Tags

, , , , , , ,

Net als 2 jaar geleden werd ook dit jaar de fameuse “Orco Tradmeet” georganiseerd. Een organisatie die uitgaat van de club alpino accademico italiano onder leiding van de immersympathieke Mauro Penasa. Doel van de meet : Klimmers van over heel de wereld tezamen brengen in de Orco Vallei om er een week samen te klimmen. Team België was Talrijk! Naast habitués Eric Borghans en Stéphane van Lierde waren er ook nog  nieuwkomers : Olivier Dellecosse, Pieterjan De Roo en ik(Tim De Dobbeleer).

Fissura della disparazione

Tim in Fissura della desperazione

Tim in Cannabis

Italiaanse klimmers waren natuurlijk ook talrijk aanwezig, en dan vooral de klimmers van de streek. Elke dag werden er groepen gemaakt naar gelang het niveau en werd er een lokale host aangewezen….en dat zorgde soms voor grappige situaties. Pieterjan en ik kregen 1 dag Mario Settore mee. Een man die enkele routes opende in het gebied. Naast oeroude setjes, friends en een touw laadde bompa Mario ook nog 3 halve liters in zijn rugzak. Un bon vivant!!!

Andrew Burr en Mario Settore onderaan Torre di Amonin

Actie hogerop op Torre di amonin met aan de zijkant Andrew die foto’s neemt

Voor mij was het al de derde keer dat ik naar Orco kwam, en ondertussen deed ik veel barstervaring op in Amerika en in de alpen, en dat rendeerde! In Fissure kosterlitz : de midnight ligntning van Orco kon ik vroeger nauwelijks beginnen. Nu ging die nog nooit zo vlot.

Tim in The kosterlitz

PJ doet ook zijn eerste klimpassen op Italiaanse bodem

Door op pad te zijn met locals leer je natuurlijk ook nieuwe gebieden kennen. Zo werden Pieterjan, Manuel en ik meegenomen door Fabio Cappellini naar een gebied op 45min rijden van Ceresole Reale : Ancesieu. Een 400m hoge gneiswand in een verlaten vallei. Wij klommen een route in het midden van de wand waarvan ik de naam vergeten ben, subliem! Er zijn meer grepen dan op de wanden van Orco en dat maakt het juist interessant. Zalige passen op rechte wand wisselen elkaar af met barsten en hoefversnijdigen om dan te eindigen op een top met zicht op het grand Paradiso gebied.

stretchy PJ!

PJ in Ancesieu

Na 5 klimdagen op Sergent en omgeving vergaten we bijna dat er ook nog die andere wand is die minstens even stijl is als de grote El Capitan, maar net iets minder hoog : The Caporal. Een italiaanse bergids nam Pieterjan, Manuel en mij mee in L’orrechio del Pachiderma, en tempi Moderni. De 2de lengte van L’orrechio is echt fantastisch, daarna komen enkele vervelende dallen om tot bij een plateau te geraken en daar kies je ofwel Tempi Moderni ofwel rattlesnake. Wij kozen voor tempi moderni omdat ik Rattlesnake als eens had gedaan. Leuk, maar zeker niet zo mooi als zijn rechterbuur : Rattlesnake.

Pieterjan in de geniale 2de lengte van l’Orecchio del Pachiderma(6b)

Tim in l’orrechio

Zowel Pieterjan als ik voelde de vermoeidheid na 3 weken bijna constant klimmen. Maar op de meet werden telkens nieuwe projectjes voorgechoteld.  Nee zeggen…. dat ligt niet echt in onze aard. We besloten dus door te gaan zonder een rustdag in te lassen. Als kers op de taart en om ons helemaal in een karreke te klimmen probeerden we nog het offwidth testpiece : Gloves of war dat Tom Randall en Pete Whittaker in 2009 openden. Dit keer geen offwidth op een rechte muur,  wel in dak! Benen er in rammen, voeten klemmen en spanning houden met de armen! Pieterjan bewoog goed en na 2 pogingen kon hij al alle passen. Bij mij bleef het op hulpeloos brullen en af en toe een kleine vooruitgang. No pain No gain!

le coinceur humain Pieterjan De Roo in Gloves of war(7c)

Brulaap De Dobbeleer trying to move.

Andrew burr, de amerikaanse klimfotograaf die werkt voor merken als Patagonië en Black Diamond was door de italiaanse alpenclub ook uitgenodigd om alles op de gevoelige plaat vast te leggen. 2 keer is hij de hele dag met ons meegekomen en dat leverde enkele spectaculaire foto’s op.  Hopelijk kan ik er binnenkort enkele online zetten.

Advertenties