Afbeelding

Vrienden en noten in Valle dell’Orco // MC6

Tags

, , , , , , , ,

 

“In de herfstvakantie trok de huidige Mount Coach lichting richting het Italiaanse Valle dell’Orco. Op het menu? Een week barstklimmen op ruwe en koude graniet.”

Fall in Valle dell'Orco. © Roel Goris

Fall in Valle dell’Orco. © Roel Goris

Zaterdagochtend 6u, klaar voor vertrek in Antwerpen. Het Mount Coachbusje werd door Garage Houttequiet van een hemels groot Mount Coachlogo voorzien, schon schon! Klimrugzakken vol noten en vrienden – de betere vertaling van nuts and friends – worden ingeladen. Deze keer hebben we geen halve koffer aan kampeergerief nodig: we slapen in Albergo La Cascata, een superdeluxe herberg in het Italiaanse Noasca, waar ons bedje gedekt en ons eten gekookt wordt. Enfin en route, op een prachtige dag waarbij we onderweg van de herfstige natuur in volle glorie kunnen genieten. Vanuit Martigny naar de Saint-Bernard pas en weer afdalen richting Aosta, een heerlijke omgeving! We komen aan in het donker en zien tegelijkertijd een andere Belgische nummerplaat opdraaien: onze timing blijkt al meteen perfect afgestemd op Steve en Arne, de stagebegeleiders voor de komende week. Ook Denis en Samuel komen wat later aan en zo is het Valle dell’ Orco team compleet. Hoewel, compleet? Helaas niet helemaal; William ligt buiten strijd door een operatie aan zijn schouder en Andreas diende af te haken wegens stevig ziek.

IMGP0049

A pretty cold approach. © Jozua Schiltz

’s Zondags ontdekken we al snel dat de winter wel degelijk voor de deur staat. Krakend gras en bevroren plassen voorspellen al hoe warm de vingers het de komende uren zullen hebben. Eerst wat opwarmen op Pietra Filosofale, een sector die volgens de topo ’s voormiddags lekker in de zon zit. Nja, enkele uren later met wat 5de- en 6degraadsroutes achter de kiezen, komt deze beloofde zon dan toch tevoorschijn aan de horizon. Net wanneer we willen vertrekken natuurlijk. ‘s Namiddags trekken we richting sector Dado, waar we iets moeilijker klimmen. Hier wijzen Steve en Arne ons enkele barstklassiekers aan om onze jamtechnieken te trainen. Na een korte poging van Maarten in Bianca Parete (6B+) blijkt dat tradklimmen toch iets anders is. Als zijn laatste zekerpunt, een gele cam nr. 2, bij een totter uit de barst gesleurd wordt, is hij blij dat hij met een dubbeltouw aan het klimmen is. Altijd even checken of die cams wel goed steken, blijkt de duidelijke boodschap.

Maarten climbing chimneys. © Roel Goris

Maarten climbing chimneys. © Roel Goris

Verder staat er gedurende de week voornamelijk multipitchen op het programma. Maandag starten we met twee cordees van drie waarbij de routes Nautilus (6A, 270 m) en Locatelli (6a, 7L) worden uitgekozen. Roel en ik klimmen samen met Arne, meester in het genieten in de bergen. Een route van meerdere touwlengtes met een maximum van 6a+? Dat klimt hij lekker comfortabel – of was het ietwat hoogmoedig ;) – op approcheschoenen. Het beruchte gat dat ik als voorklimmer eerst als “fysiek onmogelijk” bestempel, wordt met het nodige gewurm en gewriemel toch als mogelijk beschouwd. Een prachtige eerste trad multipitchervaring rijker, staan we rond de middag weer beneden. Zalig! De prachtige rots, het stralende zonnetje en het gebrek aan boorhaken maken ons dolblij. We hebben nog tijd over dus klimmen nog drie lengtes uit de route van Maarten, Matty en Steve (Nautilus, 6a, 6L). Terug aan de auto blijkt dat er nog een hele groep Vlamingen gezellig aan het werken is in de beruchte Kosterlitz boulderbarst. Een korte maar krachtige route, zo blijkt al snel! Roel, die zo door het jammen gebeten is, staat te trappelen om een poging te wagen. Na wat voelen en proberen slaan Roel en wat later ook ik erin om deze legendarische barst te toppen.

Maarten in de barstklassieker Incastromania. Slippery!

Maarten in de barstklassieker Incastromania. Slippery! © Roel Goris

Dinsdag is er slecht weer voorspeld, dus vliegen we er op tijd in. In winterse omstandigheden kruipen we in de routes Fessura della Disperazione (6a+, 3L) en Diedro dell Mistero (6b, 3l) Die brede fessura, waar alle grootste vrienden die je hebt zeker goed van pas komen, krijgt nog wat extra karakter als je de laatste lengte tussen de dwarrelende sneeuwvlokken klimt. Roel kan daar alvast van meespreken! Door het slechte weer zijn we vroeger aan onze geliefde Albergo La Cascata dus worden de reddingstechnieken nog eens overlopen.

Joz heeft dolle pret in de eerste lengte van Fessura della Disperazione. © Roel Goris

Joz having big fun in the first pitch of Fessura della Disperazione. © Roel Goris

Woensdag is het prachtig weer en wisselen we van route. De zon houd het heel de dag vol dus we nemen er nog 2 lengtes. De 2e 6b lengte (Nicchia delle Torture) met perfecte handbarsten is puur genot en echt een aanrader!

Roel in Nicchia delle Torture, prachtbarst!

Roel in Nicchia delle Torture, perfect crack!

Donderdag loopt onze aanloop naar de sector Caporal. Vandaag zijn er drie cordees waarvan er twee via Orecchio del Pachiderma attaqueren: links van dit olifantenoor gooien Steve en Roel zich in de barsten, rechts van het oor starten Matty en ik. Ondertussen wagen Maarten en Arne zich aan de Diedro Nanchez, die na drie lengtes toch net iets te nat blijkt om door te klimmen, waardoor ook zij ons goede voorbeeld in het oor volgen. Na de barsten langs l’Orrecchio volgt een 6c+ dalle waar duchtig A0 wordt toegepast. De laatste van zes touwlengtes is nog een korte 6c. Op zich best leuk en goed haalbaar, maar na vijf dagen klimmen blijkt een val hier toch voor niemand te ontwijken. Enkele rappels later wandelen we voldaan richting Sergent langsheen de prachtige rivier, en bewonderen we de uitgesleten sporen in de gigantische rotsblokken. Canyonneer Maarten en avontuurlijk gestoorde Roel kunnen het niet laten en doen een plonske in het “frisse” water. Goed zot!  “Wij zullen wel gaan zien of Steve en Arne al op de parking zijn met de auto”, gebruiken Matty en ik verstandig als excuus.
In de herberg kunnen we zoals steeds weer genieten van een heerlijk menu waar we energie uit halen voor de komende week. We doen ons tegoed aan heerlijke Italiaanse hammen, kazen, forellen of een stukje van “the little of the cow”, de mooie vertaling die onze gastvrouw daags aan kalfsvlees gaf.

Verticale graniet op de Caporal. © Jozua Schiltz

Roel climbing on vertical granit @ Caporal. © Jozua Schiltz

De voorlaatste dag, moe en afgepeigerd, klimmen we nog op Torre di Aimonin, vlakbij de herberg dus. Iedereen blijkt flink moe en we houden het dus kort vandaag, 4 lengtes. Maarten en Roel starten in Una Notte a Thaiti (6c, 5p). Matty en ik doen Via del Diedro (6a,4L). We zien flink af en de spirit zit er niet echt in vandaag. Al voorklimmend kom ik in de 3e lengte een splinternieuwe groene vriend tegen die goed vast zit. Een dik half uur prutsen later zijn Matty en ik een groene vriend rijker, ole! Met nog een mooie 6a daaropvolgend hebben we er al bij al toch een mooie voormiddag op zitten. In de namiddag trekken we naar het sportklimmassiefje langs het meer in Ceresole Reale. Hier herhalen we nog eens hoe de laterale inteventie verloopt, een redding na een val tijdens een traversee. Ik doe een poging in de 7a+ Monica Tesoro en ook Matty laat zich bijten: De cruxpas blijkt voor hem ook krachtig maar haalbaar, zij het met een blokje. Die moet eraan deze week!

Matty nadert de vondst van de week. © Jozua Schiltz

Matty approaching the green cam he wouldn’t leave behind. © Jozua Schiltz

Zaterdag, de laatste dag in deze vallei, helaas … We plannen om 14u terug richting het Vlaamse platteland te bollen dus niet getreurd: nog een hele voormiddag voor de boeg. Matty keert met Maarten terug naar Ceresole Reale om daar zijn projectje in één keer te redpointen. En ja hoor: een eerste 7e graads route op zijn palmares, bravo! De rest heeft nog wat barstroutes op de planning staan en trekt terug naar de sector Dado. Bianca Parete (6b+), waar Maarten op dag 1 zo’n leuke kennismaking mee had, is de eerste klassieker waar we invliegen. Steve, Roel en ik klimmen – en puffen – ons er moeizaam maar succesvol in naar boven.

Na een mooie voormiddag is het tijd om afscheid te nemen van onze fuhrers (merci Steve en Arne!). Roel houdt het voor bekeken maar ziet het zekeren nog zitten, ik snak nog naar enkele barsten en neem er nog 3 routes bij. Als afsluiter in de namiddagzon nog Sitting Bull. Deze geniale bliksemschicht ligt wat hoger dan Dado maar is het extra wandelingetje volledig waard. Met wat artifgesjoemel sleur ik me door de cruxpas om met een voldaan gevoel de dag en reis af te sluiten. Rond 15 u stappen we de auto in en na een pitstop in Aosta voor de o-zo-heerlijke Italiaanse pizza rijden we weer naar huis, voldaan van een leerrijke en uitdagende week in een prachtige omgeving.

Valle dell’ Orco, een prachtige klimlocatie waar we zeker nog eens terugkeren, met een volledig Mount Coach 6-team volgende keer!

Thanks for the support!

Thanks for the support!

Torse nu en Suisse

Tags

, , , ,

Met de herfstvakantie in zicht had ik (Maxime) een aantal dagen vrij. Ik rekende op mijn ‘vaste’ klimpartners maar die lieten het last-minute afweten. Mijn schoonbroer (Wanne Libot) had tijd en was vooral heel gemotiveerd… De plannen waren gesmeed. Geen ijsklimmen maar wel Zwitserse rots!

