Creative Climbing

De winter laat elk jaar maar meer op zich wachten en zelf dan kunnen we nog niet altijd spreken van echte wintercondities. Vorig jaar was het zoeken naar goede watervallen in de Dolomieten en dit jaar zag het er naar uit dat het niet veel anders zou zijn. Na lang zoeken en wachten op een verandering van weersomstandigheden bleek er eindelijk schot in de zaak te komen. In januari begon de temperatuur onder de nul te zakken en was het uitkijken naar een passend gebied om de bijlen stevig in het ijs te planten. Het was al van oktober geleden dat ik er nog eens op uit getrokken was met Olivier de Deken om de Matterhorn te beklimmen en ik begon stilaan zot te worden. Toen Erik Adriaenssens mij wist te vertellen at hij de nieuwe alpine club Alpigo had opgericht en dringend nood had aan supergoede ijsklimmers voor zijn ijsklimstage in te leiden kon ik dan ook niet anders dan op zijn aanbod ingaan en mee te gaan met hem (lees: ik bood mezelf hardhandig aan).  Erik had zelf ook al de alpenregio in de gaten gehouden op zoek naar potentiële waterpareltjes en kwam uiteindelijk uit bij de Ecrins; een kleine 200 km ten zuidwesten van Chamonix. En zo trokken Erik, Matti Buyle, Maarten Thys en ik erop uit! De condities waren al bij al niet altijd even optimaal waardoor we soms op creatieve manier onze waterval moesten bereiken met sketchy traversees of gewoon terug moesten afdalen uit de route omdat de waterval niet laag genoeg kwam bij de mixte routes.

IMG_1769

Sketchy traversé

DSC00465

Where’s the ice? (M7 waar we spoedig terug uit moesten keren)

IMG_1757

Na 2 maal knoeien besloten ik en Matti in Fressinières de Cascade es Violins te klimmen (volgens Ice-fall.com lag die in conditie). Helaas, andere cordees hadden dit ook al opgemerkt! Eenmaal aan de voet van de waterval besloten we de directe dan maar te klimmen naar de ijspilaar om zo uit de weg te blijven van de 2 vrouwelijke cordees (een soort vrouwelijke Mount Coach uit Duitsland: Sanne, ik riek interessante samenwerkingsprojecten ;)) die ook op punt stonden te vertrekken. Ietwat sketchy ijs met toffe structuren (bloemkolen en atichocsstructuren; ijsflakes die diagonaal naar buiten groeien) leidt ons tot de pilaar waar Matti doorheen cruiset en ik al volgend mijn inspanningskreetjes probeer te verbergen voor het omringende vrouwenvolk. Een laatste pilaartje van doorzichtig ijs brengt ons naar het einde van de route. (150m, III/5+).

IMG_1779

First pitch to the cigare

Matti in de toch iets langere sigaar dan gedacht

Matti in de toch iets langere sigaar dan gedacht

P1010381

Overview van de route

De volgende dag besluiten we een kortere approche te houden met slechts 3 lengtes in de Fournel vallei. Hiroshima (III/5, 150m) is vanaf de parking van de gelijknamige secteur zichtbaar en ziet er goed uit voor de twijfelachtige condities.  Na 3 natte lengtes komen we boven, nemen even het uitzicht in ons op en besluiten dan om onze schop af te kuisen. Tijd voor chips en bier, ‘t is hier te nat.

P1010407

IMG_1785

Mooie finish van de route

P1010408

Sneeuwige uitklim

Als kers op de taart voor onze ijsklimtrip besluiten we nog de Grand Musat directe te beklimmen, een niet te onderschatten diagonale ijslijn met een pittig mixte stuk  in en een paar harde ijslengtes. We staan vroeger op, approcheren vrijwel snel maar desondanks zitten er al 2 cordees te wachten aan de route om een variant te beginnen. Niet te onderschatten mannekes die een dikke week geleden een nieuwe route hebben geopend iets verder dan de musat (check het youtube filmpje : A trois c’est mieux). We moeten 2 lengtes wachten om niet in hun vallijn te komen en starten dus met een redelijke vertraging. Het routeverloop was niet helemaal optimaal waardoor we spijtig genoeg aan de crux van de lengte, een 6-, ons moesten voorbereiden op een lange en vreselijke diagonale rappel om toch nog uit het dak aan de 2de lengte juist uit te kunnen komen. Het werd een lang dagje dat we de volgende dag hebben opgevangen door uitslapen en single pitchen. De route was mentaal en fysiek veelvragend maar dankzij Matti’s onverzadigbaar enthousiasme stonden we allebei nog te lachen onderaan de route na een dikke 3 uur rapellen en traverseren naar beneden. Door alle heisa zijn we spijtig genoeg foto’s vergeten trekken

Eerste pitch van de route

Eerste pitch van de route

Team awesome

Team awesome

Met dank aan:

Julbo – K2 – Alpigo (alpigo.be)

Not all who wander are lost

English version below!

Eind januari is de auto af, en vertrekken we vrij impulsief om acht uur ’s avonds richting Noorwegen. Een nachtje langs de autostrade in Denemarken brengt ons tot in Strömstad (Zweden), net voor de Noorse grens. Het is vrij laat, dus besluiten we de rest van de rit richting Oslo de dag erop te doen.

