Een weekendje aan zee, the Mount Coach way

Tijdens het hemelvaartweekend trok een garde mount coachers richting de Côte d’Azur. “Oh heerlijk, enkele dagen bakken en braden op het strand”, zou de gemiddelde Vlaming denken. Wij weten echter al langer dan vandaag dat een klimmer van die norm afwijkt. Bakken en braden stond wel degelijk op het menu, maar het strand werd omgeruild voor de kalksteenrotsen van Les Calanques.

Les Calanques - foto Roel

Les Calanques – foto Roel

We drove all night, zou Céline Dion trots zingen, om bij het eerste ochtendgloren de witte en rode rotsen van Les Calanques te zien verschijnen aan een azuurblauwe horizon. Voor de telgen van Mount Coach 6 was deze stage de eerste echte rotsklimstage in de opleiding. Dat bracht dan ook het nodige enthousiasme met zich mee, wat ervoor zorgde dat William de laatste vier uur het stuur niet meer losliet en in één lijn tot in Cassis reed. Om daar slechts een half uurtje te kunnen dutten alvorens er naar de rotsen vertrokken werd. Voor mij persoonlijk was een approche tot vorig weekend nooit meer dan “uitstappen, het spoor oversteken en aan de rotsen toekomen”. Er werd dus toch stevig wat gehijgd toen we anderhalf uur stappen en een mooi pak hoogtemeters later aan ons rappelpunt aankwamen. Onder het toeziend oog van begeleiders Arne en Koen, alsook MC5-ers Friedemann, Denis en Jeroen, bonden we trots onze nieuwe Petzl-spulletjes om. Het mag gezegd dat we danig in de watten gelegd werden: onze sponsor is stevig begaan met onze veiligheid en gaf ons zelfs de allernieuwste Aquilagordel en rappelhandschoenen mee, wat onze oogjes fel deed fonkelen wanneer we deze eerste afdaling aan echte Mount Coachsnelheid konden doen.

Een approche kan heel wat meer zijn dan

Een approche kan heel wat meer zijn dan “het spoor oversteken” – foto Roel

De eerste klim omhoog werd een heerlijke weekendopener. In cordées van twee of drie beklommen we de Tête de la Mounine, een mooie wand die ons in zes touwlengtes toonde welke rotsen het weekend voor ons in petto ging hebben. Jozua toonde Koen en mij de weg in le Fadal en scoorde hiermee zijn eerste volledige “à vue” van het weekend. Maarten, Matty en Jeroen gooiden zich in la Terre des Anchettes, maar na twee touwlengtes creëerden ze een variatie met le Fadal en volgden die tot de top .

Stagebegeleider Koen Dooms in actie tijdens onze eerste klimdag (foto Roel)

Stagebegeleider Koen Dooms in actie tijdens onze eerste klimdag – foto Roel

Toen we boven aankwamen en elkaar de nodige high five gaven, vulde het dal zich langzaam met een dicht wolkenpak. Een surrealistisch tintje dat ons even in de waan bracht een hoge bergtop beklommen te hebben. We beloonden ons labeur met een duik in het azuurblauwe water en bestudeerden ’s avonds de topo voor het klimwerk van de dag erna.

De optrekkende mist gaf de beklimming een surrealistisch tintje - foto Roel

De optrekkende mist gaf de beklimming een surrealistisch tintje – foto Roel

Op dag twee trokken we richting Sugiton en Concave. De stevige rukwinden die ’s nachts waren komen opdraven, lieten zich ook hier stevig horen. Met een truitje extra en Sannes gekende GAG (gore-tex aan gordel) waren we voorbereid op elk weer. Maar klimmen zouden we! Arne en ik trokken afwisselend onze plan in Gutenberg (Sugiton) om daarna de doorsteek te maken naar de Cheminee Buisson op La Candelle. Van hieruit zagen we in de bombastische en impressionante Concave een rode stip zich langzaam maar zeker omhoogwerken. Het bleek William in zijn rode jas te zijn, die zich er met Andreas en Denis door de beenharde Au Delà de la Verticale worstelde. Intussen genoten Jozua en Koen van wat soms wel de mooiste route van de Calanques wordt genoemd : Armata Calanca, een 11 touwlengtes durend avontuur doorheen de meest perfecte rots in een zeer homogeen niveau. Friedemann en Matty kropen in Sound Patrol. Met een 6b als eerste lengte, waren ze beiden meteen meer dan opgewarmd. Zes touwlengtes later volgden ze een kruffelpad om zo na een klein half uurtje de verbinding met La Centrale te maken voor nog eens zes prachtige touwlengtes.

Aan het einde van La Cheminee - foto Roel

Aan het einde van La Cheminee – foto Roel

Op de derde dag brachten onze stapschoenen ons tot aan het massief van Devenson. De koude wind die ons de dag voordien teisterde, was volledig overgewaaid om plaats te maken voor een snikhete portie zonnestralen. We daalden in rappel af tot enkele meters boven het water en begonnen aan onze beklimmingen. Afspraak om 17u aan het strandje wat verderop, dus hoe sneller je boven bent, hoe meer je kan zwemmen. “Snelheid is veiligheid”, werd zo heel even “snelheid is zwemtijd”. Ik bond mij de twee touwen aan en trok met Maarten en Koen in mijn kielzog door de route “Avec toi, c’est extra”. Een mooie uitdaging voor mijn niveau, met een maximum van 6B+. Toen ik in deze route tot tweemaal uit een pas glibber, viel bij Koen het duidelijke verdict. “Je mag drie keer proberen, maar daarna is het setje-trek. We moeten wat voortmaken!” Weigerend deze term in mijn woordenboek toe te voegen, creëerde dit de nodige motivatie om in derde take de pas te doorkruisen en de rest van de route in een keer te doen. Om klokslag 17u bereikten we de top, waardoor een zwempartijtje niet meer van toedoen was. Een sms naar de kompanen leerde ons echter dat Arne en Matty, die zich aan “Pour le Mémoire de nos Enfants” waagden in Devenson, nog zes van de twaalf touwlengtes voor de boeg hadden. De rest van de crew trok aldus reeds richting camping om daar de nodige voorbereidingen en maaltijden te voorzien. Een zeer schamel noodrantsoentje – onze laatste deciliter water en een lion – werd in de wandeling naar de parking achtergelaten voor de twee achterblijvers. Groot was hun dorst namelijk toen ze tegen 20u eindelijk de top bereikten, maar nog groter was hun opluchting toen we hen wat later met twee grote flessen water en sportdrink tegemoet wandelden.

