Koop een dibond print en steun de Barnaj expeditie

Tags

, , , , ,

Zoals in een voorgaand bericht te lezen viel trekken Sam, Nelson en Kivik in september op expeditie naar de Indiaase Kistwar Himalayas. Het doel van deze expeditie is de eerstbeklimming van de 6290m hoge Barnaj. Klimtechnisch wellicht de grootste uitdagen waar ze ooit hebben voorgestaan. Maar ook de logistieke en financiële organisatie van dergelijk expeditieplan is niet voor de hand liggend.

Het is net op dat vlak dat ze externe hulp best gebruiken kunnen. Om de hoog oplopende reis en materiaalkost te drukken zijn ze nog altijd op zoek naar mogelijke sponsors. Daarnaast heeft Sam besloten een beperkte oplage van zijn foto’s ter verkoop aan te bieden. De opbrengst van deze verkoop wordt integraal aan de expeditie besteed.

Tamaras Traverse

Tamara’s Traverse op Dibond

Voor zij die Sam niet kennen:

Sam Van Brempt is een Belgisch bergbeklimmer, foto- en cinematograaf. Zijn groeiende ervaring in het alpiene terrein geeft hem de kans een wereld te ontdekken  waar slechts weinigen mee in contact komen. Kou, risico’s, vermoeidheid, angst, ongemak, eenzaamheid en andere ontberingen zijn factoren die de bergsport intens en uniek maken. Het is de confrontatie met deze elementen die Sam uit zijn vertrouwde comfortzone dwingen en waardoor hij zichzelf leert kennen en begrijpen. Voor Sam is het een blijvend aftasten van mentale en fysieke grenzen en probeert hij altijd om die, waar mogelijk, te verleggen. Sam toont uiterst unieke foto’s die ver buiten onze bekende leefwereld genomen zijn. Actie, het mooie desolate karakter van de bergen, het engagement van zijn partners; het is de realiteit zoals hij die ervaart.

Desondanks verscheidene scherp geprijsde online afdrukplatformen worden Sam’s foto’s in een hoogkwalitatief fotolabo geprint (lambdaprint ) , op dibond (aluminium plaat ) verkleefd en van ophangsysteem voorzien. Sam volgt het gehele productieproces zelf op waardoor de kleurechtheid, het kleurbereik en de beeldscherpte ongeëvenaard is.

Sam tracht het unieke karakter van een beklimming en zo ook de foto te behouden door nooit meer dan 3 exemplaren op groot formaat te drukken. Onderaan enkele voorbeeldfoto’s met formaat en prijs maar uiteraard zijn ook andere foto’s of formaten bespreekbaar. Aarzel niet een kijkje te nemen op www.itsaplayground.com voor meer foto’s en om Sam (via samvanbrempt@hotmail.com) te contacteren met een specifieke vraag.

Tamara’s Traverse, April 2014
80×120 – Lambda 2mm Dibond – 600€

The Ragni Headwall, January 2013 (Mention of Honor by Memorial Maria Luisa Photo Contest 2014 )
60×100 – Lambda 2mm Dibond – 500€

130113_PATA_IMG_4490_LoRes

El Elmo, January 2013  (3th place DMFF Photo contest 2014 )
45×110 – Lambda 2mm Dibond – 500€

121226_PATA_IMG_1815_LoRes

Patagonian Moon, December 2012
40×60 – Lambda 2mm Dibond – 400€

120713_PERU_IMG_8796_LoRes

The French Direct , July 2012
45×80 – Lambda 2mm Dibond – 500€

110927_CHAM_IMG_0606-Edit_LoRes

Croz Spur, September 2011
45×80 – Lambda 2mm Dibond – 450€

Tour D'arreux Lambda 2mm Dibond

Tours d’Areu, November 2010
30×45 – Lambda 2mm Dibond – 300€

The last ridge 90x50Lambda 2mm Dibond

High on Mt Hunter, May 2014
50×90 – Lambda 2mm Dibond – 500€

A sunrise on Quitaraju, June 2012

A sunrise on Quitaraju, June 2012
40×60 – Lamda 2mm Dibond – 400€

The Cerro Torre Mushroom

The Cerro Torre Mushroom, December 2012
40×60 – Lambda 2mm Dibond – 300€

Mount Coach Expeditie update.

Zij die onze Mount Coach facebookpagina of de Papsura/Dharamsura expeditie-blog volgen zijn misschien al op de hoogte. Kortgeleden heeft het Mount Coach expeditieteam hun eerste top binnen. Lees een kort verslag op onderstaande links:

Climbing an unexpected summit

Klaar voor D-Day

The Unexpected summit

De expeditie is mede mogelijk dankzij de steun van: Braem Gebroeders nv – Julbo Eyewear – Drakkar Outdoor – Rab – Klim- en Bergsportfederatie – De Kampeerder – K2 – Lowe Alpine

Picos de Europa

Tags

, , , , , ,

We zijn in de voorlaatste lengte van Mar de suenos op Cueto Agero. “ Manana tiempo muy bien” zoals de cafébaas ons de dag ervoor had verteld bleek een lichte vergissing. Na enkele lengtes kwamen grote donkere wolken onze richting uit, de bliksem in de verte geeft felle lichtflitsen en het geluid van de donder is recht boven ons oorverdovend ! 15 meter lager hoor ik kleine pijnkreetjes. Sec ! bloc!!!! J’ai peur !!!Onze eerste multipitch samen is meteen eentje om niet snel te vergeten. Op de top komt toch een glimlach tevoorschijn, alsook een duidelijke quote ” Tim je ne suis pas un mec, je suis une fille….
IMG_2340

Al lang zat ik met het idee om eens naar Picos de Europa te gaan. Foto’s van Naranajo de Bulnes en zijn omgeving doen elke klimmer dromen. De rit naar Arenas de Cabrales bleek langer dan verwacht, maar na de nodige sea, sun en beach stops kwamen we na 2 dagen rijden uiteindelijk toch aan. Een recente topo was niet echt voorhanden dus we besloten het te doen met een verzameltopo van heel het picos de europa gebied.

Pena de Fresnidiello

Pena de Fresnidiello

Verblind door motivatie namen we in Fuente dé de lift omhoog, geladen met zware zaken : eten, slaapmateriaal en klimgerief om 5 dagen in de hut onderaan de Naranjo de Bulnes te kunnen verblijven. Ons plan : van het lifstation heel het plateau traverseren tot aan de hut. Er leek wel nog veel sneeuw te liggen, maar we probeerden. Ons optimisme werd al snel in de kiem gesmoord door enkele toerskiërs die ons kwamen vertellen dat traverseren zonder ski’s of raketten bijna onmogelijk is. Ok, na een moedige poging om een kleine helling heupdiepe sneeuw te overwinnen waren ook wij overtuigd. Er is maar 1 weg : terug naar beneden !

Pena de fresnidiello

Pena de fresnidiello

Na wat verder opzoekwerk bleek dat er nog wel wat te multipitchen viel in Asturias. Een leuke wand was die van Pena de Fresnidiello . Separacion real bood ons 8 leuke en niet al te moeilijke lengtes en brengen je naar de top met zicht op de Atlantische oceaan. Maar het moet gezegd zijnde, we waren niet gekomen om Asturiaanse dallen te beproeven. Avontuur daar hadden we zin in en ja hoor dat vonden we op Cueto Agero!!!!

separacion Real

separacion Real

Laatste lengte van Separacion real, c'est de la dalle!!!

