Kaspers stream of consciousness reisverslag met wat foto’s en uitleg!

In aanloop naar onze big wall expeditie gaan Vadim en ik nog wat tradklimmen in Orco. Jammer dat de rest van het team er niet bij kan zijn, maar iedereen doet wat die kan! Kobe en Sander gingen vandaag artiffen in Chaleux. Onze werkagenda’s brengen ons tot de week van 28 maart – 5 april. Naast uitgebreid klimmateriaal nemen we ook toerski- en bivakmateriaal mee om flexibel te blijven en om de kosten een beetje te drukken. Benieuwd wat dat gaat brengen!

28/3 🚗 Antwerpen > Leuven > Noasca.

Om 6u vertrekt Vadim in Antwerpen om me op te pikken in Leuven. Om 7u is hij er en ondanks mijn zeer korte nacht neem ik het eerste blok van 3u op mij. Zo wisselen we nog 2 keer met korte pauze en dan zijn we al door de Mont Blanc tunnel. Hoe meer we dit doen hoe sneller dat het telkens lijkt te gaan! Even genieten van het uitzicht op de Courmayeur kant van de Mont Blanc en dan beginnen we aan de laatste dikke 2 uur tot in Noasca, waar we om 19u warm ontvangen worden in de albergo van Sabrina. Tijd voor massief veel eten! Na de vierde gang voel ik me heftig in slaap vallen dus ik schep even een luchtje buiten en ik doe een babbel met een trotse Italiaan uit Turijn die hier zijn weekend spendeert met familie.

29/3 🧗 Sergent sector – Via Yoghi (450m, 14p, 5c), Incastromania (25m, 6a), cannabis L1 (35m, 7b)

7u00 heerlijk geslapen en tijd om de klimrugzak klaar te maken. 7u30 ontbijt bij Sabrina, ze was in Sicilië en heeft een lokale specialiteit mee, een boterkoek met ricotta. Lekker! Na het uitgebreide ontbijt bollen we rustig door de tunnel, passeren we de Kosterlitz en parkeren aan camping Ai Laghetti. We hebben gekozen voor een relatief gemakkelijke en lekker lange lijn om te beginnen, de Via Yoghi, 450m en 14 pitches. Vorige keer in november toen we hier waren leerden we in de albergo ene Andrea kennen, een joviale Italiaan die mijn naam als Carlsberg uitsprak, hij raadde ons deze lijn aan omwille van de zeer esthetische barst boven in de route die een scheiding vormt tussen zwart (vaak nat) en bleek graniet. Het begin van de approach lag nog vol met sneeuw waardoor we het goeie pad niet direct vonden, we waren ook iets te laag vertrokken. Daardoor startten we pas om 10u in de eerste pitch. Alles verliep supervlot en we simulden grote delen van de route. Het voorjaarse smeltwater stroomde door de route, wat zorgde voor een extra uitdaging! Op dal met weinig afzekeringsmogelijkheden geen grapje maar we konden er wel mee lachen en de stemming zat goed. Wat een heerlijke dag! Het was ongelooflijk mooi weer (weeral enorm veel geluk met de meteo, hoe kan dit blijven duren?!) en we waren alleen op deze route die de topo beschrijft als een drukbezochte. We klommen goed door en waren om 13u boven en om 14u al klaar met rappellen. Zou sneller kunnen gaan met dubbeltouwen maar we werkten met single rope + tagline en dat zijn we minder gewend. Goed om te oefenen! Om 14u30 terug aan de auto en dan deden we een half uurtje middagpauze. Nog een lange multipitch zat er niet meer in ondanks de stilaan langere dagen, dus gingen we nog wat singlepitchen. Vadim koos Incastromania (6a) om zijn hand jams nog wat in te oefenen maar het bleef spannend. Ik deed hem dan retroflash en dan top ropete Vadim hem nog eens. Dan was het 17u wanneer ik me aan de eerste lengte van Cannabis (7b) waagde. Echt op mijn limiet en vooral met de voetplaatsingen sukkelde ik wat, want ja qua handen was het vrij duidelijk wat de mogelijkheden waren, de vraag blijft natuurlijk wat je met zo’n dunne barst moet doen. Uiteindelijk geraakte ik wel boven met een mix van vrijklimmen en A1. Ik ambieer momenteel niet deze vrij te klimmen maar ben wel blij dat ik het geprobeerd heb, en ben vooral benieuwd naar die vijfde en laatste 7a lengte die ik in 2023 al eens zag vanaf de laatste relais van de Desperazione en die de topo beschrijft als een van de mooiste jam-cracks van heel de vallei. We’ll be back!