Dorst! - foto Roel

Dorst! – foto Roel

Het prachtige massief van Devenson - foto Roel

Het prachtige massief van Devenson – foto Roel

De laatste dag was een ietwat vreemde afronding. Jas de la Penna, het eerste klimgebied van de Falaises Soubeyrannes in La Ciotat heeft niet de langste of mooiste noch zwaarste routes, maar toont een totaal ander type rots. Vandaag niet “knallen” dus, maar op een andere manier klimmen en zekeren. Zandbakken die je moet doorkruisen, voetgreepjes die losbrokkelen of zelfs heelder handgrepen die loskwamen om Matty zo onderuit te kegelen, ze passeerden allemaal de revue. Ook de woorden “Roel, in deze laatste lengte liefst niet vallen, want hier is geen relais en ik ga moeten zekeren op een oude slaghaak” hoor je op zo’n moment niet supergraag. Gelukkig haalde William zijn inventieve zelve boven en maakte hij er met setjes en slings alsnog een relais van. “Maar toch liefst niet vallen.” *slik* Een tweetal uurtjes later stonden we allen veilig en wel boven te zweten en kon er nog deze leuke teamfoto af.

Mount Coach 6, vanaf heden herkenbaar aan hun wit-oranje Petzl Meteor - foto Koen

Mount Coach 6, vanaf heden herkenbaar aan hun wit-oranje Petzl Meteor – foto Koen

Andreas probeert een meeuw te vangen op weg naar Jas de la Penna - foto Roel

Andreas probeert een meeuw te vangen op weg naar Jas de la Penna – foto Roel

Een korte maar leerrijke afsluiter, die nog kon worden beloond met een snelle duik in het water, een ijsje en een lange, lange rit naar huis. Selfies en pintjes in de file? Omdat het kan!

Heel de bende - foto Jozua

Een bende wilde Mount Coachers in hun natuurlijke habitat – foto Jozua

De geklommen routes:

Dag 1: Marseilleveyre – Tête de la Mounine Jozua (voor) + Roel (na) + Koen (na) – Le Fadal Maarten (voor) + Matty (na) + Jeroen (na) – la Terre des Anchettes William (voor) + Arne (na) + Andreas (na) – Dedale

Dag 2: Sugiton & La Candelle & Concave Arne + Roel (afwisselend) – La Civa en Gutemberg (Sugiton – la Candelle) Matty + Friedemann (afwisselend) – Sound Patrol en La centrale Koen + Jozua (afwisselend) – Armata Calance William (voor) + Andreas (na) + Denis (na) – Au Dela de la Verticale Maarten + Jeroen (afwisselend) – Arrête de Marseille

Dag 3: Eissadon & Devenson Roel (voor) + Maarten (na) + Koen (na) – Avec toi c’est extra Matty + Arne (afwisselend) – Pour le Mémoire de nos Enfants Friedemann + Jozua (afwisselend) – Le Festin de Satan  

Dag 4: Jas de la Penna William + Roel (afwisselend) – L’arrête des Croutes Andreas + Matty (afwisselend) – Tord Boyau Maarten + Jozua (afwisselend) – Singeries Fines Arne + Koen (afwisselend) – Raide Haute Cassis Pépères

Van vlinderknoop tot vlinderslag

Afgelopen weekend trok de nieuwe lichting naar Marche-Les-Dames en Yvoir. Op het menu? Een stevige portie touwtechnieken en een eerste ervaring met trad climbing. Onverwachte extra? Een lekkere barbecue en een spectaculaire test op stevigheid van Williams klimhelm.

IMG_20150425_161234 IMG_20150425_161241

Zaterdag en zondag stond onze tweede uitstap als Mount Coach 6 gepland. Het weekendje touwtechnieken in Marche-Les-Dames en Yvoir diende ervoor om onze touw-, standplaats- en zekertechnieken bij te schaven ter voorbereiding van de rotsklimstage in Presles waar we ons over enkele weken mogen uitleven.

IMG_20150426_115523 IMG_20150426_115530

De eerste dag was leren en oefenen geblazen. Alle basistechnieken van het rotsklimmen werden opgefrist en ook enkele nieuwe knopen en technieken werden aangeleerd. Zo bijvoorbeeld de vlinderknoop, die een lus vormt die in elke richting kan worden belast zonder aan kracht te verliezen. De meest memorabele technieken waren de SPS en de daarbij aansluitende SSPS. De SPS of StandPlaatsSling is het toepassen van een paalsteek op een dunne dynemasling, die je toestaat om in slechts enkele seconden veilig in te pikken in een vast relais. Ja hoor, je leest het goed: enkele seconden. “Snelheid is veiligheid”, zo heeft Sanne ons meermaals benadrukt, want door snel en correct te handelen bereik je sneller je doel. Iets dat best van pas komt wanneer je in de verte een onweer hoort rommelen, bijvoorbeeld. De SSPS is daar een lichte variatie van en komt van “Steve’s StandPlaatsSling”. Steve, Sannes collega, klimpartner en medetouwtechniekendocent, leerde ons hoe je met deze kleine variatie je SPS kan gebruiken om van relais naar relais te rappellen. Enkele mooie multipitchroutes en de daarbijhorende afdalingen later, hadden we dit alles mooi onder de knie.

IMG_20150425_205512

De avond werd afgesloten met een vreetfestijn. Ikzelve had een barbecuetje meegenomen, maar moest al snel het onderspit delven aan de gigantische grill die we van de wirts uit de Chaveehut mochten lenen. Toegegeven; zonder hun vriendelijke uitleenactie hadden we nu, enkele dagen later, misschien nog steeds zitten wachten tot het laatste stukje vlees gaar van mijn kleine barbecue kwam. We grilden de heerlijke, Neanderthalerjaloersmakende hompen goudbruin zodat we klaar waren voor de gekende Mount Coach avondactiviteit: theorieles. De les “tactiek bij alpiene beklimmingen” vatte de technieken van overdag mooi samen en benadrukte de etiquette die je als klimmer op een wand of big wall dient te hanteren. Zelfs als je “trage Fransmannen” wil passeren, zoals al lachend werd gesteld.

IMG_20150426_123256 IMG_20150426_153326

De dag erop was een stapje dichter bij het traditionele klimmen. Op de dalmuur van Yvoir leerden wij nuts en friends steken. Niet langer vertrouwden we op de veilige boorhaken die het massief ons boden, maar dienden we zelf de juiste technieken, scheurtjes en barsten te vinden om onze eigen veiligheid aan toe te vertrouwen. Het juiste materiaal voor de juiste barst, en zelfs dan is een afwisseling tussen nuts en friends aangeraden. Dat bleek vooral toen William ongepland de stevigheid van een nut nr. 5 uitteste en deze uit de rotsen scheurde.