Laatste lengte van Separacion real, c’est de la dalle!!!

ça, c'est le sommet mon gars !

ça, c’est le sommet mon gars !

meh meh meh....j'ai pas mangé du chocolat !

meh meh meh….j’ai pas mangé du chocolat !

Deze 400m hoge kalkwand valt meteen op als je van de Atlantische oceaan richting Potes rijdt. Op een eerste poging werden we geveld door extreme hitte en een acute hooikoortsaanval. Een 2de poging was wel succesvol. Direct de juiste route in onder een stralend blauwe hemel. Het routeverloop is vrij eenvoudig, gewoon de barsten volgen tot boven op de top. Op een gegeven moment stopt die mooie barst wel, gaat die over in een stevige dalpassage om daarna weer netjes verder te lopen. Zowel ik als Amandine proberen deze harde dalpassage op microregletten vrij te klimmen, maar ondanks veel proberen lukt het niet en enkele seconden later heeft bibi enkele airmiles te pakken en is het terug naar Af. Ook Amandine probeert en na wa grappig Waals gevloek “ ça me fout les boulllessss !!!! Slaagt ook zij er niet in om de passage vrij te klimmen. We pikken de draad weer op na de 7a, donkere wolken komen onze richting uit, alsook donder en lichtflitsen.

Mar de suenos, Cueto Agero

Mar de suenos, Cueto Agero

Patagonia in Picos de Euopa

Patagonia in Picos de Euopa

IMG_2335

De sea, sun beach bestemming die cueto Agero een half uur ervoor nog was kreeg nu ineens een Patagoniaans karakter. De max!!! Net op dat moment klimmen we de mooiste hoekversnijding van heel de route. Wat een serieuze storm had kunnen worden bleek uiteindelijk vals alarm. Maar wel reden genoeg om Amandine de stuipen op het lijf te jagen. Eens boven had Cueto Agero meer weg van een nat en mistig Schotland maar deze mist die de bergen omringd maakt het avontuur des te intenser.

Naast klimmen biedt Asturia ook fantastische surfstranden. In het begin was ik wat sceptisch. beuhhhh water, heel de dag nat ! Maar eens rechtstaand op die plank surfend op de golven was ook ik verkocht.

Prachtige stranden langs deze ongerepte kustlijn....Neenee Benidorm das de andere kant van spanje

Prachtige stranden langs deze ongerepte kustlijn….Neenee Benidorm das de andere kant van spanje

San Vincente de la Barquera

San Vincente de la Barquera

naamloos

Barnaj 1

Tags

, , , , , ,

De 5de Mount Coach groep is ondertussen al een week in India. Volgens de laatste berichten op onze Mount Coach Facebookpagina hebben ze basecamp geïnstalleerd en enkele acclimatisatietochten ondernomen.

Mijn (Sam Van Brempt ) laatste expeditie dateert van Mei vorig jaar en steeds vaker wordt in de omgeving gepolst naar het volgende plan. Aangezien dit best snel naderbij komt, hoogtijd om het uit de doeken te doen!

Deze nazomer, van 12 september tot 18 oktober om precies te zijn, trekken Nelson Neirinck, Kivik Francois en ik naar de Indiaase Kistwar Himalayas. In deze keten, gelegen nabij Leh, Ladakh zijn de laatste jaren verschillend bergen voor een eerste keer beklommen; Hagshu, Cerro Kistwar, Kistwar Kailash, Shiva.

BarnajTeam

The Barnaj Team; Sam Van Brempt, Nelson Neirinck and Kivik Francois

Ons doel is ditmaal niet een herhaling van een deze routes maar we hopen voor het eerst route te openen op de onbeklommen 6290 meter hoge Barnaj I. Informatie is uiterst schaars maar we hebben onze ogen laten vallen op zijn imposante noordwand. Een intressante aaneenschakeling van sneeuw, ijs, mixte en pure rots, vermoedelijk tussen 1000 en 1500 hoogtemeters.

The North Face of Barnaj 1

The North Face of Barnaj 2 (left ) and Barnaj 1 (right ). We hope to find an interesting direct line trough that buttress of rock and ice.

Aangezien het kostenplaatje aardig hoog oploopt zijn we nog volop op zoek naar materiële en financiële steun. Indien interesse, neem een kijkje in ons dossier, te openen door op onderstaande foto te klikken en aarzel niet om ons te contacteren via sam (samvanbrempt@hotmail.com )
SponserBarnajNormal-1De Barnaj expeditie wordt tot op heden ondersteund door:

SupportBarnaj

—————————-

This Autumn, you can find Nelson Neirinck, Kivik Francois en me (Sam Van Brempt ) in the Indian Kistwar Himalayas. We have set our minds on an impressive 6290 meters high peak named Barnaj 1. The mountain is still unclimbed but we hope to make a first ascent on it’s north buttress. Information is sparse but given the pictures and stories we have, we might find an interesting line trough this impressive mixture of rock and ice.

As costs for this expedition are rather high, we’re still looking for material en financial support. Here you can find out more about our team and objective.

Schweiz Plaisir! (en gelukkig ook plan B)

Tags

, , , , , , , , , ,

Ik (Denis Hoste) droomde al langer van een bepaalde lange route in Zwitserland. Klimtechnisch is ze niet zwaar, maar de moeilijkheid zit hem in de lengte van de route. Ik heb het over de Westgraat van de Salbitschijen, die zo’n 32 lengtes telt, verdeeld over een vijftal torens op de graat zodat je ook vaak moet wisselen tussen klimmen en rappelen, niet te moeilijk (tot 6b). En om alles leuker te maken zou hij trad moeten af te zekeren zijn, al denk ik wel dat er al menig piton in zit. De meeste mensen klimmen hem in meerdere dagen, maar snelle cordées doen hem in één lange dag. Dat was ook ons plan. Als ik even zocht naar een partner voor iets langs mee te doen op rots, dan dacht ik ineens aan Walter Staelens. Die knalt vaak door lange routes, nog voor zijn ontbijt. En dus stuurde ik hem een mailtje. Slechts één probleem: we hadden nog nooit samen geklommen.

Dus stelde ik een tripje van 6 dagen voor, waarbij we de eerste 3 dagen “langere” multipitches deden (denk 10-15 lengtes), trad op graniet, van ongeveer dezelfde moeilijkheid als de crux van de Salbit westgraat, om wat op elkaar ingespeeld te geraken. We willen zoveel mogelijk klassiekers doen, als we daar dan toch klimmen. De vierde dag zouden we een rustdag nemen (maar toch ook al de 3 à 4 uur instijgen naar de Salbit) om de vijfde dag de Salbit westgraat te kunnen knallen. De zesde dag was om hier en daar te kunnen schuiven indien het weer of iets anders zou tegenvallen.

