Yes! Op 15 Juli beklommen we Alpamayo (5947m) via “the French direct”  in winterse omstandigheden. Nadat reeds 2 andere Mountcoach teams door slechte weersomstandigheden faalden kunnen we terecht zeggen dat de vloek gebroken is.

Mount coach voor "The French direct ",TD

Mount coach voor "The French direct ",TD

“Hoe slagen we er in onze knieen te sparen en toch niet te veel geld uit te geven?” was de hoofdvraag voor ons Alpamayo avontuur begon. De tocht naar basecamp is al een expeditie op zich en dat zit je nog maar op 4400m. Gelukkig leerden we nog enkele klimmers kennen in onze hostel met dezelfde plannen. Zo konden we enkele burros en een arriero delen met een grappige Schot, een rasta Duitser en een reizende Engelsman. Het traject van 24 km en 1300hm was al een mooie intro op wat nog komen ging. Na een nachtje in basecamp zeulden we zelf onze weerom overdreven zware rugzakken over de morene richting een kamp net onder de gletsjer. Gelukkig won Koen de race tegen de Schot en zo hadden we met voorsprong de horizontalere plaats om ons tentje neer te plaatsen. Na morenecamp komt colkamp op 5500m. Om hier te geraken ploeterde we ons een weg over de gletsjer om naar het einde nog tweemaal een stuk van zo een 100tal meter 70graden ijs  voorgeschoteld te krijgen. Dit gecombineerd met 15kg op de rug en nog niet helemaal geacclimatiseerd te zijn bleek een stevig pikkertje.

Op weg naar het colcamp (5500m)

Yannick op weg naar het colkamp (5500m)

An aan het begin van het laatste stuk richting colcamp

An aan het begin van het laatste stuk richting colkamp

Aangekomen in colcamp bleek onze Mountcoach-efficientie inzake het snel opzetten van een kamp weer indruk te maken. Voor de 10e keer deze trip moesten we uitleggen waar MC voor stond, of zou het toch iets met onze uniforme pullekes te maken hebben? In ieder geval leek Alpamayo er goed bij te liggen, wat niet van de naburige top Quitaraju te zeggen was. De directe lijn op de westwand was ook een doel, maar de overvloedige sneeuwval van de voorbije dagen had ervoor gezorgd dat op de hele berg geen stuk te bespeuren was dat niet door een lawine was verwoest.

De ochtend nadien trokken we rond 2u vol goede moed ten aanval. Helaas waren we nog geen half uur ver toen de wolken, de wind, sneeuw  en Yannicks hoogteziekte nog maar eens kwamen opzetten. Na een kwartiertje analyseren besloten we toch maar terug te keren… Het voelde als een falen, maar aan de andere kant wisten we dat we dat we nog meer dan genoeg eten hadden voor een tweede poging.

De volgende ochtend zagen we toch al sterren en bleek er ook minder wind te zijn. Dit moest hem worden! Een uurtje later als bij de eerste poging waren we weer op weg. Gletsjer over, stijl tot aan de bergschrund en ombouwen om in pitches te klimmen. We waren zelf helemaal alleen, wat een chance op een van de populairste bergen uit het massief. Na 2 touwlengtes stijle sneeuw begon het allemaal wat ijziger (en dus leuker) te worden. Enkele lengtes in het donker en toen het eindelijk rond 6u licht werd bleken we al aardig in de centrale geul te zitten. Iedereen klom voor maar het was toch Koen die de titel “calves of steel” in de wacht sleepte door in sneltempo naar boven te pikkelen.

Koen voorop in "the French direct", Alpamayo

Koen voorop in "the French direct", Alpamayo

Koud was het niet echt, maar het viel ons wel op dat we helemaal omgeven waren door wolken. “Sneeuwt het?” Ja, toch een beetje… Maar in de laatste 3 stijlere lengtes kregen we toch meer en meer spindrift over ons. ” Jamaar, we zijn bijna boven, waar komt toch al die sneeuw vandaan?”

An in de laatste lengte

An in de laatste lengte

Haasten was dus de boodschap, we zaten op  bijna 6000m in een echte sneeuwstorm.  Helaas is haasten een relatief begrip op die hoogte. Nog effe bijten en, YES! We zijn er!

Weerom gelukkige gezichten op de top

Weerom gelukkige gezichten op de top

Rappel na rappel bleek de sneeuw dieper en dieper te worden. Onderweg staken we nog twee andere verloren gelopen cordees voorbij en ploeterden we doelloos over de volledig ingesneeuwde gletsjer. Waar stonden die tenten ook alweer? Gelukkig wist de Schot het deze keer beter en geraakten we uitgeput terug naar de geborgenheid van ons  tentje…

De epische terugtocht naar de beschaafde wereld ga ik hier nog niet beschrijven, eerst de knieen laten genezen…

Advertenties