Oslo - Operahouse

Oslo – Operahouse

Het idyllische parkeerterrein aan de jachthaven blijkt echter geen goede keuze. Om 4u ’s morgens zie ik lichten rond de auto en hoor ik stemmen. Ik probeer Molly wakker te maken en hoor een auto zachtjes wegrijden. Geen probleem denk ik. Tot plots met een gigantische knal een steen tegen de nummerplaat vliegt. Ik spring op maar kan met mijn adamskostuum in de slaapzak niet veel uitsteken. De volgende steen – een dikke vuist groot – vliegt pal door de achterruit en land naast mij. Ik haal mijn zaklamp boven maar nog voor die goed en wel aan is rijd een auto er met gierende banden vandoor.

Poor little Jiminy

Poor little Jiminy

Welkom in Zweden?

De dag erop is een regelrechte “cluster fuck”. We rijden door naar Oslo en gaan op zoek naar een koffiebar met wifi. Ik vind een carglass centrum en tijdelijk vervangen ze onze ruit met een plexiglas alternatief. Gelukkig is er Eivind – een goede klimpartner die ik in Trondheim leerde kennen, en ondertussen ook al beter bekend is binnen MountCoach (ZIE…..) We kunnen bij hem (veilig) overnachten en trekken naar Hemsedal voor het weekend.

Hemsedal crag (no idea about the name)

Hemsedal crag (no idea about the name)

Zaterdag wordt het een namiddag in een kleiner ijsklimgebied. Zondag stuurt Eivind me met een vrij onervaren Molly (amper haar derde keer ijsklimmen) richting Grøtenutbekken (WI5 – 250m). Hij verzekerd me ervan dat het een makkie wordt en dat er eigenlijk maar 1 lengte echte moeilijkheden zijn.

Grotenutbekken

Grotenutbekken

Molly in action on Grotenutbekken

Molly in action on Grotenutbekken

De route begint ok, maar gezien het een zuidwand is ligt er een dik pak bevroren sneeuw op waar je doorheen moet hakken om veilig ijs te vinden. Molly krijgt het ‘hakken’ onder de knie (in de elleboog?) en volgt vrij vlot. Toch doen we er iets te lang over, en onder de derde lengte besluiten we om terug te keren. Ook omdat het er nogal horror uitziet met half gesmolten overhangende ijs-structuren.

Ehh... maybe not today

Ehh… maybe not today

Maandag wordt onze ruit vervangen en in de hoop op goede sneeuw in Jotunheimen rijden we naar Lom, een klein dorpje waar de ouders van een goede vriendin wonen. Onderweg zien we behoorlijk grote waterval, en besluiten na een kleine studie om ze te beklimmen. De waterval ligt compleet in de zon, en klimmen rond het middaguur bleek niet zo’n strategische keuze. Het is zo warm (en nat) dat op de relais een ijsvijs compleet uit het ijs smelt. (Grivel vijzen met een zwarte kop zijn een slecht idee). Omdat het te nat en te laat wordt om het af te werken traverseer ik naar een boom, en rapellen we naar beneden.

Random waterfall next to the road...

Random waterfall next to the road…

Alles is doorweekt, en ’s avonds drogen we ons materiaal – tot groot jolijt van de kassierster – op een bankje in de lokale supermarkt . Lawinegevaar houdt ons tegen om de bergen in te trekken dus gaan we op zoek naar een alternatief. Stryn ligt min of meer op de baan naar het Noorden, en ik ken er mijn weg min of meer. Sunnmøre heeft prachtige bergen om te skieen…

Much retro. Very old scool. Much waw

Much retro. Very old scool. Much waw

Opties genoeg, als het weer maar een beetje meezit! Meer daarover in het vervolg van “M&N in Norway”!

Met dank aan:

Julbo – K2 – Avventura voor Molly’s bijlen – Eivind voor de overnachting en eeuwig positieve mentaliteit

English version:

When the car is finished we drive up towards Norway. While stopping for the night in Stromstad , Sweden, something crazy happens. At 4am in the morning I see lights around our car. As I hear them wander off I think everything is okay, until suddenly a stone hits the car. We jump up, but sitting in a sleeping bag in our birthday suites we can’t really do anything. The second rock crashes straight through the rear window and as soon as I turn on my headlight a car rushes of into the night.

Baffled and without a rear window we drive two hours on to Oslo where we find a shop to repair the car. They fix us up temporarily with a Plexiglas window and we meet up with a friend of mine (Eivind) and drive up to Hemsedal with him.

Ice conditions are pretty good up there. A day in a crag, and a day on a bigger route (that we didn’t finish… Eivind kinda sandbagged us) makes us forget about the car for a while.

Back in Oslo we get the window fixed (all insured luckily) and we drive up to Jotunheimen. On the way there we see a random icefall next to the road that we decide to climb it. It’s fully South-oriented and super wet. We climb two pitches and rap down of a tree as our screws start melting out of the ice. Everything is wet, and we dry our gear in the local supermarket. Yes, we were quite the gossip for the local folks shopping around.