Laat avondzon met in de verte de Noordwand van de Eiger

Late avondzon met in de verte de Noordwand van de Eiger

Hintisberg

Hintisberg

Wanne moet binnenkort onder het mes voor een kleine elleboog ingreep. Hij, als ras-echte sportklimmer wou toch graag gaan multipitch klimmen. Sportklimmen zou namelijk iets te pijnlijk worden voor zijn elleboog… De dagen zijn kort maar het beloofde wel warm te worden. In Zwitserland ken ik ondertussen veel leuke gebieden, Wanne was er nog nooit geweest, tijd om hem deze prachtige omgeving te laten ontdekken! Na een korte nacht kwamen we aan in Hintisberg. We waren gemotiveerd en kozen om er onmiddellijk in te vliegen met Badlands 7c (7a oblig) 220m.

IMG_5194

Wanne startte en de onderarmen waren al snel vol! Door onmiddellijk in Zwitserse 6c te starten waren we snel wakker. Gelukkig ging deze verzuring ook snel terug weg. De volgende lengtes (6b+ en 6c) klommen we vlot door. Het was prachtig klimmen met een panoramisch zicht op de Eiger. Deze haalde goede herinneringen boven van 1,5 jaar geleden. Ook de Jungfrau, Mönch,… waren van de partij, prachtig! We klommen verder in grotendeels recht tot licht overhangende kalk van scherpe kwaliteit. Hogerop had Wanne relais op een mooi smal ‘terras’. De volgende lengte was voor mij, 7b. Eerst op zeer scherpe greepjes op dal, vervolgens werd het recht om dan te traverseren onder het grote dak op piepfijne grepen, met soms veel en soms weinig voetsteunen… Ambiance! De volgende lengte, ook de laatste van de dag was voor Wanne: een zeer krachtig dak (7c) en daarna makkelijker uitklimmen tot boven op Hintisberg.

IMG_5236

Wanne volgt in de voorlaatste lengte (7b) van Badlands 7c (7a oblig)

IMG_5388

Kamperen konden we onder een prachtige sterrenhemel en zicht op de Eiger Noordwand.

De volgende dag wilden we graag een route klimmen met het oog om à vue boven te geraken, we kozen voor Ophrys met enkel 6c en 7a niveau.

Onderaan de wand moesten we toch even bijtanken. Gelukkig had Wanne zijn blikje ‘power’ bij zich! Vandaag was het aan mij om te starten. Bij het naar boven kijken beloofde het overhangend te worden, goed dat we toch voor de kleine haulbag kozen.

Wanne moest eerst even bijtanken!

Wanne moest eerst even bijtanken!

IMG_5307

Het ging goed vooruit in de eerste 4 lengtes 6c. De route-openers kozen om regelmatig links of rechts uit te wijken en dat resulteerde in prachtige klimbewegingen! Hogerop een fysiek 7a dak waarna ik toch even rustig op adem moest komen om de daarop volgende passen vrij te klimmen. In de laatste zonnestralen klommen we nog op extreem scherpe kalk, de laatste 6c lengte.

IMG_5371

Rappelen in een overhangende wand…

Onze laatste dag verkenden we nog het sportklimgebied van Lehn. Wanne kon ik niet helemaal volgen. Al proefde ik toch van ‘Hot Tuna’ een route die Ueli Steck solo klom met als doel: mentaal sterker te worden… 7c ! Wanne slaagde erin om na een zwaar gevecht deze nog vrij te klimmen! Een knappe afsluiter van deze geslaagde trip.

Maxime

IMG_5349

banner-v02

Barnaj – first attempt

Tags

, , , ,

Despite the heat that struck the Himalaya’s last summer, temperatures weren’t mounting around BC or the surrounding mountains. Our liaison officer had promised us the snow would melt away within days, but a week has gone and I’m still digging trenches between the tents and our hole-in-the-ground toilet.

Basecamp at night

Basecamp at night

We had a violently windy night and Kivik is barely awake at breakfast. He hardly eats and once back in his tent it’s only at the third effort Sam receives the sat phone from him. Kivik offered him a power cord and the massive solar battery first. A bit worried about him being so confused and sick Sam and I decide to let him rest for a day and catch up on some sleep.

Basecamp life

Basecamp life

As on none of our acclimatization trips we had a good view on the north face of Barnaj – mostly due to the ever present cloud coverage – Sam and I get ready to go hike up to the face and take pictures with Sam’s monstrous zoom lens to try and find ourselves a climbable line, yeah!
We left pretty early in hopes of some hard snow but by 8AM, arriving on the Barnaj glacier, we’re already sinking through again. On top of it all it somehow turned out to be amazing weather, and we were totally fried on the glacier – fresh white snow all around us merrily reflecting the suns blasting rays scorches our skin. Already before noon I start peeling of flakes of epidermis on my arms. #gottalovealpinism…

A first good vieuw on Barnaj 1

The first good view on Barnaj 1 and the perfect spot for our advance basecamp.

Despite dying from a heatstroke the day went pretty smooth. By now we were getting really good at tracing knee-deep sugarsnow and we got a closer look at the face. Sam got out the big guns and took some close-up shots. We were pretty sure to have found a sick line that went straight through the face. Though quite impressive it looked like the perfect line on an amazing mountain. The stoke was high. Very high. Maybe a little too high as I remember Sam saying “If we manage to climb this, I’ll quit climbing”. Looking back – and looking at all the awesome stories and pictures Sam brings back from the mountains – it might have been for the better that we did not succeed…

A look on the Barnaj Glacier

A look on the Barnaj Glacier

A closer look on the summit part of Barnaj 1

A closer look on the summit part of Barnaj 1

A couple days later – Kivik back to life, but dying to get going after his lazyday in BC – we prepared for the climb. We took our gear up to the ABC and sorted everything out. Despite our “light is right”-attitude the backpacks were quite full and heavy but well, we packed four days’ worth of food.

Charging batteries

Charging batteries at basecamp

Sorting out food and gear at our Advanced Basecamp

Sorting out the necessary food and gear at our Advanced Basecamp

Sorting out food and gear at our Advanced Basecamp

Sorting out the necessary food and gear at our Advanced Basecamp

We left at 3. The moon was but a thin scythe in the sky and walking in the dark towards an ominous north face that dooms over you gave that typical eerie sensation a nightly approach so often provides. At the end of the tracks Sam and I had made a couple days before, we started tracing again. The snow was deep again and with the backpacks we sunk even deeper. But as if sirens were singing to us from the summit the face drew us nearer.

The nightly approach

The nightly approach to Barnaj 1 north face

At first light we were at the foot of the wall. We roped up and Sam started to climb our first pitch. He disappeared behind a corner and a few moments later I heard him cheering and giggling. For a moment I was wondering if he had been taking some of the expired antibiotics I had been tripping on two weeks ago, but as soon as I started following I realized why he sounded so excited. Our first pitch was bomber solid, almost vertical ice, flowing under a giant bridge of snow. We had found and entered the gate to Barnaj!

Nelson starting up our first pitch on Barnaj 1

Nelson starting up our first pitch on Barnaj 1, with the gate in the background © Kivik Francois

Despite the amazing first pitch, we didn’t find as much ice higher up the mountain. It looked like the heat of the summer had melted most of the ice and what was left of it was now covered in half a meter of – pardon my French – neige de bordelle (shitsnow). As Sam made the traces and Kivik stepped in them as well it kind of destroyed their structural integrity, so as the third man, what I was left with was disintegrating snow on ice or rock. Awesome. #gottalovealpinism…

Kivik climbing the first pitch

Kivik climbing the first pitch

Kivik and Nelson on the lower snowfield

Kivik and Nelson at the end of the lower snowfield

Kivik and Nelson on a sketchy traverse linking the two lower ice fields

Kivik and Nelson on a sketchy traverse linking the two lower ice fields

Sam climbing up an ice runnel connecting two snowfields

Sam climbing up an ice runnel connecting two snowfields

We ‘joyfully’ continued through this until we reached the foot of the blank part of the wall. Using the zoom lens, we had seen some snow filled cracks and terraces we could climb to link it to a snowfield higher up. Or at least that’s what we thought. It turned out we were standing at the base of the most compact granite wall in the universe. Like for real. The dawn wall or even reticent wall is nothing compared to the lack of cracks and weaknesses on the north face of Barnaj. Apparently all the snow filled cracks were just little bumps with snow sticking to it… “Well this sucks!”.

We traversed to the right, into another possibility: a giant corner system, where we could see some cracks and a possible way up. We wanted to freeclimb it, but after a second glance Kivik and I were both quite stoked to try and cheat our way up with ladders and daisies. Kivik took all the gear and headed off, but just as he started leaving the belay a block of snow/ice fell almost on top of him. A little shocked he continued up a couple meters, soon to find out that everything in the corner system was falling apart.

Nelson and Kivik approaching the main difficulties

Nelson and Kivik approaching the main difficulties

The 3 of us

The 3 of us

I concluded that the wall must’ve once been two layers of bomber granite held together by a weak layer. The left half of the outer granite layer must’ve come off at one point, leaving the hyper blank wall, with a very weak corner system right next to it. Thumbs up for geology. As I was making up my mind whether or not I would give it a go as well, it started snowing already. We were getting used to the (late)afternoon clouds, and were prepared for a snowy bivy later that day, but now – at only 11 AM – we were already engulfed in thick white mist while thick snowflakes came floating down on us. Screw this, we’re out of here.

Kivik descending in what looked like an incoming storm

Kivik descending in what looked like an incoming storm

Sam and Kivik in search of good abalakov placements

Sam and Kivik in search of good abalakov placements

With not a lot of ice available and rock as blank as my exam papers during the finals in my first year at uni, it turned out not to be straightforward to get off the face. As I was the lightest of our three (although I was seriously doubting the difference was all that big) I had the honor of going last and taking away the shitty backup piece for the shitty one-nut-belay we were rapping off. #gottalovealpinism…
All in all, the descent went pretty smooth though, and after a day of sleeping and chilling in ABC we headed back to our cooks for some awesome food. With only a couple of days left we had to be quick about another attempt. Sam and I would try one last time, this time on the west ridge.

151005_INDI_IMG_6196_LoRes

Sorting out our gear. Typical morning blue skies in the background. Wondering when the clouds roll in

Demotivated resting in ABC

Demotivated, back in ABC

That part of the story is coming soon!
Stay tuned for the conclusion of our Kistwar trip!