Zo gepland zo gedaan, vrijdagavond vertrokken we om 20u uit Genk, een paar uurtjes na middernacht staan we onderaan wanden aan de Grimselpas. Ik denk dat het 3u is als we gaan slapen, en om 7u30 gaat de wekker. Omdat we beiden wat mottig zijn van de nachtelijke rit en niet veel geslapen hebben, kiezen we als eerste klassieker/opwarmer voor een gemakkelijke lijn, namelijk de zeer bekende Fair Hands Line op Handegg (10 lengtes, 6a max). We kiezen voor gemakkelijk want we sliepen weinig en het zijn de eerste klimmeters na mijn examens. Na een ontbijt en een aanloop van een halfuur staan we welgeteld tweeënhalf uur later 10 lengtes hoger. “Amai mijne frak,” denk ik, “ik en Walter moeten helemaal niet op elkaar inspelen!” Het klimmen is aangenaam, het verloopt zeer efficiënt zonder dat we moeite deden om ons te haasten en hoewel de lijn zeer gemakkelijk was (6a) zit het precies goed met onze snelheid voor de Salbit. We klimmen zelfs zo snel dat we vergeten foto’s te nemen. Het enige minpuntje aan de dag is dat hoewel het internet ons een leuke tradlijn beloofde, er eigenlijk veel haken in zitten.

De volgende dag (zondag) moeten we ons niet teveel verplaatsen en zijn we dus wat meer uitgeslapen, dus kunnen we voor iets langers en moeilijkers gaan. Eerst slaag ik er nog in om Walter warm te maken voor Chamaleon (20 lengtes, 6c max), maar aangezien één van dé klassiekers die we willen doen Motörhead is, op de Eldorado wand, besluiten we al naar daar te rijden en daar ook nog een andere route te klimmen. Motörhead zelf houden we liever voor de maandag, als er (vanwege zijn enorme populariteit en het feit dat het weekend is) hopelijk minder cordées in zitten. We kiezen dan voor Schweiz Plaisir, ook een klassieker en genoemd naar de topo’s (of omgekeerd), 13 lengtes tot 6b+. Ook trad af te zekeren, hoewel er af en toe ook nog een haak teveel staat. Aangenaam klimmen en ook hier staan we, na een 1u30 aanlopen, 4u30 klimmen, 30min afdalen en 1u30 teruglopen om 18u terug aan de auto. En weer lukt alles à vue, de niveau’s zijn ook niet zo moeilijk, en de granieten dalletjes wennen we al snel aan, alsook de trad runouts. Het wordt leuker en leuker!

IMG_5746

Denis in één van de vele barsten die we klommen, deze in Schweiz Plaisir. (foto: Walter Staelens)

De maandag doen we dezelfde aanloop, deze keer naar één van de meest gekende multipitches in de wereld, Motörhead op Eldorado. Die zou volgens enkele LUAKkers en volgens UKC tot de beste multipitches ter wereld horen. UKC plaatst ze zelfs op plaats 2, met de Salbit westgraat op 1: http://www.ukclimbing.com/articles/page.php?id=7414.

Ze telt 14 lengtes, 6b max, trad. De ene prachtige dulfer/barst volgt de andere op. Zeer leuk klimmen, en na 14 lengtes mag het van mij persoonlijk nog eens 14 lengtes doorgaan. Misschien niet de beste multipitch die ik ooit klom, maar ze sluipt wel de top tien binnen denk ik. Na de derde lengte, een 6a(+) denk ik even dat de quotering relatief oldschool/hard is, maar de latere (volgens de topo) cruxlengtes bewijzen dat de niveau’s al bij al wel meevallen. Weer toppen we zonder het materiaal te testen en uiteraard zijn de gemoederen hoog want we lopen als een ge-oliede machine. We zijn helemaal klaar voor de Salbit!

Naamloos

Walter staat even “hands free” op wat wij de cruxlengte vonden van Motörhead. (foto: Denis Hoste)

IMG_5773

Geniale dulfers in Motörhead! (foto: Denis Hoste)

IMG_5775

(foto: Denis Hoste)

De volgende dag, dinsdag, staat een rustdag en de aanloop naar de Salbit op het programma. We staan op met een big smile, een rustdag is ook eens welkom want de teentjes en de achillespees doen wat zeer van met de klimschoentjes doorheen een kleine 40 lengtes in 3 dagen te knallen. Maar de glimlach wordt al snel een frons, als we die dag het weerbericht checken! Ze geven op woensdag, onze dag voor de Salbit, 4,5 tot 13,5mm neerslag! Veel te veel en al veel te vroeg op de dag om kans te maken om de Salbit te doen. Het is al 10 uur ‘s morgens, te laat om toch nog op onze rustdag aan te lopen en de Salbit te doen. Als we het weerbericht de dag ervoor bekeken, was alles nochtans nog in orde! Nu was het te laat om nog met dagen te schuiven, het was donderdag of niet, en de Salbit lijkt nu letterlijk in het water te vallen. Vrijdag hebben we ook nog een klimdag, maar dat zou maar een halve klimdag zijn want ik heb alweer andere plannen in België. Even overlopen we andere opties, we willen iets langs en trad knallen, maar we bedenken niet vlug een alternatief. Tegen 12u stel ik aan Walter voor om naar Chamonix te rijden als plan B, en daar nog twee dagen op Envers des Aiguilles te klimmen. Walter stemt in, maar beiden vinden we het natuurlijk geen waardig alternatief voor de Salbit, waar we zo lang naar uitkeken.

In de auto is het redelijk stil, beiden denken we aan de Salbit. Ik zeg nog tegen Walter dat hoewel er zeker ook hele lange en mooie lijnen aan Envers des Aiguilles zijn, ik niet direct een bepaald doel heb om de volgende dag te doen. En plots denk ik aan een lijn die ik al lang heb willen klimmen, maar het is er nog nooit van gekomen: de Frendo pijler! Slechts een paar problemen, het is al 12u, we zijn onvoorbereid, en we moeten dan die dag nog de lift nemen, maar vooral: Walter heeft weinig tot geen alpiene ervaring. De Frendo pijler is zo’n 1200 meter hoog, waarvan 800 meter een rotspijler klimt waarna nog zo’n 400 meter sneeuw/ijsterrein volgt. Gelukkig ligt al mijn alpien gerief in de auto, omdat ik de volgende week met Friedemann, Kristof en An zou alpien klimmen. Ik stel Walter gerust door te zeggen dat ik wel alle sneeuw/ijslengtes zal voorklimmen. Omdat hij uiteraard niet enkel meegaat als belay buddy, zal hij dan de rotslengtes voorklimmen.

We komen om 15u30 toe in Chamonix, nog 1u45 om onze rugzakken te maken en de laatste lift te halen. Ik heb nog een foto in mijn gsm zitten van een topo-pagina met een vage routebeschrijving en een rode lijn die doorheen de pijler loopt, waarschijnlijk op een foto getrokken van aan Plan de l’Aiguille. Halsoverkop springen we nog de winkel binnen, kleden we ons om, en springen we in de laatste lift van de dag. Even wordt het spannend, maar we hebben net genoeg gerief bij: ik leen Walter mijn tweede paar stijgijzers, en gelukkig kocht ik net ook een tweede paar ijsbijlen (dank u Koen, dat ze voordelig waren). Het is de eerste keer dat Walter ijsbijlen vasthoudt, maar hij zal die lengtes naklimmen dus dat komt wel goed. Ook zie ik Walter even bedenkelijk kijken als ik zeg dat we geen klimschoentjes nodig hebben, maar alles op D-schoenen zullen klimmen. We lopen aan naar de wand en kiezen een prachtige bivakplaats uit, onderaan de Frendo-pijler (1200hm, D, III, 5c, AI4).