Up next is Stryn, Alesund and Sunnmore, for skiing. But that’s for the next episode of “Molly  & Nelson in Norway”!

Thanks for reading!

Calcaire en hiver

Tags

, , , ,

English abstract below ;)

Aangezien “Eleonore” het in Noorwegen begeven had, en gezien het arme schaap maar een erg klein bed ter beschikking had werd het tijd om te innoveren . Aldus geschiedde het dat ik samen met Molly mijn Vito onder handen nam, om met de nieuwe MC-mobiel door Europa te cruizen.

Jiminy + model voor in de boekskes.

Jiminy + model voor in de boekskes.

Gezien het trager gaat dan we verwachtten besluiten we om de auto al even aan een kleine test te onderwerpen (10-14 januari). Gezien Parijs behoorlijk op stelten stond (“Je suis Charlie”) beslissen we last-minute om naar Presles te trekken. Een moeilijke keuze met mogelijke poeder in Oostenrijk… daarenboven; Presles in Januari?

Aahh... Presles....

Aahh… Presles….

Het weerbericht liegt er gelukkig niet om, en de voorspelde miezerige regen valt enkel op zondag.. Gezien de wind tot maandag van het Noorden komt, en de ‘falaise’ zuid gericht is, is het de zaterdag behoorlijk wat warmer dan verwacht. Nadat we vlug nog even een topo gaan halen (Nicolas had immers de mijne nog steeds) stijgen we rond het middaguur in naar “Et on tuera tous les babas”.

Molly heeft de eerste lengte wat moeite om het Franse kalk te overwinnen, maar nadat ik de rugzak overneem cruizen we door de haken. Een laatste prachtige lengte 6b-klimmen maakt dit tot een van de fijnste routes van Presles die ik al klom. Puur ‘plezierklimmen’!

Puur plezier!

Puur plezier!

We sluiten de dag af in het lokale café en slaan aan de praat met de uitbater. Wanneer ik vraag of er deze tijd van het jaar campings open zijn, omdat we toch wel willen douchen, word ik opeens meegesleurd door de hele taverne. Feestzaal door, trap af, deur door, trap op,… tot ik tot mijn grote verbazing plots in een badkamer sta! “Je vous en prie!” Fris gewassen kruipen we onder de veren. Café ‘Le Picard’, on vous oubliera pas!

Zondag zitten we het miezerige weer wat uit in de auto en schaken in de andere bar van Pont-en-Royans, Bar le Vercors. We besluiten de auto “Jiminy Crooked” te dopen – naar Jiminy Cricket, het krekeltje van in pinokkio, maar Crooked (min of meer hetzelfde uitgesproken) omdat we er vrij zeker van zijn dat geen enkele hoek van ons bed 90 graden bedraagt, en dat er geen 2 planken zijn met dezelfde afmetingen.

Megatraverse in Topomaniak

Megatraverse in Topomaniak

Maandag (12 jan) klimmen we Topomaniak, alweer in een prachtige zon met geen zuchtje wind op de wand. De naam van de route liegt er niet om, en ondanks de boorhaken is het vaak zoeken naar het juiste routeverloop.  Ik klim de meeste lengtes voor, maar Molly rijgt de 5c’s vol vertrouwen aan elkaar!

Molly in La Grotte

Molly in La Grotte

Dinsdag zit de wind zuidelijker en is het wat bewolkter, wat direct voor meer ‘ambiance’ zorgt op de wand. We klimmen La Grotte, een route die ik destijds met Nicolas en Kwinten (MC4) klom. Wederom sta ik versteld van de laatste lengte die behoorlijk wat moeilijker is dan aangegeven in de topo, met haken die op sommige plaatsen 7m uit elkaar staan. Molly vloekt en zweet, en moe maar tevreden komen we boven.

Onderaan de laatste lengte van "La Grotte". Nu nog aan't lachen

Onderaan de laatste lengte van “La Grotte”. Nu nog aan’t lachen

Nu Jiminy zijn testrit gehad heeft weten we wat er nog aan moet veranderen en keren we terug naar Belgie om onze nieuwe thuis af te werken. Daarna volgen we de rode wijzer van ons kompas: richting Noorwegen! Maar meer daarover in een volgende post!

Thanks for reading, en tot de volgende!

Omdat het kan...

Omdat het kan…

Met dank aan:

Julbo – K2 – mijn moeder voor de gordijnen en de overtrek van onze matras – mijn vader om te voorkomen dat ik gaten boorde in de carrosserie van een auto met amper 60.000km.

English abstract for our friends around the globe:

As my old car “Eleonore” had given up in Norway, Molly and I decided to rebuild my Vito-van into a new home to cruise around in Europe. The whole rebuilding thing took way longer – and way more frustration – than expected, so we decided to do a little testride, and go to South-France (the ‘Vercors’) to go rockclimbing in Presles.

Presles is an impressive 300m high megawide rockface cramped with bolted multipitch routes. Though January isn’t really the best time of the year to go there, we took a chance and started driving.

Luckily the weather report was spot on, and we enjoyed 3 days of perfect limestone in blue skies with only one day of rain.

We climb three 8- to 10-pitch routes (we linked some pitches) and even manage to  get a free shower in the local bar after having a chat with the owner of the place. Life is sweet!