Back in basecamp playing cricket

Back in basecamp playing cricket

With the support from:

SupportBarnaj

Sun, sea and sharp rock

Tags

, , , , , ,

Frontex patrolling between Turkey and Greece ©Sanne

Frontex patrolling between Turkey and Greece ©Sanne

Twee dagen voor het begin van de herfstvakantie zat ik weerberichten te bekijken voor  een zonnige klimweek ergens in het zuiden. Alle opties stonden open, met de auto naar de Middellandse zee, ergens tussen de Calanques en Paklenica of toch maar met het vliegtuig naar een eiland? In het westelijk deel van de Middellandse zee zat er altijd wel een dag of twee regen in de voorspellingen, ik boek uiteindelijk een goedkope vlucht naar Rhodes.
Op Rhodos bezoeken we het stukje werelderfgoed, de oude stad is prachtig. Even later nemen we de ferry naar het volgende eiland, Symi. Ik had ergens gelezen dat je hier prachtig kon klimmen in een baai aan de oostzijde van dit eiland. We hebben alvast een appartementje aan de prachtige haven van de hoofdplaats Symi. In de haven liggen enkele luxe-jachten en buiten wat andere toeristen, zijn we zeker de enige klimmers op dit eiland.

The beautiful port of Symi ©Sanne

The beautiful port of Symi ©Sanne

Volgens de schaarse informatie die we hebben, woont ene Georgis Milias in een klein dorpje aan de kust een beetje verder. Hij heeft tussen 1987 en 1997 enkele routes geopend in St. George bay. We nemen de bus naar Pedi en vragen daar verder. Milias blijkt op Kalymnos te zitten om daar wat te klimmen. We krijgen hem aan de lijn en hij wijst ons door naar een schipper die ons de volgende dag wel naar St. George bay wil brengen. Het vinden van een boot buiten het seizoen blijkt een moeilijke zaak te zijn. Een beetje teleurgesteld dat we die dag niet kunnen gaan klimmen, nemen we de bus terug en huren in Symi een scooter. We gaan het over land proberen om bovenaan de klif te komen en de rappels te vinden. We kopen een kaart, rijden over de steile weg naar de top van het eiland en via wat offroad-scootering kopen we aan een eeuwenoud klooster, Chamés. Vanaf hier gaan we te voet verder, een vallei volgend richting de kust. Aan een de ruïnes van een oude nederzetting, steken we de kam over naar een volgende vallei. Hier gaan we door een canyon verder en na wat klauteren komen we wonder boven wonder inderdaad aan de rappels uit.

Canyoning toward the rappels ©Sanne

Canyoning toward the rappels ©Sanne

Het is al wat laat, we doen de bovenste lengte van één van de multipitch routes en keren dan terug naar onze scooter. We genieten nog van de zonsondergang aan de westkant van het eiland en maken ons klaar voor de volgende dag eindelijk te gaan klimmen.

Leaving Pedi for St. George bay ©Sanne

Leaving Pedi for St. George bay ©Sanne

Dit wordt een werkelijk perfecte dag. Met de boot naar een baai omsloten door steile rotswanden, maar ook met een perfect strand. Een prachtige multipitch van 300m, we klimmen de route “Nireas”. Met de boot naar een zonnig strand en zwemmen in de Middellandse zee, die nu nog aangenaam warm is. Zeevruchten eten in de haven van Symi. It doesn’t get any better!

St. George bay wall ©Sanne

St. George bay wall ©Sanne

An on the belay ©Sanne

An on the belay ©Sanne

The sports climbing sector on the north-side of the bay ©Sanne

The sports climbing sector on the north-side of the bay ©Sanne

Na twee dagen op dit prachtige eiland, nemen we de ferry naar Kalymnos. Dit eiland behoeft geen introductie in de klimmers-wereld, het geldt als één van de beste klimbestemmingen ter wereld. De herfst is er ook een uitstekend seizoen, met aangename temperaturen rond de 25°C en al bij al is het er niet te druk. An en ik hebben hier in 2012 al eens een week doorgebracht, het verslag met praktische tips kan je hier nog eens nalezen.

An on the summit of Telendos island ©Sanne

An on the summit of Telendos island ©Sanne

Deze keer hebben we echter de juiste touwen mee om ook wat meer multi-pitch te kunnen klimmen, met name op het eiland Telendos. Met de boot bereik je dit eiland in enkele minuten vanuit Myrties op Kalymnos. We klimmen er de recent geopende route “Eterna”. Tegen de middag zijn we boven en dalen weer af naar het haventje van Telendos, waar we in het zonnetje genieten van het aperitief.

The huge crescendo cave on Telendos' south face ©Sanne

The huge crescendo cave on Telendos’ south face ©Sanne

Verder gaan we nog enkele dagen sportklimmen in één van de vele magnifieke sectoren op Kalymnos. We verkennen deze keer enkele sectoren langs de noordkust, in de buurt van Palionisos en Imperios.

Styx sector, Emporios ©Sanne

Styx sector, Emporios ©Sanne

Palionisos Bay sector, ©Sanne

Palionisos Bay sector, ©Sanne

Na een prachtige week klimmen op drie verschillende Griekse eilanden met prachtig weer, dagelijks zwemmen, 5 boottochten en zalig eten, vliegen we aan het eind van de week terug naar België. Volgende weekend: Capetown!

Praktische tips en info:

  1. Vervoer:
    1. Vluchten:
      Alles is mogelijk, van vliegen op Athene en de ferry nemen naar één van de eilanden tot vliegen op één van de toeristische bestemmingen, Kos, Rhodes of zelfs Bodrum. Check online naar de goedkoopste mogelijkheden. Wij vlogen met Ryanair op Rhodes, rechtstreekse vlucht vanuit Charleroi elke zondag.
    2. Ferry:
      De firma Dodekanesos seaways verzorgt dagelijks snelle verbindingen tussen alle eilanden in dit deel van de Egeïsche zee:
      Rhodes-Symi €18
      Symi-Kalymnos €32
      Kalymnos-Rhodes €39
    3. Lokaal vervoer:
      Het beste vervoersmiddel op deze eilanden is een scooter, die je overal voor ongeveer €10 per dag kan huren. Eén scooter (50cc) is voldoende voor twee klimmers en hun materiaal, hoewel het op steilere weggetjes wel interessant is om een 80 of 125cc te hebben.
  2. Klimmen op Symi:

    1. Het grootste probleem op Symi is het vinden en huren van een boot om naar St. George bay te varen. Het koste ons uiteindelijk ook €100 voor een dag. Ook al was de boot dan de hele dag voor ons alleen en konden we overal naartoe varen, ook om na het klimmen nog andere baaien te gaan bekijken, lijkt me de volgende oplossing ideaal:
    2. Ga bij aankomst op Symi onmiddellijk naar Pedi en reserveer je boot, of doe dit al op voorhand. Laat je op het strand van St. George bay afzetten, neem een matje en slaapzak mee en voldoende eten voor enkele dagen. Klim een dag of drie, geniet van het kamperen op het strand. Er zijn twee lange multipitch routes: Symi en een twintigtal sportklimroutes. Laat je daarna weer ophalen met de boot.
    3. Is de €100 voor de boot teveel, huur dan een scooter en rijdt tot aan het klooster Chamés. Met een neus voor richting kan je de rappels na een uur wandelen wel vinden.
    4. Contactgegevens:
      1. Georgis Milias, de klimmer op Symi: miliasg@hotmail.com
      2. Captain Georgi, de man met de boot: +30 487 389342
  3. Klimmen op Kalymnos:
    1. Huur belachelijk goedkoop een appartementje, als je wat zoekt vind je dat inclusief ontbijt voor ongeveer €25 per dag. Huur een scooter (onmisbaar!)
    2. De topo van Aris Theodoropoulos van 2015 is overal te koop, vooral in de vele shops in Masouri, maar kost tegenwoordig wel al €40. Een betere en goedkopere oplossing is de Kalymnos Climbing App. Die kost €6,99 en de opbrengst ervan gaat integraal naar een rebolting fund. Het enige nadeel van deze app is dat de multipitch routes op Telendos er niet instaan. Maar als je iets gaat drinken bij Steve and Sue in de Glaros bar in Masouri, helpen die je graag verder met een afgeprinte topo van die routes. Steve is erg betrokken bij de (her)behaking van routes op Kalymnos. Lees ook dit artikel.
    3. Je kan dagelijks goedkoop uit eten, voor €20 heb je met twee enkele gangen en de nodige wijn binnen.
    4. Geniet van de zon, de zee en de perfecte rots!

scenery

Volgende week, op naar de zuidpool, van een contrast gesproken.

Sanne

Met dank aan #RAB, #LoweAlpine, #Petzl, #Julbo en de K2!

Zwitserse nazomer

Tags

, , , ,

Afgelopen weekend was ik (Maxime) met mijn vriendin, Line voor een verlengd weekend in Zwitserland. We genoten van de laatste nazomerse zonnestralen, van prachtige uitzichten en van fantastische rots! We klommen er een mooie multi-pitch op Cheselenfluh-Stepfen in Stöckalp vlakbij Luzern.

Melchsee

Melchsee

Line volgt in 'Roter Punkt' 6c (6b oblig) 220m

Line volgt in ‘Roter Punkt’ 6c (6b oblig) 220m

Het laatste weekend van september was ik ook naar Zwitserland afgezakt, toen met Matthias Faes. We klommen er op verschillende plekken rond Interlaken. Over onze multi-pitch beklimming heeft hij onderstaand verslag geschreven:

IMG_5044

Het was al van begin juli 2015 dat we samen (Maxime en ik, Matthias) een lange beklimming hadden gedaan: KIK 7a+ (6c obl.) 400m in het wondermooie decor van de Oeschinensee in Kandersteg. Sedert dan zagen we uit naar een weekend ‘grand beau’ om opnieuw samen een iets moeilijkere multi-pitch te klimmen. Het laatste weekend van september was het zo ver: op weg naar ‘Rote Fluh’ in de vallei van Lenk om “L’espoin qui venait du froid” aan te vatten.
‘s Morgen was er twijfel, dikke mist was wat we zagen, en plus, het was slechts 4°. Dit was toch niet voorspeld? Hoewel we een aantal jaren terug een andere route hadden beklommen konden we ons moeilijk oriënteren. Op dat moment instijgen was geen optie. Een thee’tje later, bij het opentrekken van de mist, konden we de zon-verlichte rotsformatie zien. Door de weien, over de vele afsluitingen recht omhoog, de kortste weg naar boven. Slechts af en toe heb je de indruk dat je op een vaag pad loopt, veelal is het zoeken naar een weg doorheen het natte gras of de losse stenen. Steil omhoog!