IMG_20150426_123400 IMG_20150426_123425

“Onze 8a-klimmer”, zoals William soms al lachend wordt genoemd, had meteen een stevig niveau uitgekozen voor zijn eerste nut- en friendervaring. Tot het eerste relais ging alles uitstekend, maar in de tweede touwlengte kwam hij toch enkele cruxpassen tegen. Een voor een tackelde hij deze moeilijke stappen, maar een tweetal meter boven zijn vierde zekering loste zijn voet toch grip. Hij schoof naar beneden, vertrouwende op die nut die hem wel zou tegenhouden. Tot hij met een stevige ruk voelde hoe deze uit de rotsen werd gesleurd, en hij nog een drietal meter lager pas aan de voorlaatste zekering – een stevig formaat camalot – zou komen. Wild armenzwaaiend en achteruitlopend om zijn evenwicht te bewaren, struikelde hij over dit plotse teveel aan touw en smakte hij met een stevige kracht zijn achterhoofd tegen de rotswand. Op hoogte van het relais, waar Matty en Sanne dit met respectievelijk angstige en benieuwde ogen gadesloegen, kwam hij ondersteboven tot stilstand. Een gebarsten helm en een geschaafde arm bleken het verdict. De droge opmerking van Sanne “dat in een zulke barst de camalot haar kunnen heeft bewezen” spoorde William meteen aan om zich meteen terug in de route te zwieren. Schrik en pijn? Daar is geen tijd voor bij rotsklimmen, zo blijkt.

IMG_20150426_181534 IMG_20150426_181700

We rondden de leerrijke dag af met een lokaal frietje en trokken terug richting Antwerpen, Maasmechelen en Gent, onze bakermatten. Om ’s nachts te dromen van de fenomenale muren in Presles die we beklimmen zullen, af en toe afgewisseld met een vlinderslag zwemmende William die aan de rotsen naar beneden duikt.

Chamonix – het vervolg

Een tijdje geleden lieten we jullie al weten dat Mount Coach 6 op haar eerste stage was. De eerste dagen van dat freeriden gingen goed, maar hoe bracht de jonge garde er het de volgende dagen vanaf? Onze kompaan William kruipt in zijn pen en brengt verslag uit!

Van sneeuw tot rots in Chamonix

IMG_5667

Het is vier uur ’s nachts wanneer de wekker afloopt. Moeilijk maar net iets sneller dan normaal schiet iedereen zijn kleren aan en is het tijd om richting Chamonix te cruisen voor onze eerste echte MC stage. Na een lange rit, opgevrolijkt met de nodige après-ski muziek, komen we aan bij Refuge de la Montagne. Daar staat onze coach Sanne ons met een grote glimlach op te wachten, alsof hij niet kan wachten om aan de eerste theoretische les te beginnen. Onze eerste echte stage is begonnen.

IMG_5707IMG_5699

De eerste dagen stonden hoofdzakelijk in  het teken van nieuwe dingen bijleren. De drie niet-skiërs kregen van Bart Overlaet voor het eerst latten onder de voeten om de skitechniek aan te leren, de andere drie werden dan weer door Sanne gedrild in het bijschaven van die techniek. Aangezien er de voorgaande dagen een flinke portie sneeuw was neergedaald op en tussen de toppen van Chamonix, konden we nog heerlijk genieten van een verse laag poeder. Dit ging uiteraard gepaard met de nodige porties sneeuw eten en leidde zelf tot een simultane crash van Sanne en mijzelf, best lachwekkend! Moe maar voldaan keerden we elke avond terug huiswaarts waar we ons konden verwachten aan een flinke portie theorie. Zowel Bart als Sanne brachten ons in deze theorielessen verschillende nieuwigheden bij, gaande van lawinekunde tot alle “must knows” van EHBO.

IMG_5673

Vanaf dag vier begon het echte werk. Maarten, Matty en Roel hadden ondertussen het skiën aardig onder de knie en het werd hoogtijd dat we Chamonix eens echt gingen verkennen. Hiervoor trokken we naar de Aiguille du Midi om van daaruit de befaamde Valleé Blanche af te skiën. De condities waren super dus het beloofde een mooie afdaling te worden! Onderweg hielden we nog even halt op een gletsjerrug om iedereen terug van voldoende energie te voorzien en maakten we ineens dankbaar gebruik om onze oriëntatie terug wat bij te schaven met kaart en kompas. Na de middag skieden we in cordée verder naar beneden alwaar we de trein naar Chamonix namen. Hier aangekomen beloonden we ons met een terrasje in de zon waar plots het onderwerp “boulderen in Chamonix” ter sprake kwam. Er bleek niet ver van onze refuge een massieve granietblok te liggen die enkele uitdagende boulderpassen voor ons in petto had. Aangezien An en Sanne die avond heerlijk aan het koken waren voor ons, hadden we even een momentje vrij om die te gaan proberen. Een fijne afwisseling tussendoor!

IMG_5863IMG_5888

De laatste dagen vulden we met veel skiën, maar vooral met veel genieten! Het weer was zo omgeslagen tegenover de voorgaande dagen dat zelfs een t-shirt onder de gore-tex overbodig werd. De sneeuw kreeg het ook zwaar te verduren en werd hoe langer hoe meer een grote slushpuppie. Maarten en ik hadden onze portie papsneeuw wel gehad en waagden ons de laatste dag nog op een aantal sportklimroutes. Een approche door de sneeuw maakten dit voor ons net dat tikkeltje avontuurlijker.

Dat we tijdens deze reis nieuwe dingen leerden, spreekt voor zich. Maar wat ons vooral opvalt, is dat wij er als een echt team zijn uitgekomen. Van zes onbekenden tot één MC6? Dank je wel, Chamonix!

Team MC6 correct

boven: Jozua, Andreas, William –  onder: Maarten, Matty, Roel

Foto’s door Roel Goris

Chammarch

Tags

, , ,

Gezien ik, mede door het feit dat er niet altijd WiFi beschikbaar is, maar voornamelijk omdat ik meer dan eens  te vergeetachtig ben – of simpelweg te lui – om een blogje te schrijven,  neem ik jullie een terug naar begin maart.

Nadat we per boot uit Noorwegen terug in Belgenland aangekomen waren was er niet veel tijd voor ‘de was en de plas’. Eivind – een goede Noorse vriend die al in menig MC-blogposts verscheen – had me laten weten dat hij door omstandigheden zonder klimpartner in Chamonix zat. Alzo geschiedde het dat Jiminy zijn weg vond richting de NoordWest Alpen en we na een nachtje op een van de vele MC-free camping spots Eivind ontmoetten aan de Aiguille-du-Midi.

Uitzicht over de Grandes Jorasses

Uitzicht over de Grandes Jorasses

Het plan om iets onder de brug te klimmen vloog aan onze neus voorbij gezien zowat alle liften in Cham gesloten waren door hevige wind, alsook de dag erop. Geen probleem voor multitaskers als ons. We waren volledig uitgerust voor de winter dus een dagje met de vellen omhoog, en een dagje liften pakken zorgden voor wat afwisseling.

