmen. Dus geef mij maar een subtiel vinger barstje.

ELLEN: “Ik heb het meest afgezien in het offwidth op een rare masochistische manier vind ik het wel leuk. Maar vingerbarsten zijn ook wel leuk , eigenlijk de elegantste versie van barstklimmen.””

Brecht in La Fessura de la Desperazione met zijn new found love voor off-widths

Wat was de grootste les voor jou?

PIETER: “Op graniet zijn voetgrepen overbodig. It’s all in the mind.”

BRECHT: “Het vertrouwen in mobiele zekeringen. Op een goedgeplaatste nut of cam kan je gerust vallen, maar ik moest hier toch een mentale klik voor maken. Na een paar valletjes op cams en nuts begon het vertrouwen in het materiaal te komen.”

ELLEN: “Het is één ding om te weten dat uw cams zouden moeten houden en een ander ding om het echt genoeg te vertrouwen om te vallen.”

BAVO: “Een jam mag al eens zeer doen, zonder wrijving blijft die niet zitten.”

Ellen werkt op haar jamming techniek en vallen op cams op de Kosterlitz boulder

Nuts/Cams?

TOBIAS: “Cams, cams, cams, cams. Het vertrouwen op nuts moet nog hard groeien. Maar ik probeer zo nu en dan wel eens.”

ELLEN: “Nuts about nuts.”

PIETER: “Cams zijn veel gebruiksvriendelijker en sneller dan nuts. Maar nuts zijn zo eerlijk en pretentieloos. Ik zou nooit zonder nuts vertrekken.”

Wat was jouw favoriete maaltijd?

PIETER: “Death by Gnocchi! Of misschien de lasagna di Sabrina…”

BRECHT: “De ontelbare antipasta’s! Duizenden hapjes, ongelooflijk! Mensen die goed willen eten na het klimmen zijn in de ‘Albergo La Cascata’ helemaal op hun plaats.”

SIMON: “Hoewel de tiramisu het moeilijkste was van alles om binnen te krijgen na ons dagelijks 50-gangen-menu ging dit heerlijk dessert er altijd nog wel in.”

Simon demonstrating some tiramisu-powered climbing

Wat is jouw offwidth-power-scream?

BAVO: “Volledig buiten adem geraken terwijl ik amper vooruitga, voor schreeuwen is geen adem over.”

TOBIAS: “*prrrwiieet* Het geluid van stress-scheetjes omdat je nergens een cam kan plaatsen en de vorige al 4 m onder je zit.”

ELLEN: “Like a Scottish Highlander going to battle.”

Wat was het grappigste moment van de stage voor jou?

PIETER: “Sabrina moest duidelijk haar voorraadkast leegkrijgen. Onze maagcapaciteit werd duchtig op de proef gesteld. Antipasti, primo piatto, secundi piatto, dessert, het hield niet op. Na de beruchte Gnocchi avond werden Ellen en ik midden in de nacht wakker bovenop het beddengoed, kleren nog aan, alle lichten aan… Talk about a food coma…”

TOBIAS: “Ik wou tegen Ellen zeggen dat ik mijn trui had achter gelaten.  Helaas heeft mijn Engelse taalknobbel me hard in de steek gelaten en zei ik in de plaats van sweater -> trousers. Dit heeft me dan uiteraard ook wel een beetje achtervolgt…”

SIMON: “De imitatie van Firmin Crets uitgevoerd door Filip Marcus.”

BAVO: “2e lengte van legoland, plots staat er een baby gems nieuwsgierig te loeren op nog geen 5m afstand…”

Baby gems laat zien hoe het moet

Wat is jou favoriete cam?

BAVO: ” De ‘mental support 5’ cam” van Filip in Nicchia delle Torture, de grootste die hij nog had, maar een #6 had vermoedelijk de rots wel aan beide kanten nog kunnen raken. Zeker niet overdreven om te stressen op die plaats, nog maar een meter verder tijdens het naklimmen plaats ik een mooie footslip…”

PIETER: “Black diamonds zijn mijn favorietjes, als ik een gele kan plaatsen is mijn dag geslaagd.”