Matti in de eerste 7b+ lengte

Matti in de eerste 7b+ lengte

Eens onder de indrukwekkende rechte en overhangende wand is de start van de route makkelijk te vinden. Eerst voldoende tijd genomen om bij te tanken alvorens Maxime de eerste lengte aanving, een mooie traversée maar eens rondom het dak was het wat zoeken naar het juiste routeverloop dat leidde naar een comfi-belay. Hopla… 7b+! Direct kletsen gekregen in de daaropvolgende loodrechte wand.
Goed behaakt, fantastisch scherpe rots van een sublieme kwaliteit maar ongelooflijk hard. Harde pas, na pas, na pas… de volledige lengte door. Max sloot bij me aan met een grijns. Ik deelde dezelfde gedachte, zoiets tussen de extase van de kwaliteit van de rots en bewegingen en anderzijds de “mental” die vereist was maar ook nog dik op de proef gesteld zou worden.

SAM_6128

Haulen maar…

Interlaken...

De dag voordien wat opwarmen rond Interlaken…

SAM_6101

Perfecte kalk.

Materiaal-switch en Max ging voorop in de 7a+. Een start om U tegen te zeggen, super harde moves. Nog maar eens het bewijs dat de Zwitserse quotering niet van de poes is… Vervolgens een vijftiental meer harde bouldermoves tot op de vire. Tweede prima relais waar we wederom de tijd namen om ons innerlijke mens aan te scherpen. De volgende 7b­ lengte lag me beter, licht overhangend, positieve regletten, knappe technische bewegingen die leidden naar een groot dak. Hetgeen wat ge anders zelden of nooit doet in de ‘falaise’ maar wel tegenkomt in rotsformaties als deze (rfr Marque Jaune), pittig traversen onder een dak… stressniveautje hoger.
Bij de laatste move naar een goede reglet, was het bij het uitkomen ongecontroleerd trillen in mijn linker knie en het slecht plaatsen van de rechter voet de voorbode van veel lucht… Enfin, iets makkelijker maar krachtig uitklimmen tot een wat minder comfi-relais. Ik kon Max pas de laatste meters na het uitkomen van het dak zien, verder alleen maar lucht. Ambiance!

IMG_5075

Matti volgt in de 5de lengte van ‘L’espoin qui venait du froid’ 7b+ (7a obl.)

Halfweg de moeilijkheden, opnieuw aan Max, deze keer op kop in een 7b+. Zelfde stijl, eerst continue, rechte, technische wandkletterei die de onderarmen en vingers tot het uiterste dwongen. Na een twintigtal meter leek het alsof de moeilijkheden gepasseerd waren. Think twice. Een korte maar super technische hoekversnijding waaraan je nog het restje energie voor opoffert want je denkt: this is it! Think twice.
Finaal word je doodgenepen, uitgewrongen, op harde moves doorheen een bombé. À fond! Chapeau voor Max want dit was hard! Omgeven door een fenomenaal decor, al die besneeuwde 4000­-ers komt de mentale rustvanzelf. Een nieuwe lange lengte 7a+, beduidend minder moeilijk maar toch niet makkelijk te lezen. Bij mij staat een bombé die uitloopt in een dal gelijk aan vliegen. Na die passage volgt relatief makkelijker terrein met een lange uitloper tot de volgende standplaats. Intussen nam de intensiteit van de zon af en begon het aanzienlijk frisser te worden. Zonder veel gedraal vatte Max de 7a aan, een opeenvolging van kleine dakjes, met tussenin nog een stevige pas.

IMG_5097

Maxime in de laatste lengte van 'L'espoin qui venait du froid'

Maxime in de laatste lengte

Uitklimmen deden we in een 6c. Atletisch klimmen op grote grepen, knap! Intussen was de vallei helemaal dichtgetrokken. Snel afdalen en een vijftal (heel) luchtige rappels brachten ons terug aan de voet van de wand. Spectaculair, bij de laatste 2 x 60m rappels werden we net aan elkaars oog onttrokken. De afdaling deden we deels in het donker, rond 20u30 stonden we terug aan de wagen.

Voldaan!

IMG_5039

Genieten van de laatste zonnestralen.

info Rote Fluh
Aanloop voor ‘Rote Fluh’ is niet eenvoudig aangezien er geen echt wandelpad bestaat. De rots is daarentegen van prachtige kwaliteit en dus zeker de moeite. Stijl aanlopen gedurende +/- 1u30.
Wij zijn ter hoogte van deze coördinaten (46.521833 N, 7.460474 E) recht naar boven gewandeld, eerst door de weien, vervolgens rechts het bos in (GR wandelpad), aangekomen op het ‘plateau’ verder op het zicht naar de wand approachen.

Maxime

banner-v02

Summer in The Rätikon

Tags

, , , , , , , , ,

De zomer lijkt ondertussen lang geleden. Veel werk en een verhuis naar het Zwitserse St Cergue namen de nodige tijd en energie in beslag de laatste weken. Nu heb ik eindelijk tijd gevonden om terug te denken aan de zomer, zomer in de Rätikon !

The Rätikon dreamteam

The Rätikon dreamteam

IMG_2584

Na een korte “warming up “ in Chamonix zetten Olivier Zintz en ik koers richting Rawyl. Daar pikken we Sebastien Berthe en Lucas Nyssens op. Chris Henry verwacht ons voor “ le petit apéro” later die dag, maar de 20 km onverharde weg naar de parking heeft op het einde nog een stevige crux in petto. De helling is te stijl en wij zijn te zwaar geladen, maar passeren zullen we ! de voorzichtige pogingen in het begin zijn voor niets goed ! Onder stevige aanmoediging van Sebastien, Lucas en Oli verander ik van strategie. Niet nadenken en stevig op de gas gaan staan… ! Ik neem een setvige aanloop en ga keihard op de gas staan, net voor het einde zie ik witte rook en begint mijn bakske stevig te sputteren, maar ça passe !!! Later passeren ook Mathieu Verlaine en Olivier Coenen. Bij hun is niet de helling een probleem, maar wel de hond van Mathieu. De jonge Zwisterse boer met een een uit de kluiten gewassen pornosnor komt met de volgende boodschap : “ If you pass with the dog I’ll Kill your dog” Mathieu Verlaine, een  houthakker met een biscpes even groot als die van Arnold Scharzenegger in zijn betere bodybuilderjaren reageert : “If you kill my dog, I’ll kill you ! Daarmee is de toon gezet en begint een fantastisch avontuur in de Râtikon.

Sebastien en Chris in Silbergeier

Sebastien en Chris in Silbergeier

“Ales les gars une petite choppe?” Chris Henry heeft duidelijk voorzorgen genomen. Een stevige voorraad bier zorgt bijna voor een dam in het kabbelend riviertje vlakbij. We genieten van een koude jupiler met een prachtig zicht op de wanden die we morgen gaan beklimmen.

campo Belga !

campo Belga !

Intifada is een klassieker, dichtbij en met een abordabel niveau. Perfect om aan de stijl gewend te geraken. Na een schaar/steen/papier battle waren de teams verdeeld. Oli zintz en ik in een team, Sebastien, Lucas en Chis in een ander. Lucas begint en met ” fait gaffe je ne suis pas bien là “ in de eerste lengte is meteen duidelijk dat Rätikon zich niet zo snel gewonnen geeft. De eesrte lengte is duidelijk de crux, daarna geraken we gewend aan de rots de rest van de lengtes klimmen we vlot a vue

6c traversée in intifada

6c traversée in intifada

Voorlaatste 7a+lengte van intifada

Voorlaatste 7a+lengte van intifada

Hannibal alpstraum ! De kleine broer van Silbergeier en een absoluut pareltje !Martin Scheel en Robert Bosch openden deze route in 1986 ground up, ze plaatsen alleen haken op plaatsen waar ze met hun boormachine aan een skyhook konden hangen, en vermits die plaatsen schaars zijn is de behaking ook spaarzaam. Om het met de woorden van Nina Caprez te zeggen :   a mix of highly technical moves and psychological demanding, run-out obligatory climbing. Net opgewarmd, met nog veel vel op de vingers en met een onuitputtende motivatie was het team klaar om Hannibal aan te vallen !

Eerste 7b+ in hannibal, et c'est dur !

Chris Henry in de eerste 7b+ van hannibal, et c’est dur !

Chris hogerop met de betere Piedra del Pra imitatie

Chris hogerop met de betere Piedra dal Pra imitatie

Het zijn Chris, Oli en Seb die Beginnen. Lucas en Ik volgen. Het is warm ! Terwijl Lucas en ik de livre d’or lezen die zich onderaan de lengte bevindt is Chris in volledige vechtmodus. De eerste lengte een 7a+ blijkt stevig, heel stevig, maar Chris en daarna ook Sabastien klimmen deze vrij ! uit de livre d’or kan ik al snel opmaken dat vele topklimmers hier passeerden. De Huber broers, Cédric Lachat en Nina caprez, Stefan Glowazc en ook Nico en Sean ! En woord komt steeds weer terug in dit klein boekje “HARD” ! Luca en Ik volgen, we slagen er niet in om de eesrte lengte vrij te klimmen en hogerop zien ik Chris al door de lucht vliegen. Ik klim de 2de lengte op kop en al snel is duidelijk dat de cruxen zich vaak enkele meters boven de haak bevinden. Ook ik pak de nodige airmiles. Er is nooit rust !het klimmen is ongeloofelijk technisch en grepen zijn miniscuul en heel scherp. Sebastien is de enige die 1 van de harde lengte a vue kan vrijklimmen. De rest van het team probeert en geeft telkens het beste van zichzelf, maar dit is zo ongeloofelijk moeilijk !zonder twijfel de moeilijkste multipitch die ik ooit geprobeerd heb. Vaak is het al een overwinning op zich om naar de volgende haak te geraken. Het klimmen van 5 lengtes heft ons maar liefst 8 uur gekost en ondanks we bijlange niet alles hebben kunnen vrijklimmen zijn we toch voldaan. We hebben kunnen proeven van dit meesterwerk dat Scheel et Bosch 30 jaar geleden openenden en het heft ons honger gegeven, honger naar meer Rätikoniaanse kalk.