Molly daalt af vanop de brug

Molly daalt af vanop de brug

Op de derde dag waren de windgoden ons gunstiger gezind en trokken we met z’n drieën richting de Midi. Onder verbaasde blikken van enkele toeristen wierpen we onze touwen over de balustrade van de brug, en daalden we af in het couloir eronder. Enkele rappels later stonden we aan de voet van een korte (3 lengtes) goulotte die Eivind de “Colin-Haley-Goulotte” noemde… Geen idee wat het precies was, maar klimmen onder de brug tot aan de voet het liftstation was ‘dikken ambiance’. (voor de topo-freaks: het kwam uit onder de ladder aan het eind van de Cosmique-graat).

Dikken ambiance onder de Midi

Dikken ambiance onder de Midi

Molly nam de lift terug naar beneden terwijl Eivind en mezelf de graat afdaalden en tot onder de Cosmique-hut skieden. Daar sloegen we kamp op in de Bibler en bereidden we ons voor op Supercouloir – Mt. Blanc du Tacul.

Supercouloir - vetter dan ooit?

Supercouloir – vetter dan ooit?

De wekker ging veel te vroeg af en net na de eerste zonnestralen de Vallee Blanche bereikten stonden we onder de route. Eivind klom de eerste twee lengtes voor in stijl: weinig tussenzekeringen en verdomd weinig ijs. De rest van de route liet hij voor mij. Na de pumpy start van de dag bleek Supercouloir in danig vette condities dat mijn kuiten meer verzuurden dan mijn voorarmen.

Eivind in de eerste lengte

Eivind in de eerste lengte

We sloten de beklimming af door – na enkele telefoontjes en heel wat sms-verkeer – met Molly en enkele collega’s van Eivind de Vallee Blanche af te skiën. Uiteraard was het Montenvers station al dicht, dus konden we nog even met de ski’s op de rug omhoog wandelen… aah, de zoveelste keer in Chamonix waar, net als je denkt dat je ‘thuis’ bent er nog een uurtje of twee ploeteren te wachten staat!

Brandende kuiten in het coiloir!

Brandende kuiten in het coiloir!

Ons volgende doel was de Courtes – Voie de Suisses. Een route die al erg lang op mijn To-Do-lijstje stond. Na een dagje ‘chillen’ namen Eivind en ik, samen met Signar – nog een Noor – de Grands Montets tot het topstation. Een rustige nacht daar en we skiën tot aan de voet van de Courtes.

De Courtes met de Voie des Suisses - dank aan Avventura voor de bijlen

De Courtes met de Voie des Suisses – dank aan Avventura voor de bijlen

De crux van de dag zat hem in de begschrund die Signar stijlvol overwint. Daarna is het cruisen geblazen.  We blijven ingebonden, maar veel tussenzekeringen zijn er niet. “Neige polystyrene” de hele weg omhoog is er gelukkig wel. We toppen uit rond 13u, en kijken al uit naar de afdaling per ski van de Grands Montets.

Signar ergens temidden de Courtes

Signar ergens temidden de Courtes

Alleen waren we 1 iets vergeten… Onze rugzakken stonden nog in het topstation gezien de gardiennes het niet zagen zitten om die met de eerste lift naar beneden te sturen! Wat we op een drie kwartier hadden geschat nam meer dan 2 uur in beslag. Superharde sneeuw maakte het vrijwel onmogelijk om omhoog te skiën en vrijwel uitgeput en gevaarlijk dicht tegen zonsondergang kwamen we boven.

Eivind nadert de top van de Courtes

Eivind nadert de top van de Courtes

Gelukkig kon ik, ondanks mijn afgepeigerde lijf, nog genieten van de 2000 meter lange afdaling bij zonsondergang!

The Verdon addiction

Tags

, , , , , , , ,

De Gorges du Verdon ! Het wordt een echte traditie met pasen. Als Maurice de campinguitbater s’ochtends verhalen komt vertellen van “a l’epoque” en als daarbovenop zotte Marco in zijn boxerschort en met een lege fles pastis uit zijn caravan komt gestapt dan lijkt het of je nooit bent weggeweest.
IMG_1071

De net uitgebrachte topo, 50 ans, 500 voies dans le verdon is een enorme verbetering ten opzichte van de vorige  en geeft met zijn duidelijk routebeschrijf veel inspiratie om nieuwe dingen te gaan proberen. Samen met Olivier Zintz had ik in Freyr al plannen gemaakt om er een week op uit te trekken met 1 doel voor ogen : 1 week smullen van de Verdoniaanse kalk

Hold up Mental

Hold up Mental

“En dus voila” zoals Olivier dat zo schoon kan zeggen. Wij aanbeland in de verdon en meteen onze tanden in Hold up metal gezet. “Pas dégeulace hein!!!” Met deze wijze woorden sluiten we een eerste mooie klimdag af. De dag erna klimmen we nog Hellfest, wederom een route met een opeenvolging van mooie lengtes, en in tegenstelling tot veel andere routes rijkelijk bezaaid met haken. Een aanrader voor de beginnende multipitcher die nog wat moet wennen aan de Verdon Gazzzzz.

Hold up mental

Hold up mental

Hold up mental

Hold up mental

Hellfest

Hellfest

Een paar maand geleden, tijdens het doorbladeren van de topo kwam ik Mingus tegen. “la plus dure de l’escales “ Een route recht door de impressionanate wand van Escales en een opeenvolging van stevige lengtes tot 8a. In 1994 voor het eerst a vue vrijgeklommen door Lynn Hill, een toch wel markante beklimming die in die tijd ietwat onopgemerkt is voorbijgegeaan. Het duurde niet lang om Olivier te overtuigen en al snel stonden we met portaledge en Haulbag onderaan de route. Na een nogal late start en wat problemen om de haulbag van grond te krijgen geraken we een goed stuk in de namiddag toch vertrokken. De eerste 6c+ gaat er vlot door, voor de 7b nadien moet ik al eens een stevige contractie doen van de biceps en voor de 8a op micro regletten zij de vingers nog niet helemaal opgewarmd. Maar wat een prachtige lengte. We besluiten de portaledge te installeren bovenaan de relais van de 8a en de lengte in de avond onder een licht briesje wat uit te werken. Al snel gaan al de passen. Net als ik dacht hem in de pocket te hebben….zip!!! slippertje. Nondedju!!! Gezien de scherpte van de grepen zou nog een poging niet echt verstandig zijn met al de resterende lengtes nog in het verschiet. We vallen die avond in slaap in de portaledge met een fantastisch zicht op de Gorges, rondom ons circkelen nog enkele gieren en we genieten van onze eenvoudige portaledge maaltijd onder een ondergaande zon. Que ce que c’est beau la vie !

Le crepi du Mingus : 8a

Le crepi du Mingus : 8a

Alé Oli !

Alé Oli !

SONY DSC

Portaledge life

Portaledge life

Die ochtend doen we allebij toch nog een poging in de 8a. Een groot succes houden we er niet aan over, een explosie in de onderarmen, en een brandend gevoel in de vingertoppen wel ! Allright, en de dag is nog maar net begonnen !