IMG_5792

De prachtige bivakplaats onder de Frendo pijler. (foto: Denis Hoste)

Eerst zet ik de wekker om 4u. Je moet namelijk snel genoeg doorheen de 800 hoogtemeters rots klimmen, om dan aan de sneeuw- en ijslengtes te beginnen die de volle zon vangen. Als we om 9u ‘s avonds in onze slaapzakken kruipen, valt me op hoe warm het is en hoe de zon brandt! Ik zet de wekker toch maar om 2u. Na ontbeten te hebben en de slaapzakken en matjes tussen wat stenen verstopt te hebben, beginnen we om kwart voor 3 met de koplamp aan te lopen. Helaas moeten we eerst nog door een diepe put op de gletsjer maar uiteindelijk staan we na een dik halfuur aanlopen aan de voet van de wand. Het is nog pikdonker, ook met koplamp, en dat zullen we geweten hebben. We klimmen eerst verkeerd omdat we teveel naar rechts de eerste diagonaal volgen (tot zover de vage foto in mijn gsm). Na even te proberen, te beseffen dat we verkeerd zitten en terug afklimmen staan we uiteindelijk een uur later weer in de correcte route. Vanaf daar gaat alles perfect en Walter vlamt vooruit, op kop, en dat op D-schoenen! We voelen dat we beiden niet geacclimatiseerd zijn als we hoger komen, maar uiteindelijk ligt de top van de Midi ook maar op 3800/3900 dus dat gaat wel. We zien een prachtige zonsopgang, enkele honderden meters hoog in de route, en toppen uiteindelijk het rotsgedeelte om 7u30 ‘s morgens.

IMG_5797

De prachtige kleuren van de zonsopgang boven Chamonix. (foto: Denis Hoste)

Vanaf hier, om 7u30 ‘s morgens al, voelen we de zon branden. We eten en drinken nog wat, smeren ons in met zonnecrème en ik haal het tweede touw uit mijn rugzak. Ik had dat meegenomen omdat ik AI4 al eens graag met twee touwen klim, zeker als de route wat zou zigzaggen tussen rotsen door, ik had niet echt een idee hoe het er uit zou gaan zien. Achteraf gezien was een enkeltouw misschien een betere optie geweest. We beginnen aan de zeer iconische “perfecte” sneeuwgraat die het begin markeert van het sneeuw en ijsgedeelte van de Frendo. Net zoals de naklimmer de rugzak draagt, laat ik vaak de naklimmer de touwlussen opnemen. De sneeuwgraat doen we corde tendue, met wat lussen in de hand en helaas veel meer lussen rondom Walter. Ik had er niet echt bij stilgestaan, maar hij had waarschijnlijk twee keer 45 meter touw rond hem. Gelukkig heeft hij, de beer die hij is, niet geklaagd en waren we ons beiden gewoon super aan het amuseren.

IMG_5809

Walter op de “perfecte” sneeuwgraat, die langzaam steiler wordt. (foto: Denis Hoste)

Vanaf de sneeuwgraat te steil werd en ik Walter hoorde zeggen dat dit zo ver was als hij wou gaan als corde tendue, maakte ik relais en klom ik alles lengte per lengte. Zo klimmen we uiteindelijk nog in zeven lengtes naar de top. Bizar genoeg is het ontzettend warm in Chamonix, en is de sneeuw en het ijs van heel slechte kwaliteit, zelfs om 7u30 à 8u ‘s morgens. Natuurlijk wil ik de klassieke AI4 uitklim langs links nemen, en niet de gemakkelijkere uitwandeling rechts van de rots die de top van de pijler markeert, en dus vertrek ik naar links. Ik hoop gewoon dat het ijs in de cruxlengtes (de topo beloofde 20 meter 85°) in goede conditie is. Ik probeer het touw waar mogelijk de volle 60m uit te lopen zodat we niet teveel relais moeten maken want de zon blijft maar branden en we horen en zien meer en meer water naar beneden komen. Maar het klimmen, dat is echt leuk en Walter zijn eerste slagen met een nomic zien maken in de laatste honderd meter van de Frendo vind ik echt een geweldig zicht. Hij klimt wel na, dus alles is veilig. De ijsvijzen daarentegen, zitten in brol-ijs dus die laat ik al snel achterwege om hier en daar een friend te steken. Dat waren we nu toch gewoon van in Zwitserland. 4 of 5 lengtes later besef ik dat de crux precies niet meer zal komen en het terrein nergens moeilijker zal worden dan wat we al tegenkwamen. Eerlijk gezegd lijkt AI3 mij correcter, dus als iemand met Frendo-ambities dit leest, ‘t valt wel mee! Na 7 lengtes staan we op de Midi-Plan arête, en na nog wat gegeten te hebben en ik Walter alle toppen in de Vallée Blanche aangewezen heb, staan we om kwart na 11 terug in het liftstation.

Een tip voor wie de Frendo wil doen: het sneeuw- en ijsgedeelte boven kan je eigenlijk beter simullen, het terrein is er gemakkelijk genoeg voor. Als de condities beter zijn dan zoals nu in een veel te warm Chamonix, dan simul-solo je het misschien beter, als je dus hardere firn of beter ijs hebt. Moeilijk is het niet en ik heb echt geen idee waar de AI4 vandaan zou moeten komen. Met Walter die voor de eerste keer nomics vasthield vonden wij het wel veel verstandiger om dit gedeelte lengte per lengte te doen waardoor we uiteindelijk pas om 10u30 op de graat topten.

Samenvattend: superbeklimming, en met een super partner. Geniaal Walter, als eerste echte alpiene beklimming de Frendo pijler. Het is zeker en absoluut niet de moeilijkste route in Chamonix en ik heb er ook al moeilijkere op mijn palmares, maar ik vind het toch straf dat je bereid was mee te gaan als je nog nooit een technische ijsbijl vastgehouden had.

Nu nog ergens eens een gaatje in onze agenda’s vinden, zodat we alsnog de Salbit kunnen doen!

Een weekendje aan zee, the Mount Coach way

Tijdens het hemelvaartweekend trok een garde mount coachers richting de Côte d’Azur. “Oh heerlijk, enkele dagen bakken en braden op het strand”, zou de gemiddelde Vlaming denken. Wij weten echter al langer dan vandaag dat een klimmer van die norm afwijkt. Bakken en braden stond wel degelijk op het menu, maar het strand werd omgeruild voor de kalksteenrotsen van Les Calanques.