Tim Climbing on the second Pitch

Tim Climbing on the second Pitch

SONY DSC

Tim flying on the second pitch of Hannibal

The 4th 7c pitch

The 4th 7c pitch

Bij deze is er een nieuw topboekje gelanceerd. Silbergeier a vue = duvel !!!

Bij deze is er een nieuw topboekje gelanceerd. Silbergeier a vue = duvel !!!

IMG_2562

De rustdag na Hannibal was welgekomen en met de nodige Belgische speciaalbieren werden de verloren gegane calorie terug aangevuld. Luca en ik gaan voor Schatila en komen maar net iets te kort om de 7c crux lengte van Schatila vrij te klimmen, de rest van de lengtes klimmen we wel vrij. Ondertussen leven Chris, Seb en Oli zich uit in Silbergeier. Als Luka en ik s’avonds onder het gezelschap van Nina Caprez en Barbara Zagerl rustig zitten te eten komt de rest van het team even later helemaal doorweekt maar supergemotiveerd binnengewandeld. De scherpe regletten hebben duidelijk hun tol geëist. Het vel op de vingertoppen van Sebastien is onbestaande en ook Chris en Oli zien er redelijk afgepeigerd uit.

Silbergeier

Silbergeier

“Jour de repos?” Als we de dag nadien tegen de middag opstaan lijkt het erop dat het op een rustdag gaat uitdraaien. Maar dat is buiten Olivier” Duracell” Zintz gerekend. Gemotiveerd als altijd is Oli Chaud patate om vlug nog een gemakkelijk routje te klimmen. Chris, Luca en ik zijn al snel mee, en een goed stuk in de namiddag staan we onderaan Zweizerzoo. Terwijl ik beneden wat stat e dromen hoor ik Chris in de 2de lengte plots heel paniekerig “ Cailoux!!!!!!!!” roepen. Gevolgd door een luide smasch en een moment van stilte….. Een bak bleek geen bak te zijn, maar een 100kg zware blok die Kris mee naar beneden trok, die nauwelinks langs Oli en Luka op de relais voorbij scheurde en die net achter mij volledig uiteenspatte. “Chris cava?” Er zijn weinig tekenen van leven, ik die beneden sta vrees het ergste. Gelukkig zie ik Chris na enkele seconden bewegen ! Terwijl Oli en Luca Kris veilig naar beneden laten is de Héli al onderweg. Enkele dagen later verhuizen we het apperitief van de camping naar het ziekenhuis en vernemen we dat het articulair kapsel in zijn knie ontploft is en dat hij een klein barstje heft in het bekken. Enkele weken herstel en binnenkort is Chris terug de oude.

Chris and the more then welcome painkillers

Chris and the more then welcome painkillers

Na een korte pizzastop in Chur waren we terug in het kamp. Hier geen exhuberante prijzen voor pizza maar gewoon “fine Belgian cuisine”. Een iets te optimistische start in via Acacia zorgden voor knikkende kniën hogerop. De aangename temperaturen hadden plaatsgeruimd voor donkere vochtige wolken. Ook deze beklimming is een pareltje., technische passages wisseln af met korte stukken overhang, met op het einde nog een prachtige 7c+. De condities zijn allesbehalve goed, het is vochtig, koud en af en toe begint het te regenen. Maar deze dichte mist heft iets mysterieus , zalig !

Oli on the second 7b of Acacia

Oli on the second 7b of Acacia

ça caille !

ça caille !

Sebastien In de voorlaatste lengte van Acacia

Sebastien In de voorlaatste lengte van Acacia

DSCF2124

Rätikon heeft na 2 weken duidelijk zijn tol geist.: Sebastien is genoodzaakt om enkele rustdagen te nemen om het vel op zijn vingertoppen te laten genezen, Luka zit door een voedselvergiftiging non –stop op de pot en Chris verblijft in het ziekenhuis.

the Kirlichspitzen

the Kirlichspitzen

Oli en Ik schieten over en we sluiten onze tijd in rätikon af met nog 2 mooie beklimmingen van Sabra en Lilith. Het moet gezegd zijnde : De omgeving is prachtig, de routes zijn technisch en de behaking is geëngagaeerd. Rätikon? C’est OLDSCHOOL !

Lijstje van de geklommen routes

Intifada 7A+ (6c+ obl)Oli, Lucas, Sebastien, Chris & Tim
Hannibal alpstraum 7c (7b obl) Oli, Lucas, Sebastien, Chris & Tim
Silbergeier 8b+(7c obl) Oli, Sebastien & Chris
acacia 7c+(7a obl) Oli, Sebastien, Lucas en Tim
Sabra 7a (6c obl) Oli & Tim
Schatila 7c (7a obl) Lucas & Tim
Lilith 7c+ (6c+ obl) Oli & Tim
naamloos

Barnaj1 expedition – first impressions

Tags

, , , ,

A final bumpy bus drive takes us over a rocky road to the small
town of Akshu. While Sam and I try hard not to vomit, Kivik peacefully
dozes of while the bus almost gets shaken to pieces.

image1(2)

10 yaks to bring 600kg food and gear up to basecamp

The morning after everything gets loaded onto yaks – not much to their
approval. After the necessary hustling around a grand parade of ten yaks
with drivers, our two cooks, the liaison officer and the three of us
head out into the mountains. To our astonishment the yaks refuse to set foot on snow or glaciers and we find out our base camp is quite the hike from our target mountain, Barnaj I. We decide to already drop some gear off, across the glacier, in an advanced base camp.

barnaj1 basecamp

our basecamp on the last green spot go the valley. The north face of Hagshu in the background

Although I was aware my body hadn’t adapted to the 4400m altitude yet, I felt
strangely distant, floaty and dreamy on that hike. Could the thin mountain air make me feel like I had been hitting the bong too hard? A second acclimatization trip on the hill behind our camp turned out to be trippy again and I started wondering if my feeling high was just caused by our being high up a mountain. A closer look at the expiry date of  the pills Sam had given me for my lasting diarrhea quickly shone a new light on the case. Six year expired antibiotics apparently count as mild hallucinogenics…

barnaj1 approach

An acclimatisation journey to 5200 meters. Hagshu north face in the background.

Unfortunately the mountains have provided us with a serious ammount of gray skies and subsequently we were confined  to our tents for two days while snow puked from the firmament.

image1(7)

Sanju, Kapil and Ranga preparing a lunch

barnaj1 basecamp

Basecamp after 4 days of bad weather

Bored and lazy we were excited to see blue skies and decided to hike up to a
peak we assume to be Laggan (5800m), where we would attempt the summit
ridge the next day.

rps20150926_170015(1)

Sam and Nelson preparing for Lagan

rps20150926_170032(1)

Sam on the approach to Mt Lagan. We intended to climb the lefthand ridge (c)Kivik Francois

rps20150926_164455(1)

The start of Lagan’s east Ridge (c) Kivik Francois

In hindsight, one sunny day is – by far – not enough to solidify half a meter of snow at 5000m. A day of plowing  through knee deep snow at that altitude got us up to the ridge too late and, pretty exhausted, we decided to spend the night on a little saddle to climb the arete the next day.

rps20150926_164129(1)

Sam is preparing the bivy at the start of Lagan’s east ridge (c) Kivik Francois

Despite some clouds rolling  in, Kivik was excited -‘bien chaud’- for his first real bivouac under the stars. When somewhat later those clouds started dropping small but, unmistakable, snowflakes on us, Sam got worried about wet sleeping bags and mentioned going down. As Kivik was still ‘bien chaud’ and I was tucked in tight and couldn’t be bothered leaving my down paradise, we stayed.

rps20150926_170154(1)

Kivik, Sam and Nelson at their ivy (c) Kivik Francois

We were promised blue skies, the morning sun hid behind a dark cloud. Altough our sleeping bags were covered in snow and Kivik’s watch had shown minus 17 at night, we were quite warm and rested. I realized my butt was freezing cold, but that was because snow had melted between my mattress and sleeping bag and I had – effectively – been sleeping in a puddle of water. We left Laggan for what it was and
headed back to BC to dry our stuff.

After some cloudy days we headed out for a trip to a supposedly unclimbed peak, for some more of the good old acclimatization. Sadly, even though we were on a south facing slope, we were held back by unsolid powder snow again. This time our bivouac was not ‘bien chaud’ and the little sleep combined with deep snow slowed us down considerably.

On the approach for an unknown summit

At the base of the 100m rock that separated us from the summit we decided we didn’t have enough margin to cut it to the top. It was getting late, with the winds picking up clouds came bothering us again, and quite frankly, I was falling asleep where I
was standing.

image1(10)

The last ridge to our unknown summit

Now we’re acclimatized and aching to climb some real mountains we are awaiting some days without afternoon clouds rolling in. Hopefully the Kistwar Himalaya did not save their 50 days ofbad weather a year just for us!

Greetings from India,

Nelson, Sam and Kivik

with the support from:

SupportBarnaj

The mountains of good and evil & the changing climate

Tags

, , , , , , , , , , , , ,

a dark setting over Papsura

a dark setting over Papsura

The fifth Mount Coach expedition

PART I: Getting there

Kort voor de expeditie, amper drie weken voor ons vertrek, ben ik nog het slachtoffer van een zwaar bergsportongeval. Ik overleef als bij wonder een val van 200m, veroorzaakt door een klimmer die uitglijdt boven me. 200m langs een ijswand van 50°, over de randspalt gevlogen en m’n eigen ijsbijl in mijn gezicht gekregen. Ik kom er van af met enkel een gebroken oogkas, die door een Zwitserse chirurg vakkundig weer in elkaar geschroefd wordt.
Amper drie weken om snel te revalideren en de laatste problemen, die er altijd zijn zo vlak voor een expeditie, op te lossen. Vooral de cargo bezorgd ons grijze haren en uiteindelijk nemen we die gewoon mee als extra bagage op onze vlucht.
Op 19 juli 2015 staan we met een volledig team op de luchthaven van Zaventem en rond middernacht zijn we al in Delhi, waar we de eerste nacht doorbrengen in het dortoir van het IMF, de Indian Mountaineering Foundation. Hier ontmoeten we al Kaushal, onze operator en Tara, onze LO.
Na de administratieve formaliteiten, in drievoud, nemen we de volgende dag al de avondbus naar het noorden, richting Manali. Deze bussen zijn comfortabel en met gereserveerde zetels vooraan in de bus, komen we ervan af zonder over te moeten geven, wat niet gezegd kan worden van de rest van de passagiers. De laatste honderd kilometers rijdt de chauffeur alsof er rode peper in zijn gat zit, over de bochtige wegen langs diepe kloven. Maar het is lang niet zo erg als de KKH en na een nacht doorrijden, zijn we in Bhuntar, waar we met twee Jeeps verder rijden tot Manikaran.
Hier blijven we een dag om wat te bekomen van de reis en we bezoeken de bekende warmwaterbronnen, waar we ons nog eens lekker in kunnen wassen met zwavelgeur.