L8 : La douleur commence !

L8 : La douleur commence !

SONY DSC

oepss foutje in de navigatie

oepss foutje in de navigatie

De weg naar boven is een traag maar gestaag proces. L4 is een continue 7a die door een net iets minder compact deel van de wand loopt, een mooie lengte? daarover zijn de meningen verdeeld. maar unaniem kunnen we besluiten : interessant!!! De 7b+’en volgen elkaar op. De 7b+/c van L7 “l’alchemie de la douleur” zoals Stephane Benoïst dat zo mooi beschreef is ongetwijfeld de mooiste en klimmen we allebij a vue. Daarna maken we een klein foutje, we gaan te veel naar rechts en zitten plots in le voyage. Maar dit euvel werd snel opgelost door enkele interessante touwtechnieken en al snel zijn we back on track. De ambiance naar boven toe wordt ook alsmaar beter. Uiteindelijk eindigen we in een 7a+ dak, met 300m gazzz onder de voeten en met zicht op heel de route!

L9 : la fatigue commence

L9 : la fatigue commence

Laatste 7a+ door het dak

Laatste 7a+ door het dak

Petite entrainement pour Oli Zintz

Petite entrainement pour Oli Zintz

Wat een een ontlading als we om 7 u s’avonds eindelijk de klimschoenen kunnen uitdoen na 8 uur klimmen op micro-regletten. Uiteindelijk zijn er maar 3 lengtes die we net niet kunnen vrijklimmen. 1 ding is zeker ! we keren terug want een volledig vrije beklimming wacht. Op de rustdag doen we ons nog te goed aan de 3 lengtes van “les grimpeurs se cachent pour vomir”. Nog een leuk projectje was de linkup van La demande en Ula. 2 lange logische lijnen die de barsten volgen op de wand van l’escales. In een roundtrip van 7 uur staan we na 26 lengtes en 2 keer rapellen terug aan de auto.

Omdat voetsteunen optioneel zijn !

Omdat voetsteunen optioneel zijn !

IMG_2059

perfect tree belay on Kallistée

perfect tree belay on Kallistée

7b kallistée

7b kallistée

Om nog eens alles uit onze tere lijfjes te persen sloten we onze week in de Verdon af met Kalliste. Een route die zowel het powerbeest als de technische klimmer zal bekoren. De laatste lengte, een 7a+ door een dak, zorgt ervoor dat de voorarmen nog eens goed vol lopen met zuur. Nog wat krampen en wat gekreun later komen we boven met een enorm voldaan gevoel.

Hold up mental 7b 160m
Hellfest 7a 260m
Mingus 8a 300m
les grimpeurs se cachent pour vomir 7c 100m
Ula 6b 300m
La demande 6a 330m
Kallistée 7b 250m
naamloos

Exotisch skiën in Georgië

Tags

, , , , , ,

Het permanent bewoonde hoogste dorp van Europa doemde eindelijk voor ons op. Na 24 uur non-stop reizen arriveerden we met ons vieren in Ushguli. De laatste drie uur brachten we al hotsend en knotsend door in een 4×4. Het zicht op Shkara, de hoogste berg van Georgië, maakte veel goed.

Onze eerste kennismaking met de Georgische keuken

Onze eerste kennismaking met de Georgische keuken

 

In het schemerdonker sleurden we al ons materiaal door het middeleeuws-uitziende dorp. Het was er erg modderig en met uitzondering van de smalle paadjes was alles wit.
De geur deed ons echter vermoeden dat het niet om modder ging…
Tien dagen op ontdekkingstocht in de Kaukasus met toerski’s konden we samenvatten in drie woorden: mest, torens en bergen.

Bijna terug aan onze guesthouse na een prachtige tocht

Bijna terug aan onze guesthouse na een prachtige tocht

 

Ushguli (2100m) ligt in het hart van Svaneti, een bergstreek aan de grens tussen Georgië en Rusland. De streek wordt gekenmerkt door de tientallen vestigingstorens die overal verspreid staan. De huizen en torens werden gebouwd tussen de 9e en 13e eeuw. Sindsdien is er nog niet veel veranderd. De lokale families leven van wat het land opbrengt en van hun eigen dieren. Die waren er in overvloed. Koeien, geiten, schapen, paarden, honden en ganzen waren de echte inwoners van het dorp. Zij liepen vrij rond, wat het geheel nog charmanter maakte.

De echte inwoners van Ushguli

De echte inwoners van Ushguli

150317_GEOR_IMG_0555_LoRes

Wij kwamen terecht bij een bejaard koppel dat geen woord Engels praatte maar wel voor ons zorgde alsof we hun eigen kinderen waren. Er was geen douche en nauwelijks verwarming, maar door de gastvrijheid hebben we dit zeker niet als een probleem ervaren. Deodorant en donsvesten bleken de oplossing te zijn.

Op weg naar een nieuwe vallei

Op weg naar een nieuwe vallei

De drie omliggende valleien boden meer tourski-opties dan we op zeven dagen konden realiseren. Heerlijke hellingen die halverwege onze reis een nieuw wit deken kregen, deden ons elke dag dromen naar meer. Onze dagelijkse routine bestond eruit om een lijn te kiezen, enkele uren omhoog te stappen en te genieten van de afdaling in een onwaarschijnlijk kader.

Verse sneeuw = sporen maar

Verse sneeuw = sporen maar

De beloning voor het afzien

De beloning voor het afzien

Veel beter wordt het niet

Veel beter wordt het niet

Eens we de grommende straathonden in het dorp voorbij waren, lag er een witte wereld te wachten om ontdekt te worden. Ushguli staat door de moeilijke bereikbaarheid nog niet op de internationale ski-radar. Slechts enkele skiërs verkenden de valleien voor ons, waardoor er nog een ongekend potentieel ligt aan eerste afdalingen. Tijdens ons verblijf waren er geen andere skiërs te bekennen. Dat was exact waarvoor we gekomen waren.

Op zoek naar onze volgende lijn

Op zoek naar onze volgende lijn

Onze nieuwe vriend in het spoor

Onze nieuwe vriend in het spoor

Een beklimming en eerste afdaling van het centrale couloir op Shkara zaten er door de sneeuwval helaas niet in. Elke dag was er wel iets nieuws te ontdekken. We werden al snel vriendjes met een straathond die ons dagelijks volgde tot boven de 3000 m.

Shkara (5139m), de hoogste berg van Georgië

Shkara (5139m), de hoogste berg van Georgië

Altijd indrukwekkende uitzichten in de Kaukasus

Altijd indrukwekkende uitzichten in de Kaukasus

Na zes dagen touren besloten we nog een dag het skigebied van Mestia te verkennen. Een splinternieuwe lift van Duitse makelij bracht ons de hele dag voor slechts zeven euro naar de top. Het skigebied bood vanaf hier een 360° panorama van de Kaukasus en een heerlijke afdaling. Het feit dat er met uitzondering van twee locals geen kat te bespeuren was, maakte de ervaring nog unieker.