We decide to baptize our car “Jiminy Crooked”, after the little cricket from Pinnokio. Crooked because by now we’re quite sure not a single angle is set at 90 degrees, and no two planks have the same length.

Knowing what ‘s left to do on the car, and we drive back to Belgium to finish our little home.

After that, it’s on to Norway and pow and ice!

What did you do last summer?

Tags

, , , ,


Norway: Lofoten


Afgelopen zomer trokken we voor een dikke maand naar het hoge noorden. Na wat opzoekwerk over de vele granieten wanden en de 2500km lange rit laden we ons busje vol met lekker goedkoop Belgisch eten en weg zijn we. Met de blik op oneindig doorkruisen we Nederland en Denemarken. Een korte stop in Oslo brengt ons op de Noorse “autostrade”. Nog een stevig kronkelende 1000km (max 90 km/h) verder arriveren we op de archipel van de Lofoten. We zijn meteen sterk onder de indruk van al de prachtige eilandjes, baaitjes, pittoreske Noorse huisjes en gigantische elanden die rustig langs de weg staan te grazen. Ook de machtige wanden laten er geen twijfel over bestaan: als het weer een beetje meezit zullen we hier enkele mooie beklimmingen kunnen doen.
IMG_2464 vagekalle from heningsvaer

IMG_2772

Laatste lengte van Lundeklubben (Puffin club) op de achtergrond Henningsvær.

De eerste week is het prachtig weer. We klimmen enkele lange routes om wat te wennen aan de barsten in het Noorse graniet. Op de dagen tussenin kunnen we gaan boulderen op 5m van de zee. Zalig, wat een vakantie zou je denken, maar dit is bijlange niet alles: Doordat de zon hoogstens een half uur achter de horizon verdwijnt is het 24u per etmaal licht. Een wekker is totaal overbodig, je slaapt, ontwaakt, klimt en zwemt wanneer je maar wil. Geen early morning alpine start dus. Het enige waar we rekening moeten mee houden, is dat we tijdens de warmste uren van de dag niet pal in de zon klimmen. ’s Middag loopt de temperatuur soms wel op tot 30°.
Bij momenten vergeten we dan ook dat we in het hoge Noorden zitten en wanen we ons op een Caraïbisch eiland met parelwitte stranden aan een azuurblauwe oceaan.

IMG_2433 gully scramble

Laatste lengte van Vestpillaren.

IMG_2415 vestpil boven water ok

Vestpillaren

DSC_0048

Vågakallen met in het midden Storpillaren ook wel de Bonnati peiler van het Noorden genoemd.

Nu de crack skills wat aangescherpt zijn kan het stevigere werk beginnen.
Onze zinnen zijn gezet op Storpillaren, een route van een flinke 600m met een grote variatie aan klimstijlen. Barsten, hoekversnijdingen, stijl gras en niet te vergeten een run-out in de laatste lengte. In Noorwegen geldt de regel dat er geen haken mogen geboord worden op een berg, ook niet met de hand. Dit betekent dus ook geen relais. Wanneer je niet boven raakt, doordat de passen te hard zijn, of door slecht weer, moet je dus gerief laten zitten en op eigen kracht beneden zien te raken. De instijg is al een prachtig begin. Een pad is er niet echt, dus moeten we 2 uur onze weg zoeken door een dicht begroeide wir-war van struiken en hoog gras. Na een paar honderd meter stijgen staan we op dezelfde hoogte als het begin van de pijler. Nog wat traverseren over steile grashellingen boven een diepe afgrond en het echte klimwerk kan beginnen.

IMG_2565De eerste lengte is een voor de hand liggende barst. Bij de tweede lengte is het verloop wat moeilijker en klim ik mezelf vast in een doodlopende dièdre. Terug wat afklimmen en we zitten al snel weer op het goede spoor. In de derde, volgens mij de crux-lengte, moet ik de rugzak halverwege op een klein plateautje aan een cam achterlaten om de à vue poging niet in rook te zien opgaan. Nog een prachtige diagonaal overhangende barst als vierde lengte en het moeilijkste van de route is al achter de rug. Tot de voorlaatste (15de) lengte gaat alles vlot en zijn er ook geen speciaal mooie lengtes meer. Bij die voorlaatste kan je kiezen. Een steile, toch wel 80°, grashelling vol losse stenen of de beruchte layback. De keuze is snel gemaakt en de laatste goeie tussenzekering wordt geplaatst: de gele C4. Een aantal meter een fijn barstje volgen, crappy nutje plaatsen, doorklimmen tot aan de markante pijler en het laybacken kan beginnen. Eenmaal aan de relais had ik toch een 15-meter lange runout achter de kiezen boven een waardeloos nutje. Niet echt voor iemand die net het 6a niveau klimt. Maar volgens mij toch veiliger dan dat losse, steile gras 20m meer naar links.

IMG_2588

Het einde van de moeilijkheden, de zoektocht naar de top kan beginnen.

