Tags

,

Changing corners, high up on El Capitan

Changing corners, high up on El Capitan

De neus is gesnoten! Sinds ons laatste bericht hebben we niet stilgezeten. Vorige zaterdag deden we nog een leuke free climb, Royal Arches, een multipitch van 16 lengtes, 5.7 A0/5.10b. We gidsten deze route voor een Canadees en een Oostenrijker, vrienden van in Camp 4. Maar we zijn niet helemaal naar Yosemite gekomen om enkel free climbs te doen en na de mislukte poging op Washington Column, werd het tijd om dat goed te maken. Met welke wand kan je beter uitpakken dan met El Capitan? 1000m loodrechte tot overhangende, perfecte graniet. In the Nose zaten zoals altijd een hoop teams veel te traag te klimmen, dus kozen we voor een andere strategie. We brachten op voorhand onze haulbag naar Mammoth terraces en klommen daarna snel the Freeblast, het eerste stuk van Salathé Wall, een route die ik al in 2005 geklommen heb met Hansi. Onze eerste nacht in de wand brachten we door op Mammoth Terraces, in de tiende touwlengte.

IMG_6069

An L in the Great Roof, the Nose, El Capitan

De volgende dag klimmen we het middelste stuk van Muir Wall, 8 prachtige touwlengtes 5.9 en C2+, met enkele uidagende traverses. Al onze kennis van touwtechnieken wordt aangesproken om onszelf en “miss Piggy”, onze haulbag door deze lengtes te krijgen. Tijdens het klimmen spoken de meest idiote liedjes door onze  kop, het meest voorkomend zijn “wa was da met den dikke” tijdens het haulen en “we had joy, we had fun, we had seasons in the sun” tijdens het klimmen. Het is al donker als we op een smalle maar leuke richel aankomen, vlak onder Camp4 in the Nose. We zijn op touwlengte 18 en mooi op schema. Op elk bivak wordt aan comfort gedacht, we hebben voor elke dag een aperitiefke mee: bier, cola, chips en nootjes. Het beste moment van de dag is het “pscht” tijdens het openen van dat blikje bier 😉

An en Sanne in CampVI, the Nose, El Cap

An en Sanne in CampVI, the Nose, El Cap

Nu zijn we definitief in the Nose en het wordt steil! Waar het onderste derde van El Cap nog neerligt, het midden loodrecht is, wordt het bovenste deel echt wel overhangend. Wat een ambiance! En nog beter, we zijn helemaal alleen nu, onder ons zijn diezelfde teams nog altijd even traag aan het klimmen. Ze gaan vooral zo traag omdat ze werkelijk alles “aidclimben”. Snelheid kan je maken door de stukken 5.7 tot 5.10 zo veel mogelijk vrij te klimmen, iets wat je in the Nose echt wel vaak moet doen. Lengte na lengte van perfecte steile barsten schieten omhoog boven ons. Een van de hoogtepunten is “The great roof”. Jammer dat deze lengte zo nat en mossig was, anders had ik hem vrijgeklommen 😉 Not! 5.13+ is niet aan mij besteed. Knappe prestatie van Lynn Hill in 1993, zij klom met haar dunne vingers als eerste deze indrukwekkende passage vrij. Na 7 vermoeiende lengtes komen we op ons laatste bivak, hoog in de wand, CampVI op de 25e touwlengte. Het laatste blikje bier gaat eraan en de tube Pringles moet leeg om te dienen als “Pooptube”

Sanne in de voorlaatste lengte van Triple Direct, El Capitan

Sanne in de voorlaatste lengte van Triple Direct, El Capitan

’s Morgens zijn we geradbraakt na een rotnacht op deze aflopende richel, en we zijn bovendien nat. De hele nacht heeft het op ons gedruppeld, gelukkig hadden we goretex covers over onze slaapzakken. Met natte klimschoenen begin ik aan “Changing Corners”, wat voor mij een van de moeilijkste lengtes van de route wordt. Na 40m klimmen moet je van een doodlopende barst overstappen in een hoek, waar een lang stuk harde C2 volgt met een laatse tussenzekering ver onder je en het touw loopt over een scherpe rand! Ik vraag aan An om wat camhooks en micronuts op te sturen langs de haulline, maar ik ben al over de helft en ik zal het moeten doen met wat offsetnuts en C3’s. Ik heb net een C3 gestoken als de nut waar ik op hang eruit schiet… that was close. Na deze moeilijke lengte gaan de laatste vier lengtes vlot en om 14u staan we op de top! En zoals met elke beklimming volgt na de euforie… de afdaling 😦 Drie uur moeizaam afdalen met de haulbag langs “east ledges” is echte geen fun.

Nog enkele dagen resten ons hier en euh, overigens hebben we ons logementsprobleem creatief opgelost in ware “Koen en Sam-stijl”. Prettig weekend!

Advertenties