Tags

, , , , ,

Cochamo is een charmant dorpje in de Chileense fjorden. De bus moet er geregeld stoppen om de kleine zwijntjes te laten oversteken, en ook de kippen en schapen lopen een beetje overal. Voor cash geld en grote inkopen moet je wel in Puerto Varas zijn. In Cochamo ben je nooit zeker wat ze in de winkels hebben. Niet zo handig als je voor 2 weken eten wil inslaan. Om in het klimgebied te geraken wandel je ongeveer 8km over een modderpad naar de vallei. De meeste klimmers huren redelijk goedkoop een paard om hun gerief te dragen. Maar omdat we een paard huren een beetje voor “mietjes” vonden sleurden we zelf elk een zak van 30 a 40 kilo naar boven. Na een uurtje modderploeteren hadden we natuurlijk al spijt van onze beslissing. Kregen we het laatste half uurtje nog eens een stortbui op onze nek…. Een topdag was het niet bepaald maar goed, we waren waar we wouden zijn: op de camping bij refugio La Junta. In de refugio ligt een dikke map met alle topo’s. De zoektocht naar mooie routes kon beginnen.

Cerro Trinidad

Men raadde ons enkele klassiekers aan om mee te starten. “Campfarm” (7 pitches, 5.11c)  was een mooie opwarmer om de graniet te leren kennen. Iets te veel dal en wat te weinig barsten naar ons zin, maar lang geen slechte route! De eerste lengte is een 60 meter lang dal (7a), chapeau aan diegene die het vrij klimmen!
Voor de volgende 2 routes bivakkeerden we 2 nachten aan de voet van Cerro Trinidad.
“EZ does it” (9 pitches 5.10d + scramblin tot the top) was een mooie route met veel jammen, een vreemde chimney, een awkward offwidth en een leuk grotje. Het zicht van op de top was schitterend we konden zelfs de pieken van Frey, Bariloche, zien liggen in de verte.
De volgende dag startten we in “No Hay Hoyes” (5.10) door een amerikaan aangeraden als ‘the best route of the valley’.  Volgens ons toch wel hard gequoteerd! Offwidth chickenwing into fingercrack lieback is toch wel iets harder dan 6a!?! De 2 laatste lengtes kreeg ik, Marijke, een serieuze dip. Honger, energietekort en pijnlijke vingers deden me de moet om verder te klimmen in de schoenen zakken. We besloten maar om terug te keren naar de camping (Thanks Bram for the patience).

No Hay Hoyes

Marijke in No Hay Hoyes

Enkele dagen rust (regen!) en wat sportklimmen deed ons deugd, maar de eeuwige honger en energietekort bleef. Steeds weer moesten we spaarzaam zijn met ons eten. We snakten allebij naar een stukje chocolade of een lekker glaasje cola. We besloten nog een route te klimmen en daarna af te dalen naar Cochamo. Deze laatste beklimming “Abnea” ( 2 lengtes 5.10b) vonden we de beste van de 4. Niet moeilijk, maar prachtig jammen van fist tot fingers. Een mooie afsluiter, tijd om ons dik en rond te gaan vreten in het dorp!! ( Dit bleek een goeie beslissing want de volgende 2 dagen regende het zo maar even 99mm. De tenten dreven rond op de camping)

Image

Marijke in "Abnea"

Na Cochamo hadden we nog 2 weken “over”. Het plan was om even de gewone toerist uit hangen in Santiago. Toen nodigden 2 vrienden, die we hadden leren kennen in El Chalten, ons uit bij hen thuis in Mendoza. Samen hingen we klimmen in Arenales. Arenales was zalig: gratis camperen, gezellig hutje, approach van max. 1:30uur en perfecte barsten…no rules just great climbing. Jammer genoeg had Bram last van beestjes in zijn darmen en moest enkele dagen ziek in de tent blijven. Ik daarentegen, was na de vermoeidheid van Cochamo weer helemaal in form. De eerste 7a vingerbarst (toprope omdat het zeer moeilijk af te zekeren was: 5.11d X) moest eraan geloven. We genoten nog enkele dagen maar uiteindelijk keerden we vroeger terug naar huis….Bram bleef maar schijten en het WC papier raakte op. Arenales, we’ll be back!!!

Image

Bram Sick in Arenales

Arenales

Advertenties