Key takeaways :

• Een route hoeft niet moeilijk te zijn om leuk te zijn
• Zon is goed voor de mood
• Vroeg begonnen is half gewonnen

30/4 🧗 Sergent sector – Bertotti-Palmisano L1-4, Legoland L1

Na het ontbijt bij Sabrina maakten we de hotelkamer leeg en laadden we alles in in de auto. Eerst gingen we nog even naar een lager dorp waar we ingrediënten voor de kaasfondue van vanavond konden kopen. Het was markt en het bruiste er van leven! We wouden namelijk minstens 1x bivakkeren (ik vooral) en vriesdroog vermijden waar mogelijk. Op de terugweg naar Noasca moesten we allebei een telefoontje doen en dan gingen we eerst al eens scouten voor een goeie bivakplek voor de nacht. Eens we dan parkeerden aan de Sergent was het al middag. Ons originele plan om zowel de Bertotti-Palmisano (250m. 6p. 6b+) als de Crollo dell’impero nero (150m, 6p, 6b) te doen leek al niet meer haalbaar. De approach voor beide passeert langs Legoland en is dan nog een eindje verder. Wederom lag er veel sneeuw en met al die gladde grassen en stekelige planten was het opletten geblazen. Om 13u vertrok Vadim in de Bertotti-Palmisano, hij nam de 6a(+)’s voor zijn rekening nemen en ik deed de overhangende 6b+ barst. We wisten dat het stevig ging waaien maar die wind was er sneller dan voorspeld, zeker op de 4de relais stond ik zeer exposed en met al mijn lagen aan was het net oké om niet koud te krijgen. Toen Vadim ook de 4de relais bereikte was het besluit om af te dalen snel gemaakt, die dalplaten waren toch niet zo interessant. Toegegeven: we gaan er wel nog wat op moeten oefenen tegen de expeditie! Om 15u20 begonnen we dus te rappellen en rond 16u aten we onze lunch met een mooi uitzicht. Onderweg naar beneden stopten we nog even bij Legoland om de eerste pitch te doen. In 2023 lukte die mij niet op lead, dat ging nu al veel beter. Jammer genoeg toch nog ergens op mijn touw gaan staan dat dan wegrolde en zonder nadenken pakte ik even de sling van de totem voor mij vast voor mijn balans. De send zal dan voor volgende keer zijn … Vadim probeert ‘m nog eens in top rope en dan wandelen we tot bij de auto. Terwijl we aan de Kosterlitz kaasfondue maken begint het lichtjes te sneeuwen. Misschien een goed laagje om later deze week nog een skitour te doen? Het hevige weer laat ons alleszins besluiten om het morgen bij single pitch te houden. We lachen nog wat om verzonnen fondue-verhaaltjes rond Mike Kosterlitz en bedanken hem om het recept van kaasfondue te brengen naar Orco. Grazie Mike!

Key takeaways van de dag :

• Wind in de bergen is no joke, op expeditie zullen we meer afgelegen zijn van beschutting en beschaving dus onderkoeling wordt één van de grote risicofactoren (zoals ook geleerd bij de WFA die ik recent deed), in de rugzak moet altijd een extra laag mee.
• Isoleer jezelf van werkmails etc. tijdens een klimvakantie…
• Frigobox had er nog bijgekund in de auto en dan hadden we inkopen al in België of onderweg kunnen doen, en misschien meer kunnen klimmen!
• Kaasfondue eten aan de Kosterlitz terwijl het sneeuwt is een vibe, grazie Mike 🙏
• Je mag niet met Mike lachen, hij heeft een nobelprijs gewonnen in de fysica!

