September 2024: Wij zijn weer klaar voor onze voorlaatste stage voordat de echte test begint: een expeditie naar een vreemd land. Er is veel gebeurd sinds we elkaar voor het laatst als groep zagen, dus tijdens de heenrit hebben we enorm veel om bij te praten. Met z’n vijven zitten we als sardientjes in Vadims auto, onderweg naar de Franse Vercors. Helaas zijn we dit keer maar met vijf; Kobe moest vanwege een blessure thuisblijven.

De Vercors was voor mij, Vadim, onbekend terrein, maar eigenlijk bleek het heel eenvoudig te vinden. Als je in Grenoble aankomt en naar het westen rijdt, duikt er een compleet nieuwe bergketen op. Deze wordt gekenmerkt door kalk- en dolomietachtige rotsen, in tegenstelling tot de granietrotsen van de hoger gelegen Alpen. Oorspronkelijk wilden we in de Dolomieten klimmen, maar meerdere koudefronten zorgden daar voor sneeuwval, waardoor klimmen onmogelijk werd. Een skistage als alternatief was ook niet realistisch, dus besloten we van locatie te wisselen.

Na een rit van bijna tien uur kwamen we in het donker aan in Presles. We sliepen op een kleine camping, omringd door rotsen die de volgende ochtend in al hun pracht te zien waren. Hier ontmoetten we An Laenen en Denis Hoste, die ons deze week zouden bijschaven in avontuurlijk klimmen op kalk en dolomiet. Uitrusten van de lange autorit zat er niet in; bij aankomst klonk meteen: “Hoe laat staan we morgen op?” en “Hebben jullie al een route gekozen?” Typisch “mount coach”-enthousiasme. Met de topo voor onze neus kregen we te horen: “Minstens één bommetje” (dat geeft de avontuurlijkheid van een route aan). We verdeelden de cordées en kropen snel in onze tenten om vroeg op te staan.

Dag 1
Iedereen sprong met hun cordée in de auto richting de rotsen. Sander en Denis, zoals gewoonlijk als eersten klaar, hadden een lijn gekozen die volledig behaakt bleek te zijn: een sportklim dus. Wat Sander niet vermeldde, was dat het om een 300 meter lange 7a “opwarming” ging. Kasper en Emile waren de volgende cordée. Zoals bekend zijn zij samen geen navigatie-experts. Een uur nadat iedereen al met zijn route was begonnen, kregen we een sms: “We vonden de rappel naar de voet van de route niet, nu pas onderweg.” Emma, An en ik konden alleen maar lachen; dit hadden we kunnen voorspellen.

Na een paar uur klimmen bereikten wij drieën de top en reden terug naar de camping, waar Denis en Sander ontspannen lagen bij te komen. Van Kasper en Emile ontbrak nog steeds elk spoor. Een uur voor het donker werd, kregen we eindelijk een update: “Bijna boven.” Ik sprong in de auto om ze op te halen. Na twintig minuten wachten in het pikkedonker besloot ik ze maar te zoeken. In het bos vond ik ze eindelijk, en ik loodste ze terug naar de auto, waar ze direct een zak chips leegaten van de honger. “We waren helemaal niet de weg kwijt,” zeiden ze in koor. Ik besloot niet in discussie te gaan en was allang blij dat we compleet waren. Op de terugweg naar de camping vertelde Emile me over een spannende 10-meter whipper door een losgekomen greep.

Dag 2
We herverdeelden de cordées. Sander en Emma kozen een route met twee bommetjes, dus extra avontuur. De route bevatte veel 6b’s waarbij regelmatig relais gebouwd moesten worden. Halverwege werd Sander bijzonder creatief: zes punten verspreid over een heel plateau. We waren het er unaniem over eens dat we die beter niet te zwaar konden belasten.

Dag 3
Vadim en Emma gingen voor een uitdaging in de sector “Le Fou qui repeint son plafond.” Het Franse woord plafond zegt genoeg: een enorm dak, dat zelfs vanaf de camping zichtbaar was. De route tot onder het dak had alles: technische passages, spanning en tempo – of tenminste zo veel als bij artificieel klimmen mogelijk is. Halverwege riep Vadim: “Heb je dat gezien?” “Ik had het gezien: een piton bewoog gevaarlijk”, zei Emma. Snel plaatste hij een extra friend. Een beweging later schoot de piton los.

Dag 4
Na 3 dagen klimmen konden we allemaal wel een rust dag gebruiken, we verplaatsten ons naar Archiane, een imposante rotswand van 400 meter met een plateau in het midden, wat veel routes combinaties mogelijk maakt. Sander en Vadim gingen nog inkopen doen terwijl de rest zich al installeerde op de camping. 

Dag 5
Emma, Emile en Denis combineerden twee routes: Lyonnais en Paroi Rouge. Het eerste deel, met 4e- en 5e-graads routes, klommen ze simultaan om tijd te besparen. Na twee uur hadden ze al 200 meter achter de rug. Toch voelde het voor Emile niet als zijn dag, en besloten ze het tweede deel niet te klimmen. De kracht van deze groep is dat zulke dingen besproken en geaccepteerd worden. Vadim en Kasper klommen Le levant, met een cordee franse gidsen voor hun. An en Sander klommen het begin van Quoi du neuf docteur, een route met meerdere tegenstrijdige topo’s, in de helft besloten zij om Kasper en Vadim te volgen en samen uit te toppen.

Dag 6
Dag 6 besloten enkele van ons om het iets rustiger aan te doen om nog wat energie voor da laatste dag te houden. Vadim en Emma kozen voor kortere multipitches in verschillende sectoren om wat kracht te sparen. Emma vond uiteindelijk een route zonder chimneys: Pilier de la Lavande. Deze route, vernoemd naar de lavendel langs het pad, bood een mooie mix van waterrillen, pockets en een uitdagende finale 6c-barst. De cordée van Emile, Sander en Denis koos voor een route met enkele 7a’s, maar na de 2de 6a route trok Sander een greep los die op Denis zijn schouder landde. Denis besloot om in 1 lengte tot de grond te rappellen waarna Emile en Sander door klommen tot het midden plateau.

Dag 7
Op de laatste dag bleven Denis, die een steen op zijn schouder had gekregen, en Emma, met een kwetsbare knie, op de camping om op te ruimen. De rest klom een laatste keer in Archiane. Kasper en Sander gingen voor Livanos (400 meter, max 6c), hoewel de route voor een deel geëquipeerd was pitons was het vertrouwen vaak zoek en was het af en toe klimmen met een bang hartje. Emile en An kozen de laatste dag voor Le Levant (400m max 6b+). Eens Sander en Kasper boven aangekomen hoorden we Emile zijn kreet weerklinken in de vallei. ’s Avonds aten we samen in een pizzeria en reden we in één ruk terug naar huis.