Skiën in Mestia met Ushba (4710M) op de achtergrond

Skiën in Mestia met Ushba (4710M) op de achtergrond

V.l.n.r.: Frank Saeys, Yannick de Bièvre, Jonas Vandermaesen en Sam Van Brempt

V.l.n.r.: Frank Saeys, Yannick de Bièvre, Jonas Vandermaesen en Sam Van Brempt

Vergane glorie

Vergane glorie

Om de twaalf uur durende minibus-marteling niet nog eens te moeten overdoen, besloten we voor de terugreis de nachttrein terug naar Tbilisi te nemen. Nadat we er in geslaagd waren al onze bagage in de kleine coupé te proppen én onszelf erbij te wringen, restte ons enkel nog het lachen met de dronken conducteur om in een diepe slaap weg te zinken.
Een obligaat dagje rondslenteren in de hoofdstad was de ideale afsluiter van een fantastische reis!

Reizen in stijl

Reizen in stijl

Georgische nachttrein

Georgische nachttrein

Praktische Info:

Wij vlogen voor €240 met Turkish Airlines vanuit Brussel via Istanbul naar Tbilisi, de hoofdstad van Georgië. Met de lokale minibus geraakten we in 12u in Mestia. Nadien volgde nog een rit met de Jeep van 3u om in Ushguli te geraken.

We verbleven in Guesthouse Riho en betaalden iets meer dan €20 per persoon per nacht voor half pension. Toen wij er waren, was dit ook het enige ‘guesthouse’ dat open was.
We waren aangenaam verrast over hoe makkelijk het was om te reizen in Georgië. Iedereen was steeds erg hulpvaardig en enthousiast over onze plannen.
In totaal beleefden we een fantastisch 10-daags avontuur voor nog geen €600 per persoon.

Bedankt aan al onze sponsors voor de steun en Marc van Sportina voor het monteren en prepareren van onze ski’s!

supportsam

Eerste stage Mount Coach 6 – So Far So Good

Sinds afgelopen zondag staat de nieuwe garde in Chamonix, Frankrijk op de latten. Terwijl drie gevorderden reeds vanaf dag één de onontgonnen sneeuw tartten, leren de drie overige aspirant-alpinisten hoe zo’n ski er juist uitziet. Vandaag, dag 4, daalden ze alle zes vlotjes de Vallée Blanche af.

IMG_4383

Met gans het team op de Vallée Blanche   (foto – Roel)

Eerste stage in het Mount Coach traject: freeride. Het primaire doel: het skitalent – al dan niet aanwezig – tot een danig niveau opkrikken. Het verdoken doel: deze zes verschillende jonge snaken tot een hechte, samenhangende eenheid kneden.

Maarten, Roel en Matty, onder het toeziend oog van An

Maarten, Roel en Matty, onder het toeziend oog van An  (foto – Sanne)

Aangezien Maarten, Matty en Roel enkel ski’s hadden vastgehad tijdens enkele sporadische uren in een indoor piste – al dan niet met oog op deze stage – werden zij door Bart onder handen genomen op de babypiste. Andreas, William en Jozua werden ondertussen door An en Sanne meteen naar de rode, zwarte en onbestaande pistes meegenomen om met militaire tact en technieken op eenzelfde niveau af te zien.

Jozua, Andreas en William, ook zij hier onder toeziend oog van An.

Jozua, Andreas en William, ook zij hier onder toeziend oog van An  (foto – Sanne)

Het parcours was echter niet zonder hindernissen. Ontelbare totters, een verloren skilat in de diepsneeuw, geduldige herhalingen in lawinekunde en biepertests, … Het gezegde “Oefening baart kunst” blijkt ook hier te kloppen. Dag 4 en het was zover: Mount Coach 6 daalde in team de Vallée Blanche af, een prachtige en toch ietwat spannende gletsjertocht van aan de Aiguille du Midi op 3842 meter hoogte die diepsneeuw, “bokkels” en prachtige uitzichten combineert. Gooi daar dan nog een lichte afdaling op crampons, een lesje oriëntatie tijdens de lunch en zelfs een momentje “chilleuh” in de sneeuw bij, en deze eerste helft van de freeridestage valt a very nice, great succes! te noemen.

Freeriden zoals het hoort,  met Jozua in het voortouw.

Freeriden zoals het hoort, met Jozua in het voortouw  (foto – Sanne)

MC6 – De nieuwe lichting

Afgelopen weekend vond de selectieprocedure voor de nieuwe lichting van de Mount Coach opleiding plaats. Maar liefst vijftien kandidaten snoerden zich de met touwen beladen rugzakken aan, klaar voor een fysieke en mentale uitdaging. Allen met maar één doel voor ogen: bij de zes geselecteerden horen die dit jaar aan de zesde editie van de alpiene opleiding Mount Coach mogen beginnen.

IMG_4215

Ballasttouwen verdelen aan de start in Bouillon. (foto: Roel)

Een stevige bende, zo ‘s morgens vroeg aan het kasteel van Bouillon. Naast de vijftien ietwat zenuwachtige kandidaten vatten ook Sanne zelf, An en een handvol vorige Mount Coachers de tocht van Bouillon naar Vresse aan. Enkele deelnemers hadden zelfs hun vriendin zover gekregen om deze tocht geheel vrijwillig mee te wandelen. Na een koffietje werd het startsein gegeven en de troep schoot met een stevige pas uit de startblokken. Al snel werd duidelijk dat niet iedereen op hetzelfde fysieke niveau zat: reeds aan de abdij van Clairefontaine lag de groep over een afstand van haast een kilometer verspreid. Maar niemand gaf de moed op; deze wandeling is slechts een onderdeel van het strenge selectieweekend.

IMG_4216

Menig hoofd zag rood en bezweet tijdens de stevige en zonnige tocht, zo ook bij Alexander. (foto: Roel)

De gekende tocht leidde langs enkele prachtige uitzichten die ietwat gehaast en vluchtig opgenomen worden. Hier en daar zorgde de bewegwijzering echter voor de nodige verwarring. Een Mount Coach selectieweekend zou geen Mount Coach selectieweekend zijn als niemand verkeerd liep, en dat was dus ook in deze editie het geval. De ervaren Mount Coachers niet meegerekend, klokten de eerste kandidaten in Vresse af met de prachtige tijd van 5u22. Mondjesmaat sijpelden ook de anderen binnen, tot na een pittige zeven uur ook de laatsten het einddoel bereikten. De ene al vermoeider dan de andere, maar allen wankelend en mankend, trokken we – gelukkig met de auto ditmaal – richting Chavee voor de volgende etappes.