31/3 🧗 Sergent sector – Incastromania nog eens en Cannabis L1 in TR, ⛷️⛺ Strada provinciale 50

Om 7u ruimden we de tent op en gingen we weer naar de put van de Kosterlitz om op die bank te ontbijten. De zon scheen hier nog niet dus we besloten na het ontbijt richting de centrale sector van de Sergent te gaan omdat de zon daar net was. Op de parking leerden we Max kennen, een jonge Duitser die niet zo ver van Ettringen woont en die hier spontaan even kwam rope solo’en tussen een feest in Frankrijk en een bezoek aan een vriend in Chamonix door. Hij vertelt dat hij gisteren uit Diedro Nanchez moest terugkeren omdat die helemaal nat was. Die deden wij vorige jaar in november samen en wij denken meteen: deze dude kan sowieso goed tradklimmen maar hij kent orco nog niet, cool! We nodigden hem uit om mee met ons te komen klimmen en zo werd het een gezellige dag in de zon die we gisteren moesten missen. Een berggeit die duidelijk niet schuw is van klimmers kwam heel de dag snuisteren bij onze rugzakken achter eten. Vadim oefende nog wat in Incastromania en Max wou die 7b van Cannabis eens proberen. Net zoals ik sukkelde hij vanaf de tweede goeie piton met de microbarst waar amper voetjes onder te vinden zijn en waar niet meer dan vingertopjes in te krijgen zijn, daarna klom hij wel vlot tot de relais. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om nog eens top rope in de route te gaan maar het bleef even moeilijk. Vadim kwam steeds dichter bij de send van Incastromania maar we spraken af om ten laatste om 15u te vertrekken naar de auto. Een moeilijk te verwijderen cam stak daar een stokje voor. Tradklimmen is een discipline waar je al snel 100 euro kan verliezen en meestal win je die kort daarna terug. “Kut, 100 euro kwijt! … Yes, 100 euro gewonnen!” Eens op de parking legden we al ons gerief open om in te pakken wat we nodig hebben voor een bivak in de sneeuw + een skitoer en misschien een korte graatbeklimming? We hadden niet geluncht dus staken ons in de auto naar de verst mogelijke parking in de vallei nog vol met chips en nootjes. De fabrikant van mijn nootjes vond het een goed idee om geroosterde en gezouten hazelnoten, kikkererwten en mais samen te steken in 1 zak met pistachenoten in hun schil. Toch speciale dingen die je kan kopen in de Al Taj in Leuven! Het voelde gek om te beginnen instijgen bij het vallen van de avond, het koelt ook snel af hier, dus we zochten gewoon zo snel mogelijk naar een vlak plekje voor de tent. Dat vonden we al snel, vlak naast de weg. We hadden graag naast Lago Serru gestaan maar daarvoor was het veel te laat. We genoten nog van de zonsondergang en Vadim toonde me een paar hilarische reels, waaronder die man die een hydraulic press nadoet met zijn hoofd. Ik ben sterk onder de indruk van mij Lyo food vriesdroog tikka masala en maak me dan klaar om te gaan slapen. Nog even de tijd nemen om chats te beantwoorden en deze blog entry te schrijven. Morgen wordt een prachtige ochtend! Volgens Vadim gaan we uit onze tent gebakken worden door de ochtendzon.

Key takeaways :

• Nieuwe vrienden maken is leuk
• Lyo food vriesdroog + Soba instant noodles is episch
• We zijn blij dat we dit allemaal gewoon aan het doen zijn

1/4 ⛷️ skitoer naar Lago Agnel & caféstop

Ondanks dat we een bivak deden hebben we eens uitgeslapen. Eigenlijk was dit een soort rustdag. Tegen dat we ontbeten hadden, de tent hadden opgeruimd en op weg waren met de ski’s was het al 11u. We twijfelden of we richting de Lago Serru en Lago Agnel zouden gaan en dan naar de Punta Violetta óf door de Vallone del Carro richting de Cima del Carro. We kozen voor de eerste optie en genoten van het mooie weer. Na 2u stijgen waren we aan de Lago Agnel en de bewolking die we al eerder hadden zien aankomen kwam dichterbij. Dat plus het feit dat we niet zo veel energie hadden liet ons besluiten om om te keren, ook om te vermijden dat we zouden afdalen over sneeuw die zonder direct zonlicht alweer zou aantvriezen. Om 14u waren we alweer bij de plek waar we gebivakkeerd hadden en daar herpakten we onze rugzakken met het bivakmateriaal dat we hadden verstopt. De bewolking was toch even weg dus we namen een goeie pauze in de zon en aten nog wat Soba instant noedels, chili smaak deze keer. Toen de bewolking er weer was werd het snel koud dus dan gingen we verder om tegen iets na 15u aan de auto te zijn. Ik had ’s ochtends al met Sabrina afgesproken dat we terug naar haar Albergo gingen komen. We vulden onze tijd nog met een bezoekje aan het café in Rifugio Massimo Mila en we kozen een route voor morgen. Het bericht dat we eerder die dag kregen over een totaalverbod op pof in Belgische klimzalen bleek een éénaprilgrap – jammer! Ik sta er wel achter. Tijdens het skitoeren was ik al aan het fantaseren hoe de markt van pofzakken in elkaar zou stuiken. We waren de enigen in Sabrina’s restaurant deze avond en het eten was voortreffelijk. Het comfort van de hotelkamer en badkamer deed ook extra deugd vanwege het contrast met de vorige twee nachten. Op hotel gaan voor een klimvakantie kan je aanzien als luxegedoe, maar feit is wel dat je zo maximaal je energie kan steken in het klimmen, aangezien je voor de rest volledig ontzorgd bent!