Tosh shrine

The team ready to move out ©Sanne

Op 22 juli beginnen we aan de trekking, die drie dagen zal duren en ons van 2000m naar 4250m zal brengen. Het voorgebergte is mooi, groen, met vele soorten van begroeiing, waaronder ook de occasionele wietplantage. Met onze colonne van pakpaarden en hun drijvers, komen we eerst door het dorpje Tosh, waar de toeristenindustrie lijkt te boomen, vooral met de vele wiet-rokende Israëliërs. Daarna trekken we groene bergen in, langs slingerende paadjes. De eerste kampplaats ligt naast zo’n wietplantage en er is ook een grote boulder, waar we uiteraard meteen wat routes op uitzetten. Die nacht krijgen we wat stortbuien te verwerken en ‘s ochtends is heel wat bagage doornat. Altijd goed om aan het begin van een expeditie te leren dat je altijd alles waterdicht moet verpakken.
De tweede dag van de trekking is het erg mistig. Door een dichte groene jungle klimmen we door een smalle kloof omhoog. Onderweg moeten we verschillende beken en rivieren oversteken, met de schoenen in de nek. Het water is ijskoud! Uiteindelijk komen we op een mooie weide, waar we de tweede nacht doorbrengen. Er steekt een berg die erg op de Shivling lijkt, door de wolken. En we krijgen zelfs al een eerste glimp te zien van onze Papsura.

First clear view of our climbing area ©Kristof

First clear view of our climbing area ©Kristof

De laatste dag van de trekking is het prachtig weer en we hebben een geweldig zicht op de bergketen, waar onze doelen liggen: Papsura & Dharamsura, the mountains of good and evil!
Ook vandaag moeten we weer enkele rivieren oversteken, maar uiteindelijk komen we aan een mooie vlakke plek, met helder stromende beekjes. Maar als we goed kijken, blijkt er toch wel veel afval te liggen en de laatste Indische expeditie had niet beter gevonden dan hun aanwezigheid hier te vereeuwigen door in het groot met een verfbus een boulder te bekladden. Het beekje blijkt ook niet meer zo proper en we halen er zoveel mogelijk afval uit. Maar voor ons drinkwater nemen we het zekere voor het onzekere: filteren! Alleen jammer dat de kok ook uit deze beek put voor het bereiden van ons eten en dat de afwas er ook in gedaan wordt. En de lokale paarden, geiten en schapen doen rustig hun behoeften in de beek, gelukkig allemaal stroomopwaarts en bio.

PART II: Setting up BC, ABC and summit attempts

basecamp

basecamp

Nadat we ons comfortabel geïnstalleerd hadden in ons BC op 4250m, begonnen we al snel aan de eerste verkenningstochten. Ten oosten van ons doorkliefde een gigantische, met puin bedekte, gletsjer het landschap. De East Tosh glacier zorgde hiermee voor een kloof van 200Hm diepte en ruim 2km in de breedte, met aan weerszijden steile en vaak onbegaanbare morenes, bestaande uit modder en losse stenen van alle soorten en maten. Ten noorden van ons bevindt zich een col, op het einde van de vallei en langs een minder bekende trekking route. Via deze col, de Sara Umla La op 4850m, lijkt het op satellietbeelden vrij eenvoudig om uiteindelijk onderaan de Papsura te geraken. Omdat we weinig zin hebben in kilometers lang puinstampen over de East Tosh glacier, besluiten we om eerst de route langs de Sara Umla pas te verkennen.

Sea of scree

Sea of scree

Twee personen voelen zich nog niet zo fris na de trekking, met alle darmklachten van dien en met z’n zessen volgen we vanuit BC een mooi pad langs de morene. We komen langs enkele idyllische plekjes en een mooi meertje en zien in de verte de col al liggen. Alleen komen we aan het eind van de morene tot de vaststelling dat er ook in het noorden een gigantische kloof van een met puin bedekte gletsjer tussen ons en de col in ligt. Met geen mogelijkheid kunnen we veilig de steile morenes afdalen en we moeten op onze passen terugkeren. Terug dicht bij BC, vinden we een steile en onaangename route tot we 200m lager op de gletsjer staan. Na nog een uur ploeteren over wankele blokken komen we aan de overkant en vinden we een steil pad dat op de tegenoverliggende morene omhoog kruipt. Maar hier zijn we terug erg ver verwijderd van de col en we besluiten dat deze route geen voordelen biedt. We keren terug naar BC, waar ze die dag blijkbaar een schaap geslacht hebben. Er is wel degelijk wat taai en weinig smakelijk vlees bij het eten die avond, maar waar de rest van dat schaap naartoe is, vooral de koteletjes en de filets, vragen we ons de komende dagen wel af. We maken plannen voor een volgende verkenning de dag erop.

MC in wonderland ©Sanne

MC in wonderland ©Sanne

Die dag ben ikzelf niet helemaal gezond en samen met onze lokale gids Bagwan, vertrekt de rest van de groep in de richting van de East Tosh glacier. Ze dalen langs een andere weg opnieuw de 200Hm af en steken dan in oostelijke richting de gletsjer over in de richting van een banaanvormige morene die ons een geschikte route lijkt om onderaan de Dharamsura uit te komen. Ze zijn al wat geladen, want als we dan toch al die afstand over de puingletsjer moeten afleggen, kunnen we beter al wat tenten en voedsel meedragen. Na goed 4 uur puinstampen maken ze een dump onderaan de gespotte lijn omhoog en keren terug. De hele dag kunnen we radiocontact behouden, die werken alvast goed. De groep is die avond best al wat murw. Een rustdag wordt dan ook ingelast. We maken van de gelegenheid gebruik om het materiaal goed uit te sorteren, alles nog eens te wassen en te drogen en we nemen door wat we zoal moeten doen in geval van een ongeval.

DSC_0155

Kristof in the tricky part of the approach to ABC ©Niels

Nu we gekozen hebben voor de lange en onaangename, maar doenbare approach via de East Tosh glacier, besluiten we om de verplaatsingen zo minimaal mogelijk te houden en zo veel mogelijk in een keer mee te sleuren. We trekken ineens voor 3 à 4 dagen naar de plaats waar we een ABC willen opstellen en hopen ineens ook wat hogerop nog een kamp in te richten voor de eerste toppoging.
Zo gezegd zo gedaan en ditmaal trekken we er met het hele team op uit en zoeken nog eens moeizaam onze weg over de gigantische puingletsjer, al is het ditmaal langs een vlottere route, die gedeeltelijk over blank ijs verloopt. Na enkele uren staan we bij de dump van achtergelaten materiaal en komen tot de onaangename ontdekking dat er al dieren aan onze gevriesdroogde zakjes geknabbeld hebben. Maar de schade valt mee en we laden onze rugzakken tot de top vol en loodzwaar met het extra materiaal. Niet alles geraakt mee en we zullen dus nog eens terug moeten keren.
Het eerste stuk om van de gletsjer af te geraken is steil en onstabiel puin, gevolgd door een steenslag-gevaarlijke traverse, maar daarna komen we op stabieler terrein, begroeid met gras. Het gaat steil verder omhoog en op ongeveer 4600m komen we aan een eerste plekje waar tenten zouden kunnen staan. We spotten hogerop nog meer mogelijkheden en hopen uiteindelijk nog via de banaanvormige morene tot op de bovenste gletsjer te geraken, die via een immer afbrokkelende ijsval afdaalt tot op de East Tosh. Na nog een steil stuk, begroeid met gras, edelweiss en allerlei mossen, komen we op 4800m aan een stuk met puin en sneeuwvelden. Vlak voor we via een laatste col op de gletsjer zouden komen, vinden we een beschutte plaats met stromend water en besluiten hier, op ongeveer 4900m, ons ABC op te stellen. De plateaus voor de tenten uitgraven vergt nog het laatste beetje energie en terugkeren voor de rest van het materiaal zal pas voor de volgende dag zijn. We bevinden ons op 8km van BC en zijn 700m hoger.

ABC ©Niels

ABC ©Niels

De dag erop splitsen we ons in twee groepen, vier man gaat terug naar beneden om het overige eten en materiaal op te halen. Twee personen zijn wat ziek en zwak en blijven in ABC. De zon komt pas om 0930Hr achter de kam, waarna het aangenaam vertoeven is in het zonnetje. In de namiddag gaan An, Kristof en ik nog op verkenning om een doorgang te vinden in de chaotische gletsjer boven ons. We vinden een goede doorgang richting Dharamsura en klimmen die dag nog tot ongeveer 5250m.
In ABC heeft Jeroen ondertussen contact met het thuisfront kunnen maken, dankzij onze Iridium GO!, die de KBF net heeft aangekocht, kunnen we korte berichtjes en zelfs wat foto’s doorsturen naar Denis. Hij zet zo tussentijdse verslagen op de website en de facebook-pagina. Ook met BC hebben we drie keer per dag radiocontact. De voorlaatste dag van juli, splitsen we ons opnieuw in twee groepen. Een groep van krachtpatsers krijgt van mij de opdracht om zo dicht mogelijk bij Dharamsura en op een ideale hoogte van tussen de 5500m en 5800m een sneeuwhol voor 8 man te gaan graven. Dit kamp, wat we C1 gaan noemen, moet ons in staat stellen om de Dharamsura te beklimmen vanuit het zuidoosten, wat er momenteel de best doenbare lijn uitziet. De ideale route, langs een mooi couloir via de zuidgraat, ziet er momenteel niet in conditie uit, met vele bruine strepen van steenslag.

