Tags

, , , , ,

Nu de intersemestriële vakantie weer was aangebroken en mijn bijlen snakten naar wat ijs, werd het  tijd om samen met Andy, Stijn en Thomas naar Cogne te vertrekken. Na het checken van de condities bleek dat we een goede keuze hadden gemaakt; overal in de Alpen was het ijs slecht tot niet gevormd. Ook in Cogne gingen helaas geen cadeautjes uitgedeeld worden, het weerbericht voorspelde een hele week sneeuw met alleen donderdag een zonnige dag.

Omdat Thomas nog nooit geklommen had op ijs, besloten we rustig te beginnen en mocht hij op Cascade di Lillaz (II 3 250m) voor het eerst kennis maken met deze edele sport die wij ‘ijsklimmen’ noemen. Omdat een dagje oefenen misschien wel wat te weinig was, besloten we nog een makkelijk (maar vrij lang) watervalletje te klimmen. Il Sentiero dei Troll (II 3 350m) was een aaneenschakeling van korte steilere stukjes en lange vlakke stukken waar het heupdiep sporen was door de sneeuw. Stijn was ondertussen ziek geworden en moest enkele dagen verstek geven voor de beklimmingen.

Quinten in Sentieri Dei Sol

Quinten in Sentiero dei troll

Thomas in Cascade de Lillaz

Thomas in Cascade de Lillaz

Na de drietjes van de voorbije dagen werd het tijd voor het wat hardere werk. We begonnen met Chandelle Levure (II 4+ 180m)  maar omdat deze er niet echt zo zwaar bij lag en we honger hadden naar meer, lapten we er ook nog snel Il Candelabro de Coyote (II 4+/5 180m) bij. Om wat snelheid te maken besloot ik de eerste 2 lengtes aan elkaar te rijgen, dit maakte het misschien iets zwaarder maar wel veel sneller.

Andy in Chandele Levure

Andy in Chandelle Levure

Quinten in Il Candelabro de Coyote

Quinten in Il Candelabro de Coyote

De volgende dag ging ik klimmen met Matti (die toevallig ook in de buurt van Cogne zat om te ijsklimmen). Omdat Matti toch wel een beestige klimmer is, dreigde dat een zware dag te worden, en dat werd het ook. We begonnen in te stijgen om een nieuw drytool massiefje te gaan verkennen maar werden al snel door onze luiheid en de diepe sneeuw Inachevée Conception (II 5+ 150m) in gestuurd. In de tweede lengte bevindt zich een een kort stukje artif maar Matti besluit dat snel even vrij te klimmen waardoor ik met een paar blokjes en pompende voorarmen aan de relais toekom. De derde lengte ziet er echter niet echt vrij te klimmen uit dus besluiten we maar te rappellen en alsnog dat drytool massiefje op te zoeken.

Quinten in Inachevée Conception

Quinten in Inachevée Conception

Juist naast dit massiefje ligt  À la mémoire du bouquetin (II 5+ 100m) waarvan Matti de eerste lengte klimt en een toprope installeert zodat we onze vijf paar verschillende ijsbijlen kunnen testen (in Cogne zijn verschillende testcentra van onder meer Grivel, Black Diamond, E-Climb,… waarbij je gratis bijlen voor een dag kan gaan uittesten). Nadat ik de waterval ook eens op en neer gegaan was klom Matti een M7 voor. Ik klom hem na en pomp nog wat extra melkzuur naar m’n voorarmen.

Matti in de M7 van het nieuwe drytoolmassiefje 'B&B sector'

Matti in de M7 van het nieuwe drytoolmassiefje ‘B&B sector’

Na dit stevige dagje besluiten we het de volgende dag wat rustiger aan te doen en een gemakkelijkere waterval te beklimmen, helaas lag deze op de zuidflank en door de zon (die beslist had om zich ook eens een dagje te laten zien) kwamen er constant lawines naar beneden waardoor we niet echt aan klimmen toekwamen. Nu de laatste dag was aangebroken wilden we toch nog even een mooie waterval klimmen en kiezen voor de, ondanks de vallende sneeuw, ‘veilige’ Stella Artis (II 5 180m).

Quinten aan het afklimmen in de 2e lengte van Stella Artis

Quinten aan het afklimmen in de 2e lengte van Stella Artis

Als ik echter in het midden van de tweede lengte zit komt er juist links van ons een grootte lawine naar beneden, ik besluit zo snel mogelijk af te klimmen (wat niet simpel was in de zwaarste lengte van de route), ik sta nog geen minuut veilig aan de relais of er komt een lawine recht over onze waterval naar beneden. Zo snel als we kunnen rapellen we naar beneden, smijten alles in de rugzakken en sprinten de helling af om de veiligheid van het pad op te zoeken. Als we later in het appartement zitten horen we dat Maxime en Olivier (die twee dagen ervoor toegekomen waren) en Matti en Erik ook op de vlucht zijn moeten gaan voor de lawines.

Al bij al een goed weekje ijsklimmen met goed gevormd ijs maar de sneeuw is een gevaarlijke factor.

Quinten.

Advertenties