Key takeaways van de dag :

• Bivakkeren en koken neemt ook tijd en energie, maar is wel enorm de moeite om de reiservaring diverser te maken en het contact met de bergomgeving eerlijker en authentieker. Energie die je spaart met comfortabele accommodatie kan je dan weer wel kwijt in het klimmen! Kiezen is sowieso verliezen…
• Vroeg vertrekken is eigenlijk bijna altijd een goed idee in bergsport. Dat hebben we vandaag niet gedaan. Toegeven dat de energie er niet meer is en vermoeiende situaties anticiperen voordat ze gebeuren (ijzige afdaling zonder zon) is ook een goed idee!
• Rustdagen zijn belangrijk!

2/4 🧗Noasca Tower sector – Gran Traversata L1-9 (240m, 9p 7a+)

Vandaag was zonder twijfel één van de beste dagen van mijn leven! We klommen de Gran Traversata en eigenlijk verliep alles perfect, alleen hebben we de derde toren (L10-13) niet meer gedaan. Aangezien ik nog niet op mijn max niveau gemultipitcht had deze week, stelde Vadim voor om deze epische multipitch te doen – merci! Om 8u50 begonnen we aan de approach aan het kerkhof van Noasca, we volgden een mooi pad schuin rechts omhoog, door het bos, langs een puinveld, over een besneeuwde geul en dan over een puinveld tot aan de wand, die we nog wat omhoog moesten volgen. Daar deden we zoals de topo voorzag 40 min over, maar we waren even in de war mbt de start van de route dus ik vertrok pas om 9u46 in L1. Ik klom alles voor en Vadim volgde. De route startte met enkele dièdres die zuid-west gericht zijn dus we zaten nog niet meteen in de zon, dat duurde zelfs tot na de middag. Elke route was een echte uitdaging, sommige waren moeilijk en andere heel moeilijk, maar met af en toe A1 en A0 te klimmen geraakte ik wel verder. Geen enkele route heb ik volledig vrijgeklommen, maar dat nam voor mij niet weg van de ervaring. Het was echt een grandiose route, we hadden prachtig weer en de sfeer zat echt goed! De wandelstukken tussen de torens roken heerlijk naar naaldbomen en bergplanten. Vadim zijn doel was om mij moe te krijgen en mijn doel was om de top te halen en zo veel mogelijk vrij te klimmen maar ook efficiënt te blijvengaan. Aan de voet van de derde toren besloten we om af te dalen. Na even te overleggen wou ik toch proberen, maar ik was al moe en een beetje gedehydrateerd, te merken ook aan gekke krampen in de streek van mijn elleboogholte zowel links als rechts (pols-extensoren en elleboog-flexoren, brachialis denk ik) die ik nog nooit eerder gevoeld had. Net toen ik was begonnen aan de derde toren, richting R10, riep Vadim dat we geen tijd meer hadden om én de top te halen én op tijd af te dalen. Daarenboven zouden we door te pushen in L10-13 morgen helemaal cassé zijn en we hadden nog een dag klimmen tegoed! Los daarvan was het ook verstandig om af te dalen met nog wat energie en zonlicht + marge voor als er iets fout zou lopen. Dat gebeurde gelukkig niet en op een dik anderhalf uur stonden we weer aan de auto, om 18u00 precies!