SIMON: “Mijne favoriet is toch wel de 0.5 van black diamond. “

Bavo in zijn happy place met zo veel barstklimmen

Mount Coach wordt ondersteund door de Klim- en Bergsportfederatie en genereuze sponsors: Petzl, Rab, Lowe Alpine, Julbo Eyewear, Zamberlan, K2, Kariboe Leuven.

100% Alpine, of toch zoiets.

23/06 – Ergens in Vlaanderen maken zes gespannen individuen zich klaar om op vakantie te vertrekken. Het is de start van de MC8 zomerstage. Er komt deze keer heel wat bij kijken. Er moeten stijgijzers, piolets, nuts, friends, ijsvijzen en nog veel ander speelgoed mee. Nog voor we vertrekken is het al duidelijk dat we veel gaan leren. Dit materiaal is namelijk nieuw voor velen van ons. ‘s Avonds, als iedereen op camping Victoria in het Oostenrijkse Salzburg is aangekomen, krijgen we van Sam en An nog een snelcursus van wat er in onze rugzak moet. An stelt ook de vraag : “Wat verwachten jullie van deze stage?” Waarop het antwoord van de groep is: ”100% Alpinist worden!”

30/06 – Om 7.00 gaat de wekker. Bah! Zo vroeg en dat in onze vakantie?! Na een stevig ontbijt rijden we naar de start van de instijg die ons naar de Kürsinger hut zal leiden. De zon schijnt onverbiddelijk hard, maar de dappere Mount Coachers stappen stevig door. Na één uur doen Sam en An ons stoppen: “Eén uur stappen, 5 min pauze om te drinken, is een goed tempo.” Oef, zalig, even rust, maar niet voor lang. We moeten nog 16 km stappen met 1500 hoogtemeters. Terwijl we vorderen en toch wel een beetje afzien ontrolt er zich ook een schitterend landschap. Bergen komen te voorschijn en links en rechts valt het water kletterend naar beneden in knappe watervallen. Wauw! Dankzij deze pracht worden ontluikende bleinen en zware rugzakken al snel vergeten. Aan de hut aangekomen, kunnen we verder genieten: links ligt een gletsjer, voor ons een meer en op elke top is nog sneeuw te zien. Yes, wij zijn er. Dit wordt onze speeltuin. De tijd die ons rest voor het avondmaal wordt nuttig besteed. Sam en An tonen hoe we ons moeten inbinden, welke soorten cordées er zijn, en hoe we op rotsen en sneeuwplekken moet vorderen. Oké, ik voel me al 2% alpinist. Nu nog snel eten en proberen niet in slaap te vallen voor het dessert.

01/07 – Triiiiing! Triiiiiing! Wat!? Het is nog maar 05.00. Toch moeten we er al uit. Vandaag op het programma: de Keeskögel. Een ideaal programma voor beginners volgens de topo. We nemen de Westgraat omhoog. Halverwege onze tocht  komen we een brede offwidth barst tegen, die los door een toren op de graat loop. Dit obstakel is makkelijk te omzeilen, maar we kiezen ervoor om de uitdaging aan te gaan. We leren meteen dat klimmen met een volle rugzak en D-bottinen een ander paar mouwen is. Een 6a gewaardeerde lengte zou ons niet teveel tijd mogen kosten. Toch blijkt het behoorlijk spannend te zijn! Eens overwonnen volgt dan ook een uitgebreide bespreking van botin-klimtechnieken en het inventieve gebruik van rugzak als nut. We zijn fier op onszelf en reiken enkele ‘alpinistenpunten’ uit. Breed glimlachend vorderen we door eenvoudig maar brokkelig terrein. Op het einde nog een sneeuwhelling over en het kruis is zichtbaar. Wij zijn er, onze eerste echte alpiene beklimming is een feit! Wat zijn we trots op onszelf. Ik voel me vandaag al zeker 8% alpinist. In de tocht terug naar beneden, nemen de stagebegeleiders nog even een omweg, waar we ons over gletsjers gaan voortbewegen. Sam en An leggen ons nieuwe inbindmethodes uit. Wat verderop, verandert het terrein van sneeuw naar ijs. Tijd om onze stijgijzers aan te doen, waar dan ook weer wat uitleg bij hoort. Echter komen boze wolken onze pret bederven en haasten we ons terug naar de hut! 

