Tags

, , ,

Typische rappel in het hooggebergte

Typische rappel in het hooggebergte

Ongeveer een maand geleden hebben we bij MC vier nieuwe touwen gekocht. Tijdens de beklimming van de Aig de la Republique werden die voor de eerste keer gebruikt. Na een vlotte beklimming van meer dan 600m, stonden we dus om 1000Hr op de top. Dan ben je natuurlijk pas halverwege en de afdaling van de Republique is bijzonder ingewikkeld. Toch loopt alles vlot, het touw blijft gedurende 600m afdalen nergens vasthangen. Volgens planning zouden we rond 1400Hr terug in de hut aankomen, zodat we nog tijd genoeg hebben voor de afdaling naar de Montenvers (ongeveer 2 uur, de laatste trein gaat om 1730Hr). Op vier rappels van het einde halen we onze dump van materiaal op, stijgijzers en dikke schoenen, waarna we langs een rechtstreekse route op de gletsjer kunnen rappellen. Dit laatste stuk is overhangend, wat in principe gunstig is om een rappeltouw door te trekken.

Overhangende rappel

Overhangende rappel

De voorlaatste rappel gaat mis. Ik ga een beetje uit de route, kom over een overhang en zie onder mij iets wat op de volgende relais lijkt. Na 25m vrijhangend afdalen, blijkt dit een verroeste piton te zijn met een verrot wit touwtje erdoor. Ik heb geen andere keuze dan me hierop vast te maken. Ik roep naar Koen dat hij naar een betere plaats moet uitzien, maar hij komt uiteindelijk ook op dezelfde plaats uit. Geen probleem denken we, we verstevigen die ene piton wel en dalen dan verder af tot op de gletsjer. Maar nadat we het touw al bijna volledig doorgetrokken hebben, blijft het vasthangen. De knoop is ondanks onze voorzichtigheid, ergens in een barst vastgelopen. We proberen het met een takel, maar er is geen beweging in te krijgen. Het andere uiteinde is al uit het zicht verdwenen, een enkele blauwe touwstreng van 8,6mm hangt boven ons vast. We hebben misschien 25m touwoverschot bij ons op de relais. Wat nu? In dit soort situaties overloop je best even al de opties, vooraleer je stomme dingen gaat doen.

Daarnet nog vrolijk op de top, maar nu...

Daarnet nog vrolijk op de top, maar nu...

  1. Onze eerste gedachte is hulp inroepen van een naburige touwgroep, collega’s van ons. Maar het zou anderhalf uur duren vooraleer ze boven ons kunnen geraken om ons te helpen. En het zou natuurlijk een enorme afgang zijn na die mooie beklimming 😉
  2. De PGHM (reddingsdienst) bellen is al even nefast voor onze reputatie en we willen die gasten niet onnodig in gevaar brengen.
  3. Het touw doorsnijden en verder afdalen met de overschot. Het is verdomme een nieuw touw! Nee dus.
  4. Het zelf oplossen

Goed idee, laten we het zelf oplossen. Maar dit is echt wel de meest angstaanjagende methode, dat kan ik je wel verzekeren. De enige optie die je hebt, is langs het vastgeklemde touw omhoogprusikken. Dit is niet zo’n probleem als de rots makkelijk beklimbaar is, maar in onze situatie is dat niet het geval. Een stevige overhang en een dunne barst wacht de nietsvermoedende klimmer. Jezelf omhoogwerken langs een touw dat elk moment kan losschieten is dus mentaal erg belastend. Omdat we nu eenmaal geen kamikazes zijn, is er een kleine marge van veiligheid. Ik bind me in op het enige uiteinde van het touw dat we nog hebben en laat me tijdens het omhoogprusikken zekeren door Koen. Om de zoveel meter kan ik een tussenzekering steken in die ene dunne barst. Alleen moet ik daarvoor een beetje heen- en weerslingeren om aan de wand te geraken, wat de zenuwen nog meer op de proef stelt. Na een tiental meter wordt de stress wat minder, het touw blijkt mijn gewicht te houden. Na 15m kom ik aan de overhang. Ik kan een laatste friend steken, vooraleer nog zeven meter verder te prusikken. Dan kom ik over de overhang en zie de vastgeklemde knoop een meter hoger zitten. Mijn hart mist een slag als ik zie hoe dun de knoop op enkele granietschilfers vastgeklemd zit. Als die nu losschiet, vlieg ik meer dan 15m omlaag, dat alles op die ene verroeste piton. Nee dank u! Ik verlies onmiddellijk mijn zelfvertrouwen en klim de laatste meter vrij tot aan de knoop. In dezelfde barst waar de knoop in vast zit steek ik snel een groene camalot, waarop ik mezelf vasthang. Pfiouw!

zicht op de mer de glace

zicht op de mer de glace

Nu rest me nog een nieuwe relais te bouwen, het touw door te halen en terug naar Koen rappelen. Gelukkig is er links van me een een rotskop, waarover ik een stuk touw kan leggen als relais. Ik trek het touw moeiteloos door en daal af tot bij Koen. Dit keer komt het touw probleemloos tot bij ons en zonder noemenswaardige problemen bereiken we om 1500Hr de hut. Na een snelle panaché, dalen we af en halen nog net de laatste trein aan de Montenvers. ’s Nachts in mijn dromen verwerk ik dit soort situaties en mijn collega’s hebben de volgende nachten nogal wat last van mijn geroep…

Advertenties