Afgelopen weekend trok de nieuwe lichting naar Marche-Les-Dames en Yvoir. Op het menu? Een stevige portie touwtechnieken en een eerste ervaring met trad climbing. Onverwachte extra? Een lekkere barbecue en een spectaculaire test op stevigheid van Williams klimhelm.

IMG_20150425_161234 IMG_20150425_161241

Zaterdag en zondag stond onze tweede uitstap als Mount Coach 6 gepland. Het weekendje touwtechnieken in Marche-Les-Dames en Yvoir diende ervoor om onze touw-, standplaats- en zekertechnieken bij te schaven ter voorbereiding van de rotsklimstage in Presles waar we ons over enkele weken mogen uitleven.

IMG_20150426_115523 IMG_20150426_115530

De eerste dag was leren en oefenen geblazen. Alle basistechnieken van het rotsklimmen werden opgefrist en ook enkele nieuwe knopen en technieken werden aangeleerd. Zo bijvoorbeeld de vlinderknoop, die een lus vormt die in elke richting kan worden belast zonder aan kracht te verliezen. De meest memorabele technieken waren de SPS en de daarbij aansluitende SSPS. De SPS of StandPlaatsSling is het toepassen van een paalsteek op een dunne dynemasling, die je toestaat om in slechts enkele seconden veilig in te pikken in een vast relais. Ja hoor, je leest het goed: enkele seconden. “Snelheid is veiligheid”, zo heeft Sanne ons meermaals benadrukt, want door snel en correct te handelen bereik je sneller je doel. Iets dat best van pas komt wanneer je in de verte een onweer hoort rommelen, bijvoorbeeld. De SSPS is daar een lichte variatie van en komt van “Steve’s StandPlaatsSling”. Steve, Sannes collega, klimpartner en medetouwtechniekendocent, leerde ons hoe je met deze kleine variatie je SPS kan gebruiken om van relais naar relais te rappellen. Enkele mooie multipitchroutes en de daarbijhorende afdalingen later, hadden we dit alles mooi onder de knie.

IMG_20150425_205512

De avond werd afgesloten met een vreetfestijn. Ikzelve had een barbecuetje meegenomen, maar moest al snel het onderspit delven aan de gigantische grill die we van de wirts uit de Chaveehut mochten lenen. Toegegeven; zonder hun vriendelijke uitleenactie hadden we nu, enkele dagen later, misschien nog steeds zitten wachten tot het laatste stukje vlees gaar van mijn kleine barbecue kwam. We grilden de heerlijke, Neanderthalerjaloersmakende hompen goudbruin zodat we klaar waren voor de gekende Mount Coach avondactiviteit: theorieles. De les “tactiek bij alpiene beklimmingen” vatte de technieken van overdag mooi samen en benadrukte de etiquette die je als klimmer op een wand of big wall dient te hanteren. Zelfs als je “trage Fransmannen” wil passeren, zoals al lachend werd gesteld.

IMG_20150426_123256 IMG_20150426_153326

De dag erop was een stapje dichter bij het traditionele klimmen. Op de dalmuur van Yvoir leerden wij nuts en friends steken. Niet langer vertrouwden we op de veilige boorhaken die het massief ons boden, maar dienden we zelf de juiste technieken, scheurtjes en barsten te vinden om onze eigen veiligheid aan toe te vertrouwen. Het juiste materiaal voor de juiste barst, en zelfs dan is een afwisseling tussen nuts en friends aangeraden. Dat bleek vooral toen William ongepland de stevigheid van een nut nr. 5 uitteste en deze uit de rotsen scheurde.

IMG_20150426_123400 IMG_20150426_123425

“Onze 8a-klimmer”, zoals William soms al lachend wordt genoemd, had meteen een stevig niveau uitgekozen voor zijn eerste nut- en friendervaring. Tot het eerste relais ging alles uitstekend, maar in de tweede touwlengte kwam hij toch enkele cruxpassen tegen. Een voor een tackelde hij deze moeilijke stappen, maar een tweetal meter boven zijn vierde zekering loste zijn voet toch grip. Hij schoof naar beneden, vertrouwende op die nut die hem wel zou tegenhouden. Tot hij met een stevige ruk voelde hoe deze uit de rotsen werd gesleurd, en hij nog een drietal meter lager pas aan de voorlaatste zekering – een stevig formaat camalot – zou komen. Wild armenzwaaiend en achteruitlopend om zijn evenwicht te bewaren, struikelde hij over dit plotse teveel aan touw en smakte hij met een stevige kracht zijn achterhoofd tegen de rotswand. Op hoogte van het relais, waar Matty en Sanne dit met respectievelijk angstige en benieuwde ogen gadesloegen, kwam hij ondersteboven tot stilstand. Een gebarsten helm en een geschaafde arm bleken het verdict. De droge opmerking van Sanne “dat in een zulke barst de camalot haar kunnen heeft bewezen” spoorde William meteen aan om zich meteen terug in de route te zwieren. Schrik en pijn? Daar is geen tijd voor bij rotsklimmen, zo blijkt.

IMG_20150426_181534 IMG_20150426_181700

We rondden de leerrijke dag af met een lokaal frietje en trokken terug richting Antwerpen, Maasmechelen en Gent, onze bakermatten. Om ’s nachts te dromen van de fenomenale muren in Presles die we beklimmen zullen, af en toe afgewisseld met een vlinderslag zwemmende William die aan de rotsen naar beneden duikt.

Advertenties