02/07 – 04.00. Nog vroeger vandaag. Maar het vooruitzicht zorgt voor een opgewekt ontwaken. We maken ons snel klaar, want er is slecht weer voorspeld in de namiddag. We willen eerst een top doen en in de afdaling spaltenberging oefenen. Geen licht programma. De top die we vandaag gaan beklimmen is maar liefst 3666m hoog. Het is dan ook de 4de grootste berg van Oostenrijk. Als dat geen alpine punten waard zijn… We nemen de normaalroute vanuit de Kürsingerhut en vorderen vlot. Het is een lange, makkelijke weg over een besneeuwde gletsjer. Als we bijna boven zijn is het wel even verschieten, Pieter voelt de grond onder zijn voeten wegzakken, maar hij blijft gelukkig in de sneeuw hangen. Er zitten dus duidelijk spalten onder de sneeuw verstopt. Als we de top hebben bereikt en terug naar beneden gaan, zoeken Sam en An de perfecte spalt om te oefenen. Hier krijgen weer een hoop technieken aangeleerd. Hoe maak ik een T-anker? Hoe doe je een bevrijding met een cordée van 3 en van 4? En om alles echt te maken mocht er ook steeds iemand in de spalt vallen. Woohoow! Spanning en avontuur. Na al deze oefeningen gaan we verder op de gletsjer om wat ijsvijzen in te draaien, een abalakov anker te maken en nog wat te oefenen op vorderen op een gletsjer. Ook vandaag hebben we zeker weer wat alpine punten verdiend.

03/07 – 04.00 Het wordt meer en meer een routine. We zijn in no-time klaar voor onze laatste dag aan de Kürsingerhut. Plan van de dag, de Grosser Geiger. Vandaag begint de aanloop naar beneden. Maar niet veel later mogen we door de sneeuwvlaktes omhoog ploeteren. Vervolgens is er een graat beklimming waar we de weg maar moeilijk kunnen vinden en al snel belanden we tussen vele losse blokken. Voorzichtigheid is geboden en iedereen herinnert zich de woorden van An: “Een goede alpinist moet op eieren kunnen lopen.” En dat doen we dus ook. De afdaling gaat vlot en dus is er nog tijd voor een les. Wat doe je als je begint te glijden op een steile sneeuwvlakte? Sam toont enkele technieken waarna ons mogen uitleven op deze gigantische glijbaan. Na deze les haasten we ons terug naar de hut, want we moeten vandaag ook nog beneden in het dal zien te geraken. Een lange dag die toch wel een punt extra waard is.

04/07 – We staan rustig op en proberen wat te recupereren. We krijgen nog een beetje theorie en maken onze zakken klaar voor de volgende top. Vandaag doen we de instijg naar de Stüdlhütte. Deze moderne hut ligt aan de Stüdlgrat, wat meteen onze route op de Grossglockner zal worden. 

05/07 – 04.30 De hut is ‘s morgens verschrikkelijk druk. We haasten ons en vertrekken naar onze beklimming. Ook hier heerst drukte.Zowel voor als achter ons zitten andere cordées. Al bij al gaat de beklimming nog vlot vooruit. De afdaling daarentegen gaat minder vlot. Alle touwgroepen die de top van Oostenrijks hoogste berg halen moeten via de normaalroute afdalen. Niet ideaal, aangezien dit ook de drukste route omhoog is, met wachtrijen als gevolg. We besluiten om een andere, minder drukke, route te nemen. Tegen de middag staan we terug waar we ‘s morgens vertrokken waren. Ook vandaag gaan we terug tot in het dal. We zijn moe en voldaan. De hoogste berg van Oostenrijk beklimmen is achter de rug en dit geeft ons weeral wat alpine punten. We zijn het er over eens dat we allen veel hebben bijgeleerd, maar dat we ook nog een lange weg te gaan hebben. Wat een mooie vakantie. Als afsluiter gaan we nog ergens eten met als dessert kaiserschmarrn.

From (sub)zero to hero. Skistage Mount Coach 8

Gearing up for the Vallée Blanche descent!