Key takeaways van de dag :

• Lange trad multipitches waar succes zeker niet gegarandeerd is zijn superleuk!
• 1L water is wat weinig voor zo’n lange dag, ik had beter wat extra water meegegeven met Vadim als naklimmer of we hadden ook een kleine haulbag met extra water en sportsnacks kunnen meepakken.
• Elke pitch leaden is een heel andere sportieve uitdaging dan alternerend voorklimmen wanneer de gradering dicht bij je maximaal niveau ligt. Logisch ook, omdat je herhaaldelijk anaerobe inspanningen doet met veel minder recuperatietijd ertussen…

3/4 Torre di Aimonin sector – Una notte a Thaiti (165m, 5p, 6c) met Cippalippa exit + Strada dell’ovest (100m, 4p, 6b) (beetje mixup met Sweet Aimonin)

Vandaag was onze laatste klimdag. Het was de voorbije dagen al warm maar nu voelde het echt als zomer, we hebben bij de approche ook geen sneeuw meer gezien. Weeral een stralend blauwe hemel. We planden om op de Torre di Aimonin (20min wandelen van ons verblijf) 2-3 multipitches te doen, we zouden wel zien waar we geraken. Chill om te eindigen! Of zo dachten we toch. De relatief grote hoeveelheid begroeiing en de soms mossige graniet voegde een extra dimensie toe aan de uitdaging. Una notte a Thaiti wordt niet zo vaak gedaan waarschijnlijk, de 5b waar ik mee begon was wel mooi en goed af te zekeren, de 6a+ erna bevatte al een gek-moeilijke dalpas die Vadim A0 oploste, een voorbode voor wat nog ging komen… Ik vertrok verkeerdelijk in de 7a (L4 van Pisittu maccu, echt gekkenwerk) die de onze kruiste (6c), en dat hadden we pas laat door. Zelfs A0 geraakte ik niet verder toen de laatste haak op het dal 4m links en 1,5m boven mij stond. We begonnen stilaan onze vergissing in te zien en ik liet 2 setjes achter om de 6c te proberen – die setjes konden we tijdens het rappellen dan wel recupereren. A0 geraakte ik wel vlot door de 6c, jammer dat we hier veel tijd verloren hadden. Maar zo gaat het soms! Vadim klom L4 (6a), een mooie barst-dièdre die schuin naar rechts ging. Om recht naar beneden te kunnen rappellen deed ik van R4 een transfer naar links (die ik afzekerde met een BD4 en 2 nuts) naar de laatste 6a+ van Cippalippa. Eigenlijk een mooie route maar wel vol met planten en relatief lang, waardoor ik op het einde een ropedrag had van ±20kg, touw inhalen en de eerste 10m zekeren was echt sleuren met hoofdletter S. Rappellen ging zonder complicaties en eens beneden begaven we ons naar de west-kant van de sector waar we Strada dell’ovest wouden proberen. We vergisten ons van eerste pitch en Vadim klom de L1 6a+ van Sweet Aimonin. De 5b daarna vond ik best leuk met een chimney en goeie hand-jam barsten hoger in de route. Hier ontdekten we dat de tekening en de routebeschrijving uit de topo het compleet tegenovergestelde zeiden, we besloten de tekening te volgen, dat leek juist. De laatste 6c dal skipten we door de meer logische barst direct omhoog te volgen die eigenlijk het einde van Spigolo vormt. We rappelden opnieuw zonder complicaties en dan wandelden we terug naar Noasca, met nog een tussenstop aan de waterval. Zo’n mooie dag! Op de zuid-west wand hadden we schitterende exposure naar het uitzicht over de vallei en Noasca. Perfect om deze week te eindigen.

Key takeaways van de dag :

• Snel verschillende strategieën proberen en eventueel de aanpak helemaal omgooien (route veranderen) is beter dan een niet-effectieve strategie blijven herhalen en blijven mislukken totdat het misschien wel lukt. Zelfs als die dan lukt was die uiteindelijk wel effectief maar niet efficiënt. Met verschillende dingen te proberen heb je meer kans de efficiëntste methode sneller te vinden. Efficiëntie wint in de bergen! Dus : keuze maken en gaan
• Check op teken
• Volgende keer Belgische chocolade meepakken voor de crew van Albergo Gran Paradiso.