En dan komt de mist. We zagen al een tijdje in de verte wat wolken hangen maar nu zijn ze echt dichtbij. Binnen het halfuur wordt de zichtbaarheid beperkt tot een kleine 10m. We zoeken meer dan 5u naar de beste en veiligste afdaalroute. We zien echt geen hand voor ons ogen. Als het eventjes opklaart, kunnen we ons een beetje oriënteren en de top van Vågakallen zien. Ik probeer langs de kortste weg tot op de top te komen. Als we later ons verhaal deden aan de lokalen hebben we volgens sommigen een stuk van de Nordryggen gedaan.

IMG_2596

Summit.

Eenmaal op de top is er een duidelijk “pad”, de Sydveggen, naar beneden. Nog een aantal uren afdalen langs dichtbegroeide hellingen en eindeloze bouldervelden. Vågakallen, vlotte beklimming ellendig lange afdaling, 20u roundtrip.

IMG_2598IMG_2607

Om af te sluiten, het prachtige weer bleef maar duren, gaan we nog klimmen op een eiland bij Bodø, Fugløya. Daar is namelijk een klimmers festival. Nog enkele beelden.

IMG_3125

Hagtind, de Festival route loopt links van het zwarte deel in de wand.

IMG_3050

Cody in de 3de lengte, diamond crack, van de Festival route.

IMG_2958 chimney 1

Let’s Chimney……

IMG_3099

Dank u wel K2 en Julbo.
Next episode Meteora, Greece. Als ik nog eens tijd heb.

Een sneeuwdans in het Kleinwalsertal

Tags

, , , ,

De periode tussen Kerst en nieuw zijn we de laatste jaren steeds verwend met erg veel sneeuw, maar vaak ook (te) warme temperaturen en stormachtige winden. De vorige jaren trokken we tijdens deze periode reeds naar AndermattVal Ferretde Ecrins en La Grave.

Dit jaar was het onderstaande foto op Wepowder die ons richting het Kleinwalsertal deed vertrekken. Zowel Sam, Frank als ik waren er nog nooit geweest. Een vallei op de grens van Duitsland & Oostenrijk op minder dan 800km én met een meter sneeuw in het vooruitzicht?
Natuurlijk moesten we daar naartoe!

KLeinwalsertal

Het Kleinwalsertal vanop de webcam vlak voor ons vertrek.

Na een vlotte rit stonden we ‘s morgens vroeg aan de lift. €28,50 voor een dagpas, daar konden we niet voor sukkelen. Een cabine bracht ons al snel 700m hoger en zette ons af… in de zon?!
Jamaar… Het ging hier toch nog 2 dagen sneeuwen? Gelukkig zagen we in de verte al wolken afkomen en tegen de middag begonnen het terug volop te sneeuwen!

Frank in KLeinwalsertal

Buiten wat families met kinderen was er niet veel volk te bespeuren, en al zeker geen concullega’s met brede poederski’s. We vonden dus als snel waarvoor we gekomen waren…

Sam in het Kleinwalsertal

Yannick in KLeinwalsertal

Na een fantastische skidag hoorde we dat het op dinsdag nog rustig ging verder sneeuwen, en zelf nog harder dan de eerste dag.

De volgende ochtend lag er alweer 30cm vers op de straat naast onze mobilhome, dat beloofde!

Yannick in KLeinwalsertal 2

Mag het nog wat dieper?

Duikboot Frankfreeride kleinwalsertalDe sneeuw was aan het vallen terwijl het erg koud was, wat resulteerde in ongelooflijk lichte sneeuw. Sam durfde zelf de term ‘japow’ in de mond nemen…

Yannick gif

Lang geleden dat we nog eens op 2 dagen tijd zoveel faceshots te verwerken kregen. Wat ons betreft de perfecte manier om 2014 af te sluiten!

Met dank aan:

SupportSam

Van regen naar sneeuw: de start van een nieuw skiseizoen

Tags

, , , , , , , ,

Reeds enkele jaren slagen we erin het eerste weekend van December leuke skicondities te vinden in de Alpen. Over 2012 kan je hier lezen en vorig jaar zag het er in de Queyras zo uit. Omdat 3x scheepsrecht is plaatsten Frank, Sam, Tim, Dirk en ik ook dit jaar vol goede moed een groot kruis in onze agenda.

Vol goede moed op weg

Vol goede moed op weg

Na al wat eerste sneeuw en positieve berichten van Tim in de Alpen bleek het een week voor ons vertrek wel erg warm te zijn in de Zuidalpen. Zo warm zelfs dat er twijfel begon te ontstaan. Gaan we wel vertrekken? Gaat het de moeite zijn?
Dirk H koos eieren voor zijn geld en besloot zijn vrije tijd aan een beter skiweekend op te offeren.

We besloten om toch met 4 door te zetten en vertrokken met de mobilhome richting Andermatt.

Op pad boven de Oberalppas

Op pad boven de Oberalppas

Ons idee om vanuit de vallei te vertrekken liep al snel letterlijk in het water. De sneeuwgrens begon pas zo een 300hm hoger. Gelukkig bood het treintje dat over de Oberalppas rijdt de oplossing. Een half uurtje later konden we uitstappen op 2200m in een witte wereld. Ook al was het zicht (en de sneeuw) niet top, met hulp van de vuurtoren zouden we altijd veilig beneden moeten geraken ;-)

De eerste tour van het skiseizoen zal hopelijk niet onze beste worden, maar alle hoogtemeters die we maakten beschouwden we maar als training.