ENGLISH VERSION BELOW

In de paasvakantie werd de aftrap gegeven voor het 8ste Mount Coach Academy traject. Chamonix vormde het decor voor de eerste stage: freeride skiën. Met twee absolute beginners in de groep en vier die hooguit al ooit eens een ski gevoeld hadden was er veel werk aan de winkel. Deze groep zou tegen het eind van de week namelijk succesvol moeten kunnen afdalen langs de Vallée Blanche…

Lees verder

Mount Coach Academy 8: meet the team!

ENGLISH VERSION BELOW

Op een frisse zaterdagochtend staan acht zenuwachtige individuen op een parking in Bouillon klaar om zich te wagen aan de ingangstesten voor de achtste Mount Coach Academy. Zes gelukkigen zullen gedurende 2,5 jaar de bergsport in al z’n disciplines doorgronden onder begeleiding van ervaren instructeurs en met ondersteuning van de Klim- en bergsportfederatie en genereuze sponsors. Het traject vereist een grote motivatie en inzet als basisvoorwaarden, doch dient er ook het een en ander bewezen te worden tijdens het selectieweekend.

Lees verder

’s winters stage

Terwijl de ingangstesten voor de nieuwe lichting van Mount Coach volop begonnen zijn, krijgt ook de expeditie van Mount Coach 7 stilaan meer vorm. Zo zijn sinds kort de tickets geboekt en staat de bestemming vast: Kyrgyzstan. 

Ook gaat de koffie verkoop van Mount Roast, ten voordele van deze expeditie, nog steeds verder. Zo is voor 9 euro een pakje koffie van 500 gram van jou.

Maar voor de focus volledig op het eindproject van MC7 en de start van Mount Coach 8 gelegd zou worden, was er eerst nog de laatste stage van MC7. En dit beloofde niet zomaar een stage te worden. Op het programma stond winteralpinisme. De inpaklijst maakte al duidelijk dat er deze keer veel meer bij zou komen kijken. Ski’s, tenten, ijsbijlen, crampons, cam’s, pulka’s, slaapzakken, touwen, … noem maar op, alles wat we tot nu toe geleerd hadden, zou aan bod komen tijdens deze stage. 

base camp – © Sanne Bosteels

Lees verder

MC8 gaat van start!

Mount Coach bestaat dit jaar al 14 jaar en we gaan nu al van start met de achtste lichting. Wens je deel te nemen aan de selectieproeven, dan vind je alle informatie in bijgevoegd document. Meer informatie zal ook verschijnen in de stagebrochure en op de website van de KBF.

Daarnaast zijn we nog op zoek naar een nieuwe sponsor voor ons busje. Na meer dan tien jaar met het busje van garage Houttequiet naar al onze stages gereden te hebben, bedanken we Dirk en Gert van harte voor hun onschatbare ondersteuning!

Mocht u interesse hebben in het ondersteunen van Mount Coach, door tijdens de stages een busje met 9 plaatsen ter beschikking te stellen, neem dan contact op met mij.

Beste wensen voor het nieuwe jaar,

de coach

Aankondiging MC8

Des colles, des sommets et de l’expérience

Van zodra de zomer doorbrak in ons platte landje werd het geroep van de bergen in de verte, al waargenomen. Maar met een land dat gek werd door een kampioenschap tegen de bal stampen werd het voor sommigen echt wel tijd om richting de alpen te vertrekken. Zodoende, dinsdag avond, 10 juli, werd de bus van Houttequiet weer overvol geladen en richting Chamonix vertrokken.

Een nieuw avontuur van MC7!

© Sam Van Brempt

Lees verder

Segundo semana en la Cordillera Blanca

Roel schreef een eerste artikel reeds tijdens onze trip in Peru (zie Primera semana en la Cordillera Blanca). Helaas verdween toen Andreas’ laptop in een hostel in Huaraz, waardoor er geen artikel meer volgde. Ik zou voor een vervolg zorgen… Gezien het nu exact een jaar geleden is dat Mount Coach 6 terug kwamen van onze 2e trip tijdens onze expeditie in de Cordillera Blanca, werd het echt wel tijd dat er van dat vervolg eens wat in huis kwam.

Ziedaar deel 2 van “Mount Coach 6 in Peru”, onder het motto beter laat dan nooit weliswaar 😉

21768894_10214363461225814_3513730783029091134_o

Lees verder