Probing for C1 @5700m ©Kristof

Probing for C1 @5700m ©Kristof

Seba, die deel uitmaakte van deze groep, moet met AMS terugkeren. An, Niels en ik pikken hem op en nemen hem alsnog mee op onze verkenningstocht richting Papsura. Ook hier moeten we ons weer een weg zoeken door een ijsval. Eens daarbovenop, bevinden we ons urenlang in een mijnenveld van spalten. Verslagen van eerdere expedities spreken allemaal over de gevaarlijke gletsjerspleten hier. Op 5200m hoogte kan Seba echt niet meer verder en ik laat hem onder de hoede van Niels achter, om met An de noodzakelijke verkenning verder te zetten. We klimmen nog tot 5300m, waar we een volledig zicht hebben op alle toegangen en mogelijkheden tot de Papsura. Alleen de westwand kunnen we net niet zien. Als we terugkeren om Niels en Seba op te halen, duik ik uiteraard nog een spalt in. Ik blijf gelukkig met de rugzak steken en kan mezelf nog, met wat hulp van An, uit de spalt trekken. Het was anders wel een monster en op-prusiken boven de 5000m kan al eens wat moeizamer gaan. We halen Niels en Seba op en, blij dat we weer met z’n vieren aan een touw hangen, nemen we de lastige weg terug naar ABC. De condities op deze gletsjer zijn verre van ideaal.
In ABC treffen we ’s avonds de anderen, die met succes hun opdracht vervuld hebben. In een windscoop op ongeveer 5700m hebben ze een groot sneeuwhol kunnen uitgraven en er de nodige voorraden in achtergelaten voor een toppoging. We brengen nog een derde nacht door in ABC, nu zijn we wel geacclimatiseerd.

view from ABC @4900m

view from ABC @4900m

Desondanks blijkt Seba de volgende ochtend nog steeds erg ziek en zwakjes. We besluiten om af te dalen en terug te keren naar BC. Doc Kristof zet onderweg nog een spuit in Seba’s achterste, zodat hij de lange terugkeer kan volbrengen. Na een lange, mistige en druilerige tocht terug over de puingletsjer, komen we moe terug aan in BC rond 1500Hr. Hier genieten we weer van de goede zorgen van ons team en ontdekken de kwaliteiten van onze kok, die telkens weer wonderen verricht. Hij slaagt er zelfs in om overheerlijk pizza’s te bakken op deze hoogte.

sitting out the rain in BC ©Sanne

sitting out the rain in BC ©Sanne

Er is blijkbaar een periode van slecht weer aangebroken en de komende dagen blijft het regenen. We houden ons bezig met slapen, eten, kaarten, lezen en een occasionele wandeling. Er is geen zon en we kunnen dan ook onze elektronische apparaten niet langer opladen. Op zich komt deze periode van slecht weer goed uit, we kunnen uitrusten en verder acclimatiseren, figuurlijk onze batterijen opladen voor de grote beklimmingen die ons te wachten staan. Maar ik maak we wel zorgen dat het maar blijft regenen, ook boven de 5000m. Het is dus veel te warm en de sneeuw- en ijscondities kunnen er alleen maar op achteruit gaan. Uiteindelijk, na vier dagen regen, klaart het op. We gebruiken de voormiddag nog om onze batterijen letterlijk op te laden, de kleren wat te drogen en alles in te pakken voor de komende dagen. We lunchen nog in BC en vrij laat vertrekken we, opnieuw goed geladen met voorraden richting ABC. Wanneer we daar na vijf uur afzien aankomen, krijgen we een onaangename verrassing. De tenten zijn helemaal scheefgezakt en half weggespoeld door de regen. Bovendien hebben vogels of ratten zich een weg door de tenten gevreten, om aan onze voorraden te knabbelen. Alle tenten zijn beschadigd en een deel van onze snacks is aangevreten. Niet getalmd, we moeten hier vannacht nog een comfortabele nachtrust hebben. Ik haal onze tent leeg, en neem de tent, zonder hem af te breken op m’n rug en sleep hem honderd meter hoger, net voorbij de col. Hier is een vlak stuk, waar we alle tenten opnieuw kunnen opzetten. De rest volgt met vermoeide blik m’n voorbeeld en na een uurtje hard werken hebben we terug een acceptabel ABC, ditmaal op bijna 5000m hoogte gelegen.

our new ABC, higher up

our new ABC, higher up

De condities zijn ondertussen erg achteruit gegaan en we maken ons allemaal zorgen over de staat van het sneeuwhol en erger nog, de staat van onze geplande route op Dharamsura. Door de wolken hebben we nog geen goed zicht gehad op de wand. We laten alvast geen tijd verloren gaan.
Op 5 augustus bereiden we ons in de voormiddag grondig voor op de eerste toppoging van de 6448m hoge Dharamsura. Met zware rugzakken trekken we in twee cordées naar het 750m hoger gelegen C1. Hier vinden we, zoals we al gevreesd hadden, ons sneeuwhol helemaal ingezakt terug. Gezamenlijk stampen we het plafond van het sneeuwhol in, zodat we in de plaats een diepe kuil krijgen, een soort van “massagraf”, waarin we beschut kunnen liggen met z’n achten. We zijn hier pas mee klaar rond 1800Hr en beginnen dan aan het eeuwige sneeuw smelten voor de maaltijd, het vullen van de thermossen en de drinkflessen. Seba verricht hierbij veel werk, maar uiteindelijk kunnen we pas laat gaan slapen en het gas is op dat moment al bijna op.

P1010541

bivy in the trench @5700m

6 augustus, de dag van de waarheid. De wekker staat op 0300Hr en we worden wakker onder een sterrenhemel. Na het moeizame ontbijt vertrekken we in een duistere nacht in de richting van de wand die we tot nu toe nog steeds niet goed hebben kunnen zien. Eerst de randspalt over, langs een relatief verse lawine die hiermee deze doorgang mogelijk maakt. Om een uur of vijf klimmen we een steile goulotte in, met erg wisselende ijscondities. Harde sneeuw, zachte sneeuw op rotsplaten, hard en blank ijs, brol-ijs, kortom, het hele scala komt aan bod, inclusief halfbevroren modder. Na twee uur delicaat klimmen zij we op ongeveer 5900m en met het komende daglicht, zien we dat de condities boven ons nog slechter worden. Er begint al water te lopen en boven ons wacht nog een steile en brede wand van blank ijs, met bruine strepen.
Het gezonde verstand zegt ons dat we misschien wel tot de top kunnen geraken, maar dan gaan we zeker niet meer veilig beneden geraken. Het is simpelweg te warm, het vriest zelfs niet op 6000m!

An & Sanne in Dharamsura east-face ©Kristof

An & Sanne in Dharamsura east-face ©Kristof

Na een korte beraadslaging besluiten we om terug te keren nu het nog kan en met abalakovs rappelen we terug naar beneden. Om een uur of negen zijn we terug aan C1. Ik stel onmiddellijk een plan B voor, aan de overkant ligt een berg van net geen 6000m en de westwand ziet er nog vrij beklimbaar uit, al zal het wel een delicate onderneming worden. Een beetje verbouwereerd, bekijkt iedereen zijn opties en uiteindelijk besluit iedereen, ook al is het voor sommigen wat aarzelend, om mee te gaan op deze beklimming. Je moet het ijzer smeden als het heet is, nietwaar?

PLAN B
In twee cordées beginnen we aan een lange traverse onderlangs de westwand van deze, voor ons op dat moment onbekende berg. Na een honderdtal meters, net voor we aan een steiler stuk komen, besluit Seba om terug te keren, hij heeft weer last van hoogteziekte. Op dit moment kan dit nog veilig en hij keert alleen terug naar C1. In drie cordées gaan we verder en klimmen over twee opeenvolgende randspalten. De wand wordt echt steil daarna en aanvankelijk vinden we nog ijs om schroeven in te kunnen draaien, maar hogerop is de sneeuw te zacht om nog verder te kunnen beveiligen. Het is steil en onder ons bevinden zich diepe afgronden met seracs.

In the west-face ©Jeroen

In the west-face ©Jeroen

Uitglijden is hier geen optie en ik verdring de gedachten aan mijn eigen valpartij van een maand geleden. Gelukkig kunnen we onze voeten diep in de wand stampen om zo voldoende houvast te vinden. Na een laatste delicate passage, over een sneeuwluifel, komen we op een mooie sneeuwgraat, die minder steil nu, naar de topgraat leidt.

Grey conditions join Dharamsura east-face

Grey conditions join Dharamsura east-face

Deze topgraat bestaat uit graniet en is op enkele plekken nog technisch om te beklimmen. Ik hang een vast touw op de meest delicate passage. De graat blijkt ook langer dan we dachten, maar we gaan tot op het einde, om zeker de echte top gehad te hebben. Op de plaats waarvan we denken dat het de beste is, nemen we de groepsfoto.

unknown peak @5970m

unknown peak @5970m

summit! ©self release

summit! ©self release

Zoals bij elke beklimming zijn we nu nog maar halfweg en de afdaling wordt nog een avontuur langs in totaal vijf rappels op abalakov.
Terug in C1 zijn we echt wel bekaf en besluiten een korte siësta te houden. Na kort overleg besluiten we om alle plannen in deze hoek van het massief op te bergen en we nemen al ons materiaal mee. Diezelfde avond dalen we nog af naar ABC. Het was een lange dag, waar we met gemengde gevoelens op terug kijken.

calling the retreat

calling the retreat

Terug in ABC nemen we een noodzakelijke rustdag. We tellen onze voedselvoorraden en bekijken onze opties. Niels moet vandaag terugkeren naar BC, want hij moet terug naar de bewoonde wereld om vroeger naar huis te vliegen. Tara zal hem op de trekking begeleiden. Hij is zo lief om al zoveel mogelijk materiaal terug naar BC te dragen, waaronder een volledige tent. De herverdeling van de drie overgebleven tenten zorgt nog voor een hevige discussie, maar uiteindelijk komen we er uit.

Wat zijn onze opties nu nog? Aangezien we een beklimming hebben kunnen doen door een westwand, waar de zon pas laat in komt, hopen we op een mogelijk doenbare route op de 6451m hoge Papsura. Maar ook de 6350m hoge Devachen, vlak naast Papsura, ziet er langs zijn zuidelijke rotsgraat beklimbaar uit. We hebben voldoende friends mee om hier een poging op te wagen. Het enige pijnpunt is dat we weer over de gevaarlijke gletsjer tot helemaal achteraan in de vallei moeten, om daar in de open lucht te gaan bivakkeren.
Uiteindelijk komen we tot het volgende plan: Met een cordée van drie (Nicolas, Friedemann en Sebastiaan) een poging ondernemen op Devachen, langs de rotsgraat. Met de andere vier (Kristof, Jeroen, An en ik), een poging ondernemen op de Papsura, langs een goulotte door de westwand. Hierbij zouden we vaste touwen installeren om veilig terug af te kunnen dalen. Met deze vooruitzichten kruipen we terug in onze tenten.