Na wat getreuzel besloten we door te rijden naar de Queyras, waar Tim een week eerder prachtig had kunnen skiën. Nadat we heel Ticino en half Italië doorkruist hadden reden we terug Frankrijk binnen. De ochtend nadien bleek dit het uitzicht te zijn:

Col d'Agnel

De sneeuw twijfelde nog een beetje op de Col d’Agnel

Hmm, gelukkig zagen de noordwanden er minder bruin uit. Wat smeltwater later waren we op weg.

*plets, plons*

*plets, plons*

Na een uurtje touren kwamen we dichter en dichter bij een couloir dat we vorig jaar als eens wouden skiën. Toen kwamen we van de andere kant, maar was alle sneeuw weggeblazen.

Op weg naar de Couloir Nord du

Op weg naar de Couloir Nord du Château Renard

Dit jaar lag er nergens veel, maar wel meer dan genoeg in het couloir. Omhoog dus maar!

En even later weer naar beneden…

Tim Vanhoutteghem in actie

Tim Vanhoutteghem in actie

Je zou bijna denken dat het diepe poeder was.

Je zou bijna denken dat het diepe poeder was.

Bijna beneden

Bijna  terug beneden

De volgende dag was de motivatie opeens ver weg. Zou de gietende regen daar iets mee te maken gehad hebben? Wij vonden het in ieder geval genoeg en vertrokken terug richting België.

Op naar de volgende sneeuwrijke bestemming!

 

Bedankt aan onderstaande topmerken:

SupportSam

Canadian Ice

Tags

, , , , , , , , , ,

“Hey guys, do you need help with that?”

It’s only the sixth Canadian offering to help us while we push our car into a snow covered parking spot. “I guess it’s true what they say aboot them Canadians, Eeh?”  Keenan mocks.

It was only the beginning of a very deranged night out in Banff to celebrate the end of our ice crush fest in Alberta, Canada. As we agreed  what happened that night would stay in Canada, I’d rather just tell you the story of eight days of screaming barfies, frozen canyons and ice… Ice everywhere!

Mt. Chephren with the majestic "Wild thing"

Mt. Chephren with the majestic “Wild thing” – Icefield Parkway

Dave had to leave to New York for thanksgiving so he flew in to Calgary where we planned to pick him up. After some struggle at the border –the customs lady genuinely thought I was stoned – we arrived at the airport just under 2 hours late. Two hours of driving later, we crawled into our sleeping bags on the Canadian Alpine Club House parking lot and set to climb the next day.

Urs Falls: Up up and away!

Urs Falls: Up up and away!

After some looking around for routes in condition we set goal for Urs falls. A big route with lots of small ice-steps (10-20m) in a mighty canyon that we all soloed up. As the last pitch was steeper, we all took a lap on it before going down. All in all not a bad start of the ice season!

Urs Falls, Canyoning at its best!

Urs Falls, Canyoning at its best!

Waiting in line for the last pitch.

Waiting in line for the last pitch.

We stayed the night at the Rampart Creek hostel amidst the baffling mountains of the Icefield Parkway. After driving south – quote Dave: “I’m absolutely sure the route is south of the hostel!” –we realized we had walked up the wrong gully, got back in the car, and drove north of the hostel to find the actual “Polar Circus”. We had a bit of a late start so we soloed the whole thing as well- only to find that there was not enough time to climb the steeper last couple of pitches. Too bad, cause they looked pretty stellar!

Kurt soloing part of the upper pitches on Polar Circus

Kurt soloing part of the upper pitches on Polar Circus

Luckily we didn’t have to sleep outside or in a hyper warm bunk anymore, as we joined the rest of the team in a cozy condo we rented in Canmore.

Drying gear in the condo

Drying gear in the condo

Next day Keenan and I set out for Professor falls. Dave and Kurt went out for a rather long approach to Sacre Bleu. After soloing the first pitches we decided it would be safer to get the ropes out. At the bottom of the last steep pitch we had a nice chat with a team of Canadians. We took our time going down, hoping to find Kurt and Dave waiting for us at the car. Sadly they weren’t there yet and it took us 2 hours of freezing in the car before we realized we were parked right under a warm and welcoming pub. A pitcher of beer later Kurt and Dave popped up out of the darkness of the trail head and we headed back for some well-deserved dinner in the condo.

Approaching Professor falls

Approaching Professor falls

Keenan on the last pitch of Professor falls

Keenan on the last pitch of Professor falls

After a rest day Dave, Keenan and Kurt set out to try Asteroid alley on Mt. Andromeda only to get turned back by a large “WHOOMP” and shooting cracks in the snow. Avalanche danger was pretty high apparently. I set out with Jason, Jakob and Kirill to get a move on Murchison falls.

Murchison falls

Murchison falls

A late start and some very technical climbing (chandeliers and cauliflowers made it hard to place both tools and screws) had us up under the third and fourth pitch way too late. Not too bad, as they looked like horror anyway.