Les Calanques - foto Roel

Les Calanques – foto Roel

We drove all night, zou Céline Dion trots zingen, om bij het eerste ochtendgloren de witte en rode rotsen van Les Calanques te zien verschijnen aan een azuurblauwe horizon. Voor de telgen van Mount Coach 6 was deze stage de eerste echte rotsklimstage in de opleiding. Dat bracht dan ook het nodige enthousiasme met zich mee, wat ervoor zorgde dat William de laatste vier uur het stuur niet meer losliet en in één lijn tot in Cassis reed. Om daar slechts een half uurtje te kunnen dutten alvorens er naar de rotsen vertrokken werd. Voor mij persoonlijk was een approche tot vorig weekend nooit meer dan “uitstappen, het spoor oversteken en aan de rotsen toekomen”. Er werd dus toch stevig wat gehijgd toen we anderhalf uur stappen en een mooi pak hoogtemeters later aan ons rappelpunt aankwamen. Onder het toeziend oog van begeleiders Arne en Koen, alsook MC5-ers Friedemann, Denis en Jeroen, bonden we trots onze nieuwe Petzl-spulletjes om. Het mag gezegd dat we danig in de watten gelegd werden: onze sponsor is stevig begaan met onze veiligheid en gaf ons zelfs de allernieuwste Aquilagordel en rappelhandschoenen mee, wat onze oogjes fel deed fonkelen wanneer we deze eerste afdaling aan echte Mount Coachsnelheid konden doen.

Een approche kan heel wat meer zijn dan

Een approche kan heel wat meer zijn dan “het spoor oversteken” – foto Roel

De eerste klim omhoog werd een heerlijke weekendopener. In cordées van twee of drie beklommen we de Tête de la Mounine, een mooie wand die ons in zes touwlengtes toonde welke rotsen het weekend voor ons in petto ging hebben. Jozua toonde Koen en mij de weg in le Fadal en scoorde hiermee zijn eerste volledige “à vue” van het weekend. Maarten, Matty en Jeroen gooiden zich in la Terre des Anchettes, maar na twee touwlengtes creëerden ze een variatie met le Fadal en volgden die tot de top .

Stagebegeleider Koen Dooms in actie tijdens onze eerste klimdag (foto Roel)

Stagebegeleider Koen Dooms in actie tijdens onze eerste klimdag – foto Roel

Toen we boven aankwamen en elkaar de nodige high five gaven, vulde het dal zich langzaam met een dicht wolkenpak. Een surrealistisch tintje dat ons even in de waan bracht een hoge bergtop beklommen te hebben. We beloonden ons labeur met een duik in het azuurblauwe water en bestudeerden ’s avonds de topo voor het klimwerk van de dag erna.

De optrekkende mist gaf de beklimming een surrealistisch tintje - foto Roel

De optrekkende mist gaf de beklimming een surrealistisch tintje – foto Roel

Op dag twee trokken we richting Sugiton en Concave. De stevige rukwinden die ’s nachts waren komen opdraven, lieten zich ook hier stevig horen. Met een truitje extra en Sannes gekende GAG (gore-tex aan gordel) waren we voorbereid op elk weer. Maar klimmen zouden we! Arne en ik trokken afwisselend onze plan in Gutenberg (Sugiton) om daarna de doorsteek te maken naar de Cheminee Buisson op La Candelle. Van hieruit zagen we in de bombastische en impressionante Concave een rode stip zich langzaam maar zeker omhoogwerken. Het bleek William in zijn rode jas te zijn, die zich er met Andreas en Denis door de beenharde Au Delà de la Verticale worstelde. Intussen genoten Jozua en Koen van wat soms wel de mooiste route van de Calanques wordt genoemd : Armata Calanca, een 11 touwlengtes durend avontuur doorheen de meest perfecte rots in een zeer homogeen niveau. Friedemann en Matty kropen in Sound Patrol. Met een 6b als eerste lengte, waren ze beiden meteen meer dan opgewarmd. Zes touwlengtes later volgden ze een kruffelpad om zo na een klein half uurtje de verbinding met La Centrale te maken voor nog eens zes prachtige touwlengtes.

Aan het einde van La Cheminee - foto Roel

Aan het einde van La Cheminee – foto Roel

Op de derde dag brachten onze stapschoenen ons tot aan het massief van Devenson. De koude wind die ons de dag voordien teisterde, was volledig overgewaaid om plaats te maken voor een snikhete portie zonnestralen. We daalden in rappel af tot enkele meters boven het water en begonnen aan onze beklimmingen. Afspraak om 17u aan het strandje wat verderop, dus hoe sneller je boven bent, hoe meer je kan zwemmen. “Snelheid is veiligheid”, werd zo heel even “snelheid is zwemtijd”. Ik bond mij de twee touwen aan en trok met Maarten en Koen in mijn kielzog door de route “Avec toi, c’est extra”. Een mooie uitdaging voor mijn niveau, met een maximum van 6B+. Toen ik in deze route tot tweemaal uit een pas glibber, viel bij Koen het duidelijke verdict. “Je mag drie keer proberen, maar daarna is het setje-trek. We moeten wat voortmaken!” Weigerend deze term in mijn woordenboek toe te voegen, creëerde dit de nodige motivatie om in derde take de pas te doorkruisen en de rest van de route in een keer te doen. Om klokslag 17u bereikten we de top, waardoor een zwempartijtje niet meer van toedoen was. Een sms naar de kompanen leerde ons echter dat Arne en Matty, die zich aan “Pour le Mémoire de nos Enfants” waagden in Devenson, nog zes van de twaalf touwlengtes voor de boeg hadden. De rest van de crew trok aldus reeds richting camping om daar de nodige voorbereidingen en maaltijden te voorzien. Een zeer schamel noodrantsoentje – onze laatste deciliter water en een lion – werd in de wandeling naar de parking achtergelaten voor de twee achterblijvers. Groot was hun dorst namelijk toen ze tegen 20u eindelijk de top bereikten, maar nog groter was hun opluchting toen we hen wat later met twee grote flessen water en sportdrink tegemoet wandelden.

Dorst! - foto Roel

Dorst! – foto Roel

Het prachtige massief van Devenson - foto Roel

Het prachtige massief van Devenson – foto Roel

De laatste dag was een ietwat vreemde afronding. Jas de la Penna, het eerste klimgebied van de Falaises Soubeyrannes in La Ciotat heeft niet de langste of mooiste noch zwaarste routes, maar toont een totaal ander type rots. Vandaag niet “knallen” dus, maar op een andere manier klimmen en zekeren. Zandbakken die je moet doorkruisen, voetgreepjes die losbrokkelen of zelfs heelder handgrepen die loskwamen om Matty zo onderuit te kegelen, ze passeerden allemaal de revue. Ook de woorden “Roel, in deze laatste lengte liefst niet vallen, want hier is geen relais en ik ga moeten zekeren op een oude slaghaak” hoor je op zo’n moment niet supergraag. Gelukkig haalde William zijn inventieve zelve boven en maakte hij er met setjes en slings alsnog een relais van. “Maar toch liefst niet vallen.” *slik* Een tweetal uurtjes later stonden we allen veilig en wel boven te zweten en kon er nog deze leuke teamfoto af.

Mount Coach 6, vanaf heden herkenbaar aan hun wit-oranje Petzl Meteor - foto Koen

Mount Coach 6, vanaf heden herkenbaar aan hun wit-oranje Petzl Meteor – foto Koen

Andreas probeert een meeuw te vangen op weg naar Jas de la Penna - foto Roel

Andreas probeert een meeuw te vangen op weg naar Jas de la Penna – foto Roel

Een korte maar leerrijke afsluiter, die nog kon worden beloond met een snelle duik in het water, een ijsje en een lange, lange rit naar huis. Selfies en pintjes in de file? Omdat het kan!