IMG_4220

Een prachtig uitzicht vanuit Rochehaut. (foto: Roel)

We waanden ons even op de schoolbanken toen we in de Chaveehut verspreid moesten gaan zitten en een theoretisch examen voor onze neus kregen. Met vragen gaande van “wie beklom als eerste de Eiger noordwand” tot “hoeveel kN moet materiaal minimaal aankunnen om als veilig te worden beschouwd in de bergsport” tonen de kandidaten welke basiskennis reeds aanwezig is, en aan welke tijdens de opleiding nog gesleuteld moet worden.

Maar na het eten en de afwas kwam het grote, meest gevreesde onderdeel van het selectieweekend: het motivatiegesprek. Door het grote aantal deelnemers konden Sanne, Koen en gelegenheidsexaminator Hanne niet voor een persoonlijk gesprek gaan, maar werden drie groepen van vijf mensen uitgenodigd om voor het panel hun motivatie en ethiek te komen verwoorden. Het vuur werd aan de schenen gelegd, morele kwesties werden opgegooid en ook iedere deelnemer kreeg een persoonlijke – soms harde – vraag om te zien hoe hierop werd gereageerd. Nadien werd met een Malt Coach de gecreëerde stress weggespoeld en kropen we vroeg onder de wol, klaar voor een koude nacht die zou gevolgd worden door de laatste test: voorklimmen in Marche Les Dames.

Laura en Koen

Laura en Koen vrolijk en klaar voor de ietwat beregende rotsen. (foto: Amber)

In MLD werden de kandidaten in twee groepen verdeeld, gerangschikt volgens de score op de Nadritest. Zij met de hoogste scores – “de 8a-klimmers” ;-) – trokken naar een geheim klimplekje om hun kunnen op 6C’s en ander speelterrein te bewijzen. De lagere scores leefden zich uit op de gekendere massieven om daar de 5C-vereiste te bewijzen.

Robbe en Floris 1

Robbe en Floris aan het geheime massief. (foto: Amber)

Kort na de middag was het zover: het uur van de waarheid. Nadat Koen en Sanne nog even benadrukten dat eenieder over de juiste motivatie en bagage beschikt en ze aldus hopen dat ieder van ons zich in het alpinisme blijft interesseren, moest toch de keuze gemaakt worden.

De zes gelukkigen die aan deze zesde editie van Mount Coach mogen beginnen, zijn de lelijkerds die je hieronder ziet.

Groepsfoto

VLNR: Maarten Vanneste – Andreas Speelmans – Matty Roumans – Roel Goris – Jozua Schiltz – William Frimout (foto: Amber)

Met een extra dank in het bijzonder aan Sanne, Koen en Hanne voor hun begeleiding in deze selectie, maar ook een fenomenale proficiat aan alle deelnemers én extra vrijwillige wandelaars die van dit weekend een topweekend maakten.

11041953_10205468753573780_158162235728965415_o

Boven VLNR: Amber, Robbe, Laura, Maarten, Gaetan, Jozua, Wouter, William, Alexander, Koen, Kenny, Els. – Onder VLNR: Andreas, Floris, Matty, Roel (foto: Sanne)

De Mount Coach opleiding wordt mogelijk gemaakt dankzij de steun van petzl-logo

And on the 7th day, God created frozen turf!

Tags

, , , , , , , ,

Short English summary of the trip, climbed routes and conditions follow after the Dutch blogpost, so English readers can scroll along!

Mij vervelend in de Januari-blok met mijn neus in de boeken, was ik (Denis Hoste) al volop aan het dromen van mijn volgende klimtripje. Ik zou kort afspreken in Zwitserland met Jonas Vandermaesen waarmee ik vroeger veel samen klom in klimzaal Hungaria waarna onze laatste MC5 stage, de winteralpinisme-stage, zou volgen, maar ik droomde van nog wat extra tijd aan mijn Quarks te hangen.

Jonas Vandermaesen climbing Cascade de La-Lé in Val d'Anniviers (100m, TD, WI5).

Jonas climbing in Cascade de La-Lé in Val d’Anniviers (100m, TD, WI5). Denis (c)

Al enkele maanden had ik serieus goesting om eens de befaamde Scottish Winter condities te gaan proberen. Zoals de Schotten zelf zeggen: “Our mountains may be small, but they’re pretty tough”. En gelijk kregen ze. Tussen het studeren door vond ik via een citytrip formule gelukkig zeer goedkope vliegtickets naar Glasgow, al zou ik uiteindelijk maar 3 klimdagen hebben. Van daar nam ik de trein naar Aviemore, gelegen aan de Cairngorms, samen met de Ben Nevis en Glen Coe vormen die gebieden de bekendste Scottish winter climbing bestemmingen.

The beautiful Cairngorms, from halfway up our climb "Route Major".

The Cairngorms, from halfway up our climb ‘Route Major’, and a frozen Loch. Denis (c)

Via UKC had ik Richard Cross leren kennen, deze zomer zat hij ook in Chamonix en via onze gedeelde passie klikte het snel waardoor ik eerst met hem had afgesproken. Enkele emails later moest Richard laten weten die periode niet meer te kunnen klimmen, maar hij regelde mij een nieuwe klimpartner, Dave Hollinger met wie ik dan ging klimmen. Dave werkt in Schotland ook als gids en heeft veel ervaring in Scottish winter, wat voor mij zeker een pluspunt was aangezien hij talloze routes van alle moeilijkheden kon aanraden en mij ook hier en daar een nieuwe techniek kon bijbrengen. Hij had ook een auto dus een betere klimpartner kon ik mij niet wensen! De klimwereld bleek weeral eens klein, want Dave Hollinger klimt vaak samen met een zekere Schot genaamd Stuart, die samen met Tim en Sam de Cerro Torre in Patagonië beklom. Tim zat trouwens een week voor mij ook in Schotland te klimmen, alsook enkele andere Mount Coachers waaronder Maxime, Bram en Marijke, met Olivier De Deken en Roy Weckx.

Mijn initieel plan was om zowel in de Cairngorms als op de Ben Nevis te klimmen, en gezien de populariteit van de bekende Point Five Gully op de Ben had ik die natuurlijk in gedachten. De donderdagavond in Aviemore toegekomen bleek echter dat hoewel het ijs op de Ben goed gevormd was en het niet te koud zou worden (aangenaam om te klimmen, minder goed voor het ijs) de wind de Ben praktisch onbeklimbaar zou maken. Ze gaven windsnelheden bij Fort William van 70 tot 90 mph, waarbij je met moeite kan blijven rechtstaan, laat staan klimmen. De eerste dag zouden we dus in de Cairngorms doorbrengen, en dat bleek zeker geen minderwaardige optie.