Jason seconding on the second pitch of Murchison

Jason seconding on the second pitch of Murchison

Then the weather changed. From a nice -5˚ to -10˚C (23˚ to 14˚F) we suddenly got a lot of snowfall (non-stop for about two days) and temperatures dropped till -30˚C (-25˚F)! Some drytooling in a crag and a day of skiing made for a nice change of pace. How amazing to ski the first powder of the season in the Canadian Rockies!

Jason setting off towards the big tyre

Jason setting off towards the big tyre

Last but not least Keenan, Kurt and I drove up to Field, some twenty miles into British Columbia, where about half of the houses in the little town are hostels, hotels or pubs. The mountains rising up above the town accommodate some nice climbing on the “Beer falls”. We decided to get a go on the semi-avalanche-safe Carslberg Column. A short hike through a fairy tale, snow covered forest lead us to the base of the route. Despite the low temperatures, the second pitch was pretty wet, and the snowplowing up above the last pitch made for a cold and wet descent. But we were happy to have squeezed in a last climb!

Fairy tale forest

Fairy tale forest

As mentioned before, that night we went partying in Banff… All I can say is that some soldiers were left behind, only to be picked up the next morning. Well, everybody got back safe and sound at some point!

Fun at the belay!

Fun at the belay!

As my last month of US has kicked I am looking for a crew to join me on a winter-ascent in Yosemite, but for some reason people think that a big wall in winter is too much of a suffer fest… There’s always the Bozeman Ice-fest as a backup plan, so you’ll hear from me sooner or later!

Thanks for reading, and many thanks to the sponsors:

LogoK2-180julbo

Many thanks to CU-Alpine club for the condo!

Lezingen The Moonflower Testpiece

Tags

, ,

Er zijn er al 2 achter de rug maar ook komende maanden geven Sam en Maxime een aantal presentaties omtrent hun Alaska expeditie. Klik op de data voor meer informatie.

27 Februari 2015 20u – Cultuurhuis De Muze, Leopold Deboeckstraat 5, 1500 Halle – Bergsport Vlaams Brabant BVLB   Facebook 27/02

28 Februari 2015 20u – Turkenhofdreef 3, 2870 Liezele (Puurs ) – Bergsport Vereniging Klein Brabant BVKB

26 Maart 2015 20u – Kanodreef 1, 9000 Gent – Bergsport Oost Vlaanderen BOVL  Facebook 26/03

23 April 2015 20u – De Raat, Schooldreef 5, 8020 Oostkamp – Westvlaamse Bergsport Vereniging WBV

24 April 2015 20u – 6343 BW Klimmen, Nederland – NKBV Regio Limburg

De expeditie werd ondersteund door:

Teaser The Moonflower Testpiece

Tags

, , , , , , , , ,

Zoals je op de blog kon lezen vertoefde Maxime en Sam afgelopen voorjaar in Alaska. Net als bij voorgaande expedities wordt ook van deze trip een film gemaakt. Het eindresultaat zal nog meerdere maanden op zich laten wachten maar hier is alvast de trailer.

Deze winter geven Maxime en Sam enkele lezingen, daarover binnenkort meer.

 

De blog artikels kan je hier nalezen:

Go Big in Alaska! Mt Hunter, Moonflower Buttress.

Alaska 2014 Part 1: Southwestfork acclimatization climb

Alaska 2014 Part 2: The Moonflower Buttress, Mt Hunter

Alaska 2014 Part 3: A slog on North Americas highest peak

 

De expeditie was mogelijk dankzij de hulp van:

Back in Orco!

Exact een jaar geleden trok MC5 er met Arne Monstrey op uit naar Valle dell’Orco om daar zoveel mogelijk meters te klimmen op heerlijke graniet, perfect af te zekeren met nuts en friends. Dat viel zelfs zo hard in de smaak, dat MC5 besloot dat dit jaar nog eens te doen. Niels Willaert kon wegens verplichtingen niet mee, en zo kropen Jeroen De Mey, Kristof Buyse, Friedemann Koch, Sebastiaan Verbeke, Lander Beckers (MC4) en ikzelf (Denis Hoste) vrijdag 24/10 laat in de auto om de nacht door te rijden en de zaterdag om 8u ’s ochtends onze wagens aan de beroemde Fessura Kosterlitz te parkeren. Die hadden we vorig jaar al geklommen, dus na even te slapen in de auto’s staan we om 12u ’s middags op om ook de eerste dag al wat te klimmen. We gaan naar een single pitch gebiedje genaamd Droide, waarvan na de aanloop bleek dat helaas vele trad lijnen behaakt waren. We hadden toch ons metaal mee en kropen gewoon in de lijnen die we zelf konden afzekeren. Ondanks de soms overtollige haken in routes die perfect zelf af te zekeren zijn, zeker een aan te raden sector. Enkel de chauffeurs gaan naar Droide, onze benjamins Sebastiaan en Lander hebben heel de rit kunnen slapen in de auto en gaan al meteen de eerste dag multipitchen en hun cruxlengte in Totem Bianco blijkt meteen een beauty.