Heel de bende - foto Jozua

Een bende wilde Mount Coachers in hun natuurlijke habitat – foto Jozua

De geklommen routes:

Dag 1: Marseilleveyre – Tête de la Mounine Jozua (voor) + Roel (na) + Koen (na) – Le Fadal Maarten (voor) + Matty (na) + Jeroen (na) – la Terre des Anchettes William (voor) + Arne (na) + Andreas (na) – Dedale

Dag 2: Sugiton & La Candelle & Concave Arne + Roel (afwisselend) – La Civa en Gutemberg (Sugiton – la Candelle) Matty + Friedemann (afwisselend) – Sound Patrol en La centrale Koen + Jozua (afwisselend) – Armata Calance William (voor) + Andreas (na) + Denis (na) – Au Dela de la Verticale Maarten + Jeroen (afwisselend) – Arrête de Marseille

Dag 3: Eissadon & Devenson Roel (voor) + Maarten (na) + Koen (na) – Avec toi c’est extra Matty + Arne (afwisselend) – Pour le Mémoire de nos Enfants Friedemann + Jozua (afwisselend) – Le Festin de Satan  

Dag 4: Jas de la Penna William + Roel (afwisselend) – L’arrête des Croutes Andreas + Matty (afwisselend) – Tord Boyau Maarten + Jozua (afwisselend) – Singeries Fines Arne + Koen (afwisselend) – Raide Haute Cassis Pépères

Van vlinderknoop tot vlinderslag

Afgelopen weekend trok de nieuwe lichting naar Marche-Les-Dames en Yvoir. Op het menu? Een stevige portie touwtechnieken en een eerste ervaring met trad climbing. Onverwachte extra? Een lekkere barbecue en een spectaculaire test op stevigheid van Williams klimhelm.

IMG_20150425_161234 IMG_20150425_161241

Zaterdag en zondag stond onze tweede uitstap als Mount Coach 6 gepland. Het weekendje touwtechnieken in Marche-Les-Dames en Yvoir diende ervoor om onze touw-, standplaats- en zekertechnieken bij te schaven ter voorbereiding van de rotsklimstage in Presles waar we ons over enkele weken mogen uitleven.

IMG_20150426_115523 IMG_20150426_115530

De eerste dag was leren en oefenen geblazen. Alle basistechnieken van het rotsklimmen werden opgefrist en ook enkele nieuwe knopen en technieken werden aangeleerd. Zo bijvoorbeeld de vlinderknoop, die een lus vormt die in elke richting kan worden belast zonder aan kracht te verliezen. De meest memorabele technieken waren de SPS en de daarbij aansluitende SSPS. De SPS of StandPlaatsSling is het toepassen van een paalsteek op een dunne dynemasling, die je toestaat om in slechts enkele seconden veilig in te pikken in een vast relais. Ja hoor, je leest het goed: enkele seconden. “Snelheid is veiligheid”, zo heeft Sanne ons meermaals benadrukt, want door snel en correct te handelen bereik je sneller je doel. Iets dat best van pas komt wanneer je in de verte een onweer hoort rommelen, bijvoorbeeld. De SSPS is daar een lichte variatie van en komt van “Steve’s StandPlaatsSling”. Steve, Sannes collega, klimpartner en medetouwtechniekendocent, leerde ons hoe je met deze kleine variatie je SPS kan gebruiken om van relais naar relais te rappellen. Enkele mooie multipitchroutes en de daarbijhorende afdalingen later, hadden we dit alles mooi onder de knie.

IMG_20150425_205512

De avond werd afgesloten met een vreetfestijn. Ikzelve had een barbecuetje meegenomen, maar moest al snel het onderspit delven aan de gigantische grill die we van de wirts uit de Chaveehut mochten lenen. Toegegeven; zonder hun vriendelijke uitleenactie hadden we nu, enkele dagen later, misschien nog steeds zitten wachten tot het laatste stukje vlees gaar van mijn kleine barbecue kwam. We grilden de heerlijke, Neanderthalerjaloersmakende hompen goudbruin zodat we klaar waren voor de gekende Mount Coach avondactiviteit: theorieles. De les “tactiek bij alpiene beklimmingen” vatte de technieken van overdag mooi samen en benadrukte de etiquette die je als klimmer op een wand of big wall dient te hanteren. Zelfs als je “trage Fransmannen” wil passeren, zoals al lachend werd gesteld.

IMG_20150426_123256 IMG_20150426_153326

De dag erop was een stapje dichter bij het traditionele klimmen. Op de dalmuur van Yvoir leerden wij nuts en friends steken. Niet langer vertrouwden we op de veilige boorhaken die het massief ons boden, maar dienden we zelf de juiste technieken, scheurtjes en barsten te vinden om onze eigen veiligheid aan toe te vertrouwen. Het juiste materiaal voor de juiste barst, en zelfs dan is een afwisseling tussen nuts en friends aangeraden. Dat bleek vooral toen William ongepland de stevigheid van een nut nr. 5 uitteste en deze uit de rotsen scheurde.

IMG_20150426_123400 IMG_20150426_123425

“Onze 8a-klimmer”, zoals William soms al lachend wordt genoemd, had meteen een stevig niveau uitgekozen voor zijn eerste nut- en friendervaring. Tot het eerste relais ging alles uitstekend, maar in de tweede touwlengte kwam hij toch enkele cruxpassen tegen. Een voor een tackelde hij deze moeilijke stappen, maar een tweetal meter boven zijn vierde zekering loste zijn voet toch grip. Hij schoof naar beneden, vertrouwende op die nut die hem wel zou tegenhouden. Tot hij met een stevige ruk voelde hoe deze uit de rotsen werd gesleurd, en hij nog een drietal meter lager pas aan de voorlaatste zekering – een stevig formaat camalot – zou komen. Wild armenzwaaiend en achteruitlopend om zijn evenwicht te bewaren, struikelde hij over dit plotse teveel aan touw en smakte hij met een stevige kracht zijn achterhoofd tegen de rotswand. Op hoogte van het relais, waar Matty en Sanne dit met respectievelijk angstige en benieuwde ogen gadesloegen, kwam hij ondersteboven tot stilstand. Een gebarsten helm en een geschaafde arm bleken het verdict. De droge opmerking van Sanne “dat in een zulke barst de camalot haar kunnen heeft bewezen” spoorde William meteen aan om zich meteen terug in de route te zwieren. Schrik en pijn? Daar is geen tijd voor bij rotsklimmen, zo blijkt.

IMG_20150426_181534 IMG_20150426_181700

We rondden de leerrijke dag af met een lokaal frietje en trokken terug richting Antwerpen, Maasmechelen en Gent, onze bakermatten. Om ’s nachts te dromen van de fenomenale muren in Presles die we beklimmen zullen, af en toe afgewisseld met een vlinderslag zwemmende William die aan de rotsen naar beneden duikt.

Chamonix – het vervolg

Een tijdje geleden lieten we jullie al weten dat Mount Coach 6 op haar eerste stage was. De eerste dagen van dat freeriden gingen goed, maar hoe bracht de jonge garde er het de volgende dagen vanaf? Onze kompaan William kruipt in zijn pen en brengt verslag uit!

