Al sinds vorig jaar had ik men zinnen gezet op een GoPro HD Helmetcam. Een piepklein cameraatje met een breedhoeklens erop dat kan filmen in full HD kwaliteit. In zowat alle filmpjes op gebied van klimmen of skien die ik vorig jaar bekeken heb (en geloof me, dat zijn er héél wat) wordt er gebruikt gemaakt van dergelijke cameraatjes. Het leuke is dat we met Mount Coach eentje hebben gekocht. Ik kan samen met de andere Mountcoachers dus niet wachten om aan het testen te gaan. Binnenkort ongetwijfeld meer!

Hier een meer dan aardig voorbeeldje! Maar eeuh… Wie koopt de tweede?

En om af te sluiten deze tweet die ik net tegenkwam: Amerikaanse en Europese weermodellen bijna op een lijn. Volgende week een meter vers?

Ik zag dit grappig  filmpje 2 weken geleden op de Yosemite facelift(een opruimactie om het zwerfvuil in de Vallei op te ruimen nog voor de winter er aankomt. Deze actie duurde een ganse week, en s’avonds waren er live optredens werden er films vertoond en werd er natuurlijk ook bier gedronken. Een leuk initiatief!!!!)

Via O’neill heb ik enkele tickets kunnen bemachtigen voor de officiele Belgische première van de langverwachte snowboardfilm ‘Deeper’. Een trailer kon je hier al eerder vinden, maar in de cinema gaan kijken met voorwoord van Jeremy Jones himself (de held van de film) is toch nog andere koek. Ondertussen worden er nog wat surffilms vertoond en er is zelf een afterparty. Enfin, reden genoeg om eens naar Gent af te zakken.

En iedereen die dacht dat snowboarden was weggelegd voor hipsters met fluopakjes, kijk eerst en geef dan pas commentaar :-)

El Cap©Tim De Dobbeleer

Dat ‘the nose’ een zeer populaire route is op the big Stone El Capitan dat wisten we, en hebben we mogen ondervinden. De eerste dag zouden we snel onze touwen gaan fixeren tot op sickle ledge (4 pitches). Na een foute start, kwamen we al snel terecht achter enkele zeer trage cordees. Na veel gewacht te hebben en ons verschrikkelijk geërgerd te hebben, hebben we die dag 5 lange uren nodig gehad voor we terug op de grond stonden!
De dag nadien vertrokken we omstreeks 10 uur in de route en zouden we in drie dagen klimmen tot op de top. Het jumaren en haulen van de zware haulbag met portaledge bleek vooraleer voor Tim hard labeur. Maar toch stonden we al snel terug op sickle ledge en konden we beginnen met klimmen. Na 1 touwlengte zaten we echter terug achter een cordee Amerikanen. We besloten te wachten, maar al snel zagen we dat deze gasten absoluut niet opschoten (1.30 uur voor 1 touwlengte is niet bepaald een snelle touwgroep).

We besloten dat dit zo niet verder kon en zouden van strategie gaan veranderen! We daalden terug af op de gefixeerde touwen tot op de grond met de haulbag en het materiaal. Onder het motto ‘go light and fast’ zouden we the nose aanvallen en in twee dagen tot boven klimmen. In camp 4 herschikten we al het materiaal en vulden we enkel een kleine haulbag met materiaal en lieten we de portaledge achter.

zwetend na een nachtelijke jumarsessie

Na enkele uren rust, bracht Mathieu, een belg en klimmer die in de USA woont, ons terug naar el capitan om 12 uur s’nachts. We klommen in snel tempo de vaste touwen terug op, tot de ondertussen voor ons meer dan bekende sickle ledge. Na een dag van ongeveer 17 klimuren bereikten we onze,poor bivy for 2. Een kleine ledge die wat afloopt van ongeveer 2 op 2 zou ons wat nachtrust moeten geven. Andy kirkpatrick schreef ooit; ‘’you know where your shithole is,untill you pooped in a poopbag’’. Dit werd voor Tim plots wel heel erg duidelijk, toen hij zijn darmen ledigde half naast de lege zak chips en half op onze ledge waar we de nacht zouden doorbrengen!