Friedemann in Droide

Friedemann is blij het einde van de diedre bereikt te hebben in Droide

Denis in de prachtige barst Las'Landra

Denis in de prachtige barst Las’Landra

Die avond merken we dat het redelijk koud wordt in de vallei eens de zon ondergaat, maar gelukkig hebben we genoeg kaarsen en donsjassen mee om ons van de vrieskou niets aan te trekken. Het wildkamperen geeft een extra dimensie aan de trip: overdag rijten we de handen open op de graniet, ’s avonds genieten we na met al dan niet zelf gebrouwen bier en plannen maken voor de volgende dag onder een prachtige sterrenhemel.

Prachtige sterrenhemel

Prachtige sterrenhemel

Gezellig wildkamperen

Gezellig wildkamperen

Na dat eerste dagje single-pitchen in Droide, wordt het tijd voor het echte werk en kruipen we in de langere routes. De cordées blijven doorheen de week zowat merendeels dezelfde, en volgende routes worden geklommen:

Dag 1:
single-pitchen op Droide
Sebastiaan & Lander: Parete del Disertore, Totem Bianco (6c+ max)

Dag 2:
Denis & Friedemann: Sergent, Bertotti-Palmisano (6b+ max)
Jeroen & Kristof: Sergent, Crollo dell’ Impero Nero (6b+ max)
Sebastiaan & Lander: Sergent, Jedi-Master (6c+ max), niet volledig, teruggekeerd

Jeroen in Crollo dell’ Impero Nero

Jeroen in een dallige dulfer in Crollo dell’ Impero Nero

Denis in een dakbarst in Bertotti-Palmisano

Denis in een dakbarst in Bertotti-Palmisano

Dag 3:
Denis & Friedemann: Caporal, Diedro Nanchez (6b max)
Jeroen & Kristof: Il Volo Del Gipeto, (6b max)
Sebastiaan & Lander: Sole D’Autunno (6b+ max)

Sebastiaan en Lander toppen uit op Solo d'Autunno

Sebastiaan en Lander toppen uit op Solo d’Autunno

Denis in Diedro Nanchez

Denis met al wat gaz onder hem in Diedro Nanchez

Dag 4:
Het was wat kouder de vorige nacht en we moesten wat extra alcohol drinken om warm te blijven. Veel topo-lezen komt er niet aan te pas en niemand heeft er precies een probleem mee om eens wat uit te slapen. We gaan opnieuw een dagje single-pitchen, met een zwaar hoofd van de avond voordien. ’t Is à l’aise à la falaise, en dat moet ook eens kunnen.

Dag 5:
Denis & Jeroen: Sergent, Nulla Sfugge (6a+ max) en Sorci Verde (6c+ max)
Friedemann & Kristof: Sergent, Nulla Sfugge (6a+ max) en deels Sorci Verde
Sebastiaan & Lander: Diritto All’ozio (6c max)

Past'em?

Past’em?

Dag 6:
Denis & Friedemann: Torre di Aimonin, Oui On Dance Le Roc (6c max) en opnieuw Sorci Verde (6c+ max) want Friedemann had de cruxlengte nog niet gedaan en Denis wou er opnieuw in.
Jeroen & Kristof: Diritto All’ozio (6c max)
Sebastiaan & Lander: Caporal, Diedro Nanchez (teruggekeerd)

Kristof in Diritto All’ozio

Kristof in Diritto All’ozio

Na 6 heerlijke klimdagen zit de trip er voor enkelen al op, na een lekkere Italiaanse pizza te gaan eten en eindelijk nog eens op een echt toilet te gaan zitten blijven enkel ikzelf en Jeroen nog over.

Dag 7:
Denis & Jeroen: Caporal, combi van Aquila della Notte (7b) en Diedro Nanchez (6b) waardoor de moeilijkste lengte niet geklommen wordt maar wel heel erg mooie lengtes van Aquila gecombineerd worden met de mooiste van Diedro Nanchez.

Jeroen in de combi van Aquilla della Notte en Diedro Nanchez

Jeroen in de combi van Aquilla della Notte en Diedro Nanchez

Dag 8: We klimmen nog een 40m lange barst, een klassieker genaamd Fessura del Tramonto (niet moeilijk maar wel heel mooi jammen over de hele lijn) nadat we eerst nog een halfuur verkeerd gelopen zijn door koeienvelden en koeienvlaaien. Die dag vertrekken we naar huis en het is al redelijk laat wanneer we door Luxemburg rijden en we besluiten de auto aan de kant te zetten. De dag erop zijn we toch in Luxemburg en maken we nog een kleine detour via het klimgebied Berdorf, waar we ook nog wat klimmen op nuts en friends.

Dat het gebied Valle dell’Orco een dikke aanrader is, daar maak ik geen woorden meer aan vuil. De mooiste multipitches van deze trip vonden wij de combi van Aquila della Notte en Diedro Nanchez en de (ondanks lange aanloop) 6c multipitch genaamd Diritto All’ozio. Ook de 4e lengte van Bertotti-Palmisano, een heerlijke overhangende barst is een pareltje, maar om enkel daarvoor ook de andere 6 lengtes erbij te nemen vonden wij nu ook weer niet zo speciaal.

Al bij al een zeer geslaagde week en hopelijk is dit de voorbode van een jaarlijks terugkerende tradclimbing-meet, eind oktober. Volgend jaar misschien eens naar een andere locatie?

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 905 andere volgers