Van sneeuw tot rots in Chamonix

IMG_5667

Het is vier uur ’s nachts wanneer de wekker afloopt. Moeilijk maar net iets sneller dan normaal schiet iedereen zijn kleren aan en is het tijd om richting Chamonix te cruisen voor onze eerste echte MC stage. Na een lange rit, opgevrolijkt met de nodige après-ski muziek, komen we aan bij Refuge de la Montagne. Daar staat onze coach Sanne ons met een grote glimlach op te wachten, alsof hij niet kan wachten om aan de eerste theoretische les te beginnen. Onze eerste echte stage is begonnen.

IMG_5707IMG_5699

De eerste dagen stonden hoofdzakelijk in  het teken van nieuwe dingen bijleren. De drie niet-skiërs kregen van Bart Overlaet voor het eerst latten onder de voeten om de skitechniek aan te leren, de andere drie werden dan weer door Sanne gedrild in het bijschaven van die techniek. Aangezien er de voorgaande dagen een flinke portie sneeuw was neergedaald op en tussen de toppen van Chamonix, konden we nog heerlijk genieten van een verse laag poeder. Dit ging uiteraard gepaard met de nodige porties sneeuw eten en leidde zelf tot een simultane crash van Sanne en mijzelf, best lachwekkend! Moe maar voldaan keerden we elke avond terug huiswaarts waar we ons konden verwachten aan een flinke portie theorie. Zowel Bart als Sanne brachten ons in deze theorielessen verschillende nieuwigheden bij, gaande van lawinekunde tot alle “must knows” van EHBO.

IMG_5673

Vanaf dag vier begon het echte werk. Maarten, Matty en Roel hadden ondertussen het skiën aardig onder de knie en het werd hoogtijd dat we Chamonix eens echt gingen verkennen. Hiervoor trokken we naar de Aiguille du Midi om van daaruit de befaamde Valleé Blanche af te skiën. De condities waren super dus het beloofde een mooie afdaling te worden! Onderweg hielden we nog even halt op een gletsjerrug om iedereen terug van voldoende energie te voorzien en maakten we ineens dankbaar gebruik om onze oriëntatie terug wat bij te schaven met kaart en kompas. Na de middag skieden we in cordée verder naar beneden alwaar we de trein naar Chamonix namen. Hier aangekomen beloonden we ons met een terrasje in de zon waar plots het onderwerp “boulderen in Chamonix” ter sprake kwam. Er bleek niet ver van onze refuge een massieve granietblok te liggen die enkele uitdagende boulderpassen voor ons in petto had. Aangezien An en Sanne die avond heerlijk aan het koken waren voor ons, hadden we even een momentje vrij om die te gaan proberen. Een fijne afwisseling tussendoor!

IMG_5863IMG_5888

De laatste dagen vulden we met veel skiën, maar vooral met veel genieten! Het weer was zo omgeslagen tegenover de voorgaande dagen dat zelfs een t-shirt onder de gore-tex overbodig werd. De sneeuw kreeg het ook zwaar te verduren en werd hoe langer hoe meer een grote slushpuppie. Maarten en ik hadden onze portie papsneeuw wel gehad en waagden ons de laatste dag nog op een aantal sportklimroutes. Een approche door de sneeuw maakten dit voor ons net dat tikkeltje avontuurlijker.

Dat we tijdens deze reis nieuwe dingen leerden, spreekt voor zich. Maar wat ons vooral opvalt, is dat wij er als een echt team zijn uitgekomen. Van zes onbekenden tot één MC6? Dank je wel, Chamonix!

Team MC6 correct

boven: Jozua, Andreas, William –  onder: Maarten, Matty, Roel

Foto’s door Roel Goris

Chammarch

Tags

, , ,

Gezien ik, mede door het feit dat er niet altijd WiFi beschikbaar is, maar voornamelijk omdat ik meer dan eens  te vergeetachtig ben – of simpelweg te lui – om een blogje te schrijven,  neem ik jullie een terug naar begin maart.

Nadat we per boot uit Noorwegen terug in Belgenland aangekomen waren was er niet veel tijd voor ‘de was en de plas’. Eivind – een goede Noorse vriend die al in menig MC-blogposts verscheen – had me laten weten dat hij door omstandigheden zonder klimpartner in Chamonix zat. Alzo geschiedde het dat Jiminy zijn weg vond richting de NoordWest Alpen en we na een nachtje op een van de vele MC-free camping spots Eivind ontmoetten aan de Aiguille-du-Midi.

Uitzicht over de Grandes Jorasses

Uitzicht over de Grandes Jorasses

Het plan om iets onder de brug te klimmen vloog aan onze neus voorbij gezien zowat alle liften in Cham gesloten waren door hevige wind, alsook de dag erop. Geen probleem voor multitaskers als ons. We waren volledig uitgerust voor de winter dus een dagje met de vellen omhoog, en een dagje liften pakken zorgden voor wat afwisseling.

Molly daalt af vanop de brug

Molly daalt af vanop de brug

Op de derde dag waren de windgoden ons gunstiger gezind en trokken we met z’n drieën richting de Midi. Onder verbaasde blikken van enkele toeristen wierpen we onze touwen over de balustrade van de brug, en daalden we af in het couloir eronder. Enkele rappels later stonden we aan de voet van een korte (3 lengtes) goulotte die Eivind de “Colin-Haley-Goulotte” noemde… Geen idee wat het precies was, maar klimmen onder de brug tot aan de voet het liftstation was ‘dikken ambiance’. (voor de topo-freaks: het kwam uit onder de ladder aan het eind van de Cosmique-graat).

Dikken ambiance onder de Midi

Dikken ambiance onder de Midi

Molly nam de lift terug naar beneden terwijl Eivind en mezelf de graat afdaalden en tot onder de Cosmique-hut skieden. Daar sloegen we kamp op in de Bibler en bereidden we ons voor op Supercouloir – Mt. Blanc du Tacul.

Supercouloir - vetter dan ooit?

Supercouloir – vetter dan ooit?

De wekker ging veel te vroeg af en net na de eerste zonnestralen de Vallee Blanche bereikten stonden we onder de route. Eivind klom de eerste twee lengtes voor in stijl: weinig tussenzekeringen en verdomd weinig ijs. De rest van de route liet hij voor mij. Na de pumpy start van de dag bleek Supercouloir in danig vette condities dat mijn kuiten meer verzuurden dan mijn voorarmen.

Eivind in de eerste lengte

Eivind in de eerste lengte

We sloten de beklimming af door – na enkele telefoontjes en heel wat sms-verkeer – met Molly en enkele collega’s van Eivind de Vallee Blanche af te skiën. Uiteraard was het Montenvers station al dicht, dus konden we nog even met de ski’s op de rug omhoog wandelen… aah, de zoveelste keer in Chamonix waar, net als je denkt dat je ‘thuis’ bent er nog een uurtje of twee ploeteren te wachten staat!

Brandende kuiten in het coiloir!

Brandende kuiten in het coiloir!

Ons volgende doel was de Courtes – Voie de Suisses. Een route die al erg lang op mijn To-Do-lijstje stond. Na een dagje ‘chillen’ namen Eivind en ik, samen met Signar – nog een Noor – de Grands Montets tot het topstation. Een rustige nacht daar en we skiën tot aan de voet van de Courtes.