Omdat ik en Dave nog nooit hadden samen geklommen wilden we niet te moeilijk beginnen, maar omdat ik maar drie klimdagen had, wou ik ook niet teveel tijd verliezen in te gemakkelijke routes. Bij een paar lekkere lokale ale’s of zware bieren stelde Dave dan voor om te beginnen met enkele kortere routes, zodat we er twee zouden kunnen doen op een dag en we de moeilijkheid van de tweede zouden kiezen afhankelijk van hoe de eerste ging.

Na een uur aanlopen legde ik mijn eerste meters af in Scottish Mixed, en klommen we een klassieker, The Seam (3 lengtes, IV, 5) op Core An T-Sneachda.

First easier pitch of 'The Seam', IV, 5

First easier pitch of ‘The Seam’, IV, 5. Dave (c)

Third and final pitch of 'The Seam', IV, 5.

Third and final pitch of ‘The Seam’, IV, 5. Dave (c)

Torque that ice tool!

Torque that ice tool! (on ‘The Seam’, IV, 5). Dave (c)

In de route naast de onze zat ook een cordée, en nadat ik ‘hallo’ zei in mijn beste Schotse accent bleek het dat je zelf in Schotland niet veilig bent voor de Hollanders. Naast ons, in de route Belhaven (2 lengtes, V, 6) klommen de bekende Nederlandse mixed-klimmers Dennis Van Hoek en Marianne van der Steen, die toevallig ook in Alaska zaten toen Sam en Maxime de Mt Hunter via de Moonlight Buttress beklommen.

Na The Seam bleken zowel ik als Dave zin te hebben in iets moeilijker, en daarom kropen we ook nog in Deep Throat (2 lengtes, V, 6) op Core An Lochain.

Dave has just overcome a small roof and has come to the crux of the route, a delicate traverse. Denis (c)

Dave has just overcome a small roof and has come to the crux of the route, a delicate traverse, in the first pitch of ‘Deep Throat’, V, 6. Denis (c)

The second crux, a delicate traverse, in the first pitch of Deep Throat, V, 6. Dave (c)

The crux, a delicate traverse, in the first pitch of Deep Throat, V, 6. Dave (c)

We both managed! (on Deep Throat, V, 6). Dave (c)

We both managed! (on Deep Throat, V, 6). Dave (c)

Dave on the final part. ('Deep Throat, V, 6) Denis (c)

Dave on the final part. (‘Deep Throat, V, 6) Denis (c)

Daarna was de dag gedaan en hoewel de wind hier niet boven de 40 mph ging werd je toch bijna uit je schoenen geblazen! Blij dat we die dag niet op de Ben waren!

De tweede dag wou ik graag naar de Ben gaan, want mijn derde klimdag zou een kortere zijn en met de lange aanloop en het urenhalf rijden naar Fort William zou dat moeilijk worden. Helaas was de windsnelheid nog toegenomen en mocht ik de Ben weer vergeten. We zouden opnieuw naar de Ciarngorms gaan. Omdat het nu zaterdag was en er een pak meer klimmers kunnen zijn in het weekend, stelde Dave me voor om voor een Full Cairngorm Experience te gaan.

We zouden een dikke twee uur approachen, ‘over the back’ gaan om naar een paar wanden te gaan die minder frequent beklommen worden en een pak dieper in het natuurpark liggen. Nu we elkaar wat beter kennen, kozen we ook voor een langere route. Twee vrienden van Dave, Nick en Stan, vervoegden ons en klommen op de Carn naast ons ook een lange route.

The beautiful Cairngorms as seen from our climb. We're looking straight at the route Nick and Stan did. Denis (c)

The beautiful Cairngorms as seen from our climb. We’re looking straight at the route Nick and Stan did. Denis (c)

De volgende dag liepen we aan naar Carn Etchachan, voor Route Major (9 lengtes, IV, 5). Wij klommen hem uiteindelijk in 6 lengtes door zowel de eerste twee gemakkelijkere lengtes als de vijfde en zesde lengte te simullen, en telkens de volle 60m van ons touw goed uit te klimmen. Het voelde als een echte noordwand, niets van het klimmen of de vallende sneeuw zou doen vermoeden dat je onder de 2000m zit, of in Schotland. Behalve de turf dan. Heerlijke turf. De turf op de wanden vriest aan, en je slaat je bijlen erin en die zitten even solide als de beste kwaliteit ijs. Turf afzekeren gaat wat moeilijker maar rots genoeg ernaast. Voor de turf alleen zou ik al willen teruggaan naar Schotland. Daarnaast waren de barsten aangenaam ver-ijst wat het mixte klimmen hier en daar wat vergemakkelijkt en waar het ijs in de barsten ontbrak kon je de Quarks heerlijk ‘torquen’.

The crux of 'Route Major', IV, 5. It doesn't look hard, but we both struggled. I was happy to have Dave leading. Denis (c)

The crux of ‘Route Major’, IV, 5. It doesn’t look hard, but we both struggled. I was happy to have Dave leading. Denis (c)

I love turf! Arriving at the belay high up on 'Route Major', IV, 5. Dave (c)

I love turf! Arriving at the belay high up on ‘Route Major’, IV, 5. Dave (c)

Als derde dag konden we sowieso niet naar de Ben gaan vanwege het verre rijden en approachen maar de Ben zat er sowieso nog steeds niet in vanwege de volhardende wind. Helaas was de wind in de Cairngorms ook serieus toegenomen tot onaangenaam hard en eindige het tripje in Schotland met doorzakken bij pot en pint de avond ervoor en wat meer uitslapen om op het gemak dan de trein en het vliegtuig te gaan halen. Ik had graag wat langer gebleven en meer geklommen maar ik heb wel het gevoel dat we met 3 routes in 2 dagen (het weer gebood anders de 3e dag) het maximale uit mijn korte trip gehaald hebben.

Mixte-klimmen in Schotland, ik heb er slechts kort van geproefd maar het is nu al een favoriet! Volgend jaar terug, voor een dikke week of meer?

English summary

I went to Scotland for a taste of Scottish Winter climbing. For my first climbing experience on the frozen turf, ice and granite I roped up with Dave Hollinger, who knows the area very well as he grew up there and often works as a guide for the Scottish mountain guide company ‘Alpine Guides ltd’.

We climbed for two well-filled and fun days. I was dissapointed I couldn’t stay any longer and climb more routes!

Conditions in Scotland were good; there was some fresh snow, the granite was semi-rimed, there was ice in the cracks and corners making the mixed climbing a tad easier and it wasn’t too cold. We heard the Ben was in good condition as well, but we didn’t get to climb there because of the powerful winds. Because the temperatures are pretty warm, the condition of the ice might change rapidly and I’m not sure if it would be able to survive some more thaws.

We climbed:

The Seam, Coire An T-Sneachda, 3 pitches, IV, 5

Deep Throat, Coire An Lochain, 2 pitches, V, 6

Route Major, Carn Etchachan, 6 pitches, IV, 5

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 914 andere volgers