Stijn leeft zich uit in Stove legs

Camp 4: the poor bivy

Stijn in the great roof

Tim net voor camp 6

Het werd een nacht met weinig slaap op twee touwlengtes onder de great roof en een mooie volle maan die de vallei van veel licht voorzag. S’Morgens was het opstaan bikkelhard en ijskoud. Een strakke wind en schaduw zorgde ervoor dat we snel moesten beginnen te klimmen. We hebben nog 11 pitches voor de boeg waaronder de gekende great roof en changing corners. Nadat Stijn the great roof voorgeklommen heeft….eeuhhmm geartificeerd heeft (respect voor Lynn Hill die dit als eerste heeft vrijgeklommen), stond hij te bibberen op de relais van de kou. Tim moest even het

Yihaa!!! on top

Stijn met wat kilo's minder

voorklimmen overnemen en leefde zich volledig uit in the pancake flakes (5.10a). Nadien volgden enkele zware lengtes die we eveneens moesten artificeren. Dit vraagt enorm veel tijd en schiet niet echt op, de uren vlogen dan ook voorbij. Op relais 27 besloot Tim dat het genoeg geweest was met al dat artif gedoe. Hij zette zchzelf in boostmodus en klom de volgende lengtes nog allemaal vrij tot op het einde. Net voor de laatste lengte,the bolt ladders, staken we nog een cordee van drie Japanners voorbij. Omstreeks 20 uur en na een dag van 14 uren klimmen topten we uit op el capitan! Wiiieeeehaaa, hij is eraan op 31 effectieve klimuren!

Decathlon kousen kunnen wel degelijk rechtop staan

We aten nog al het eten op en kropen in onze slaapzak voor een goede nachtrust alvorens de afdaling aan te vatten de dag nadien. Maar s’morgens waren we twee wrakken die terug uit hun slaapzak kwamen. Beide hadden we amper een oog dichtgedaan. Nooit gedacht dat een granieten blok zo hard kan aanvoelen. We pakten al het materiaal in begonnen aan de afdaling. Na 1.30 uur, 5 rappels en ongeveer 1000 hoogtemeters lager kwamen we bien cassée toe op de parking. Een prachtige klim in een gigantische granieten wand zit erop. Enkele uren nadien genoten we na een warme douche en enkele biertjes dan ook volop na!

Nog even vermelden dat onze belgische vrienden Koen Dockx en Benjamin Vervaet ondertussen the regular north west face van half dome deden in a one day push. Sterk gedaan mannen!!! Koen, Benjamin en Mathieu(een belgische klimmer die in de VS woont) zijn op dit moment bezig aan hun beklimming van Salathe wall. Gezien de hoeveelheid eten die ze mee naar boven namen zal er alleszins geen honger geleden worden.

Onze tijd in Yosemite zit erop,

BUT WE’LL COME BACK

Het is weer zover! De ondertussen toch al weer elfde editie van de Bleau Open Bouldering Sensations vindt plaats op vrijdag 22, zaterdag 23 en zondag 24 oktober. Deze keer heb ik me ook eens ingeschreven, de eerste keer dat ik de woorden wedstrijd & klimmen combineer. We zien wel wat het geeft, het motiveert in ieder geval om te trainen!

Meer info en de mogelijkheid om in te schrijven vind je hier

Wat een wand, wat een barsten, maar wat een verschrikkelijke offwidths : zo valt deze route wel samen te vatten. Terwijl ik al zingend stond te zekeren om de beren weg te houden startte Stijn in de eerste lengte. Het zag er allemaal wel meevallen uit, tot Stijn ineens wat trager vooruitging. De eerste offwidt was aangebroken. Met veel gevroet geraakten we erdoor. De volgende lengtes waren telkens stevig, maar met slechts 1 kleine boterham met confituur raakte Stijn zijn energieniveau stevig onder nul. Hij kon wel spreken van een echte off-day.

Stijn ergens halverwege In The rostrum

Stijn langzaam aan het leeglopen

Bij mij ging het vlot, ik geraakte overal vrij door, uitgerekend die verdomde 5.10a offwidth van de 6^de lengte dat weer net iets te zwaar was.

Tim uitgeput aan het eind van de zware offwidth lengte

Hoe hoger we kwamen, hoe meer overhang. En dat hebben de onderarmen weer eens goed gevoeld! Beiden waren we compleet uitgeput als we boven waren.

Moe maar voldaan op de top

De keuze om langs de all you can eat te gaan was dan ook snel gemaakt. Vandaag eten, eten en euhh…. bier drinken, en morgen beginnen we ons klaar te maken voor El Capitan.

cheers