De Courtes met de Voie des Suisses - dank aan Avventura voor de bijlen

De Courtes met de Voie des Suisses – dank aan Avventura voor de bijlen

De crux van de dag zat hem in de begschrund die Signar stijlvol overwint. Daarna is het cruisen geblazen.  We blijven ingebonden, maar veel tussenzekeringen zijn er niet. “Neige polystyrene” de hele weg omhoog is er gelukkig wel. We toppen uit rond 13u, en kijken al uit naar de afdaling per ski van de Grands Montets.

Signar ergens temidden de Courtes

Signar ergens temidden de Courtes

Alleen waren we 1 iets vergeten… Onze rugzakken stonden nog in het topstation gezien de gardiennes het niet zagen zitten om die met de eerste lift naar beneden te sturen! Wat we op een drie kwartier hadden geschat nam meer dan 2 uur in beslag. Superharde sneeuw maakte het vrijwel onmogelijk om omhoog te skiën en vrijwel uitgeput en gevaarlijk dicht tegen zonsondergang kwamen we boven.

Eivind nadert de top van de Courtes

Eivind nadert de top van de Courtes

Gelukkig kon ik, ondanks mijn afgepeigerde lijf, nog genieten van de 2000 meter lange afdaling bij zonsondergang!

The Verdon addiction

Tags

, , , , , , , ,

De Gorges du Verdon ! Het wordt een echte traditie met pasen. Als Maurice de campinguitbater s’ochtends verhalen komt vertellen van “a l’epoque” en als daarbovenop zotte Marco in zijn boxerschort en met een lege fles pastis uit zijn caravan komt gestapt dan lijkt het of je nooit bent weggeweest.
IMG_1071

De net uitgebrachte topo, 50 ans, 500 voies dans le verdon is een enorme verbetering ten opzichte van de vorige  en geeft met zijn duidelijk routebeschrijf veel inspiratie om nieuwe dingen te gaan proberen. Samen met Olivier Zintz had ik in Freyr al plannen gemaakt om er een week op uit te trekken met 1 doel voor ogen : 1 week smullen van de Verdoniaanse kalk

Hold up Mental

Hold up Mental

“En dus voila” zoals Olivier dat zo schoon kan zeggen. Wij aanbeland in de verdon en meteen onze tanden in Hold up metal gezet. “Pas dégeulace hein!!!” Met deze wijze woorden sluiten we een eerste mooie klimdag af. De dag erna klimmen we nog Hellfest, wederom een route met een opeenvolging van mooie lengtes, en in tegenstelling tot veel andere routes rijkelijk bezaaid met haken. Een aanrader voor de beginnende multipitcher die nog wat moet wennen aan de Verdon Gazzzzz.

Hold up mental

Hold up mental

Hold up mental

Hold up mental

Hellfest

Hellfest

Een paar maand geleden, tijdens het doorbladeren van de topo kwam ik Mingus tegen. “la plus dure de l’escales “ Een route recht door de impressionanate wand van Escales en een opeenvolging van stevige lengtes tot 8a. In 1994 voor het eerst a vue vrijgeklommen door Lynn Hill, een toch wel markante beklimming die in die tijd ietwat onopgemerkt is voorbijgegeaan. Het duurde niet lang om Olivier te overtuigen en al snel stonden we met portaledge en Haulbag onderaan de route. Na een nogal late start en wat problemen om de haulbag van grond te krijgen geraken we een goed stuk in de namiddag toch vertrokken. De eerste 6c+ gaat er vlot door, voor de 7b nadien moet ik al eens een stevige contractie doen van de biceps en voor de 8a op micro regletten zij de vingers nog niet helemaal opgewarmd. Maar wat een prachtige lengte. We besluiten de portaledge te installeren bovenaan de relais van de 8a en de lengte in de avond onder een licht briesje wat uit te werken. Al snel gaan al de passen. Net als ik dacht hem in de pocket te hebben….zip!!! slippertje. Nondedju!!! Gezien de scherpte van de grepen zou nog een poging niet echt verstandig zijn met al de resterende lengtes nog in het verschiet. We vallen die avond in slaap in de portaledge met een fantastisch zicht op de Gorges, rondom ons circkelen nog enkele gieren en we genieten van onze eenvoudige portaledge maaltijd onder een ondergaande zon. Que ce que c’est beau la vie !

Le crepi du Mingus : 8a

Le crepi du Mingus : 8a

Alé Oli !

Alé Oli !

SONY DSC

Portaledge life

Portaledge life

Die ochtend doen we allebij toch nog een poging in de 8a. Een groot succes houden we er niet aan over, een explosie in de onderarmen, en een brandend gevoel in de vingertoppen wel ! Allright, en de dag is nog maar net begonnen !

L8 : La douleur commence !

L8 : La douleur commence !

SONY DSC

oepss foutje in de navigatie

oepss foutje in de navigatie

De weg naar boven is een traag maar gestaag proces. L4 is een continue 7a die door een net iets minder compact deel van de wand loopt, een mooie lengte? daarover zijn de meningen verdeeld. maar unaniem kunnen we besluiten : interessant!!! De 7b+’en volgen elkaar op. De 7b+/c van L7 “l’alchemie de la douleur” zoals Stephane Benoïst dat zo mooi beschreef is ongetwijfeld de mooiste en klimmen we allebij a vue. Daarna maken we een klein foutje, we gaan te veel naar rechts en zitten plots in le voyage. Maar dit euvel werd snel opgelost door enkele interessante touwtechnieken en al snel zijn we back on track. De ambiance naar boven toe wordt ook alsmaar beter. Uiteindelijk eindigen we in een 7a+ dak, met 300m gazzz onder de voeten en met zicht op heel de route!

L9 : la fatigue commence

L9 : la fatigue commence

Laatste 7a+ door het dak

Laatste 7a+ door het dak

Petite entrainement pour Oli Zintz

Petite entrainement pour Oli Zintz

Wat een een ontlading als we om 7 u s’avonds eindelijk de klimschoenen kunnen uitdoen na 8 uur klimmen op micro-regletten. Uiteindelijk zijn er maar 3 lengtes die we net niet kunnen vrijklimmen. 1 ding is zeker ! we keren terug want een volledig vrije beklimming wacht. Op de rustdag doen we ons nog te goed aan de 3 lengtes van “les grimpeurs se cachent pour vomir”. Nog een leuk projectje was de linkup van La demande en Ula. 2 lange logische lijnen die de barsten volgen op de wand van l’escales. In een roundtrip van 7 uur staan we na 26 lengtes en 2 keer rapellen terug aan de auto.

Omdat voetsteunen optioneel zijn !

Omdat voetsteunen optioneel zijn !

IMG_2059

perfect tree belay on Kallistée

perfect tree belay on Kallistée

7b kallistée

7b kallistée

Om nog eens alles uit onze tere lijfjes te persen sloten we onze week in de Verdon af met Kalliste. Een route die zowel het powerbeest als de technische klimmer zal bekoren. De laatste lengte, een 7a+ door een dak, zorgt ervoor dat de voorarmen nog eens goed vol lopen met zuur. Nog wat krampen en wat gekreun later komen we boven met een enorm voldaan gevoel.

Hold up mental 7b 160m
Hellfest 7a 260m
Mingus 8a 300m
les grimpeurs se cachent pour vomir 7c 100m
Ula 6b 300m
La demande 6a 330m
Kallistée 7b 250m
naamloos

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 1.479 andere volgers