Considering options in ABC

Considering options in ABC

Als we de volgende ochtend opstaan, vallen alle plannen letterlijk in het water: het heeft de hele nacht geregend en het is nog steeds zwaarbewolkt en het miezert. De condities zijn er nog maar eens op achteruit gegaan. We hebben nog radiocontact met Niels, die al aan het eerste deel van de trekking terug begonnen is. Na gemeenschappelijk overleg, besluiten ook wij om er de brui aan te geven. We besluiten zelfs om alles op te breken en terug naar BC te keren, zonder nog een optie open te laten. De rugzakken zijn topzwaar en helemaal overladen als we langs de steile morene afdalen, maar niemand heeft nog zin hier voor materiaal terug te moeten keren, liever de korte pijn. Helaas krijgen we toch niet alles mee en moet er in de loop van de volgende dagen nog eens teruggekeerd worden om het laatste materiaal op te halen. En we zijn niet van plan, om zoals vele expedities voor ons blijkbaar wel gedaan hebben, een hoop afval achter te laten!
Halverwege de puingletsjer komen Bagwan en Devrach, de keukenhulp, ons nog tegemoet en ze nemen de zwaarste rugzakken over. Toffe kerels, die mannen! Als we na een lange calvarietocht BC binnenstrompelen, is het hard aan het regenen.

explosion of clouds

Na een deugddoende nachtrust, volgt opnieuw het principe van de korte pijn. Om ons nog de kans te geven om wat rotsbeklimmingen te doen de laatste dagen die ons restten, moeten we al het materiaal ophalen dat nog in ABC ligt. Dit doen we in twee groepen, een grotere groep die terugkeert naar ABC om daar het laatste op te halen en An en ik, die nog twee touwen gaan ophalen, die we tijdens de eerste verkenningstocht achtergelaten hadden onderaan de Sara Umla pas. Het is een wisselvallige en druilerige dag, An en ik proberen nog om de Sara Umla pas effectief te bereiken, maar in de dichte mist hebben we hier geen voordeel aan. Onderweg hadden we wel de hele tijd het gezelschap van de lokale herdershond. En op de terugweg komt er nog een snelle colporteur langs ons door gehuppeld, benieuwd wat die te smokkelen had. ’s Avonds krijgen we zowaar frieten voorgeschoteld van onze kok.

Friedemann doing some hard moves on his first ascent ©Sanne

Friedemann doing some hard moves on his first ascent ©Sanne

PART III: The return and the Taj Mahal

We blijven nog drie dagen in BC, met wisselvallig weer. Tijdens de opklaringen doen we wat rotsbeklimmingen op de nabijgelegen rotspijlers. We openen hier enkele nieuwe lijnen en er wordt best wel op een stevig niveau geklommen, door Friedemann en Seba in het bijzonder. Er is wel een vervelend incident, wanneer op de tweede dag blijkt dat al onze touwen, prusiks en slingen, die we onderaan de rots hadden laten liggen, gestolen blijken. Onze gordels, met alle hardware, inclusief de dure friends liggen er gewoon nog. Alleen is alles van touw van onze gordels geklikt en dus ook 240m aan duur hybride touw.
Wanneer we dit aan Bagwan vertellen, weet hij ook onmiddellijk zeker dat de naast ons levende “Sjamanen” of kruidenplukkers, hiervoor verantwoordelijk moeten zijn. Hij gaat het ze een eerste keer vragen, maar zonder resultaat. Toch weet hij zeker dat ze het gedaan hebben. Hij gaat een tweede keer terug, samen et onze LO en na een half uurtje komt hij triomfantelijk terug met een toren van touw over z’n hoofd. Oef, alles is terecht. Ze hadden wat gedreigd met aangifte bij de politie beneden, niet voor die diefstal, maar wel voor de illegale pluk van planten en kruiden in het hooggebergte. Dat had dus gewerkt. Een uur later zijn alle kruidenplukkers verdwenen, we zien die niet meer terug.

the long walk down

the long walk down

Op 15 augustus, An’s verjaardag, doen we lange trekking terug naar beneden. De avond voordien waren de paardendrijvers en hun kudde pakpaarden al aangekomen. We doen de drie etappes in één lange dag, waarbij het gelukkig net droog blijft. Vanaf Tosh hebben we vervoer terug tot Manikaran, en terwijl we in de Jeep zitten, begint het te stortregenen. De paarden en onze bagage komen wat later ook aan, doorweekt. Het is raar om terug in de bewoonde wereld te zijn. We vieren An’s verjaardag in een met koplampen verlichte hotelkamer (er was een stroompanne), met uiteraard wat pintjes en chipskes. We overleggen nog die avond telefonisch met Kaushal en besluiten de volgende dag al de bus te nemen naar Delhi. Zo hebben we nog de kans om wat de toerist uit te hangen.
Deze keer zijn er geen gereserveerde zetels en moeten we ons tevreden stellen met enkele stoelen achteraan in de bus. Meer dan één wordt kotsmisselijk, maar dankzij de pillen van Doc Kristof, komen we er van af zonder over te moeten geven. En in de terugweg is het ergste, bochtige deel in het begin van de reis en kan je tegen het eind van de nacht wat slapen, als de bus al op de (snel)wegen rijdt.

the Taj Mahal ©Sanne

the Taj Mahal ©Sanne

We sluiten de reis af in twee groepen, team Delhi (Kristof, Jeroen en Friedemann) blijft nog twee dagen in de hoofdstad om hier wat bezienswaardigheden te bekijken. Seba, Nicolas, An en ik nemen de sneltrein naar Agra, waar we in twee dagen tijd het indrukwekkende werelderfgoed Fathepur Sigri, Agra Fort en natuurlijk de Taj Mahal in ons opnemen. De Taj bezoeken we ’s morgens vroeg, vanaf 0600Hr. Het is er dan erg rustig en je kan genieten van de zonsopkomst. Aanrader.
Terug in Delhi, hebben we nog net tijd om onze boel bijeen te pakken, een deel bagage voor de expeditie van Sam, Nelson en Kivik achter te laten bij het IMF en in de late avond onze vlucht terug naar huis te nemen. We vliegen zelfs in de reusachtige A380!

glaciers melting away rapidly

glaciers melting away rapidly

Nabeschouwingen? India is zeker een prachtig land, voor herhaling vatbaar. Nu we de weg weten door de administratieve rompslomp, gaan we er de volgende keer zeker goedkoper vanaf komen, maar weet dat de Indische bureaucratie het je niet eenvoudig zal maken om hier te komen klimmen. We hebben nu uitzonderlijk slechte condities gehad, maar in de Alpen was het deze zomer zeker niet beter. Mei-juni en september-oktober zijn waarschijnlijk wel betere maanden om in de Indische Himalaya te gaan klimmen, al kan je in de Himachal Pradesh en Ladakh zeker ook in de zomermaanden klimmen. Al bij al was het een vrij dure expeditie, met een mager resultaat. Maar de gouden regel is vervuld:

Come back alive, come back as friends and come back with a summit. In die volgorde!

a BIG thank you for our sponsors!

a BIG thank you for our sponsors!

Met dank aan onze sponsors, die ons ook in moeilijke omstandigheden zijn blijven steunen:
BRAEM, RAB, LOWE ALPINE, JULBO
Drakkar Outdoor

braemrab-hp-logolowealpine_blacksponsors

Kishtwar – first impressions

Tags

, , , , , ,

Lamayuru on the Leh Kargil road

Lamayuru on the Leh Kargil road

As Kivik and Sam flew in from Belgium and Nelson came straight from New Zealand the team only got united on Sunday 2AM, when team Belgium happily busted in on a sleeping Nelson at the marvelous “Cottage Yes Please”.
Kivik, Sam and Nelson sorting out their gear

Kivik, Sam and Nelson sorting out their gear

We spend a few hectic days in New Delhi – where the pressing heat and humidity are ever present – to make the final arrangements and payments to the booking office. Unpacking and repacking; cruising in a rickshaw at full speed through possibly the most chaotic traffic in the world; meeting lots of unknown friends in the streets shouting “My friend, how are you doing?” as you stroll by; Delhi sure is an experience on its own.

A short meeting in the Indian Mountaineering Foundation (IMF) took us through all the essentials, and after leaving some non-essential gear there, we were set to leave Delhi in search of mountains.

A way too early flight took the team together with the Liaison Officer from Delhi to Leh where the dry and fresh air was a welcome change. We met up with our cooks and already had some amazing glances of the endless mountains of Jammyu and Kishtwar.

Arrival in Leh

Arrival in Leh

Shopping

Kivik on a biscuit shopping spree

Wednesday morning we packed all our stuff, together with the food the Liaison Officer bought into a bus and started the drive to Kargil – supposedly a mere 230km away. As the definition of a road changes from place to place we soon discovered the trip would take around 7 to 8 hours. From paved roads to gravel to diggers temporarily blocking the one lane road; it sure made for some diversion during our ‘passive acclimatization’. Tomorrow we drive another 6 hours to a small town near Phey, where we will pack the yaks and start our 2 day approach to basecamp.

Nelson in the bus

Nelson in the bus

Stomach issues have already introduced themselves and at 3500m altitude in Leh, a light but constant headache made communication quite interesting (English, Dutch and French all through each other).

But the stoke is high, and we cannot wait to set foot on the glacier.

You’ll hear from us again once we’re in basecamp!

supported by:

SupportBarnaj

Chamonix voor beginners

Nog met de Barré des Ecrin in de benen kwamen we, Jozua, Roel, Matty en ik, aan op de camping les deux glaciers in Chamonix. William en Andreas waren al aangekomen met de nieuwe, knalgele bus van Andreas. Matthias Knaus, onze gids voor de week, was er ook al. Nadat iedereen geïnstalleerd was, de tenten een paar keer verzet waren en de campingstoelen werden bovengehaald, polste Matthias naar onze verwachting voor de week. Topo’s werden boven gehaald en wilde plannen gesmeed. Deze werden al snel wat getemperd na het raadplegen van het weerbericht. De vooruitzichten waren niet super maar het enthousiasme des te groter en een beetje wind of regen kon de pret zeker niet bederven. Morgen op het programma, met het eerste treintje vanuit Montenvers richting Mer de Glace voor wat sneeuw-en ijsscholing. Nog snel in het donker al het nodige aan de gordel en in de rugzak vooraleer achteruit te zakken in de campingstoel met een pintje in de hand.

De wekker, het is 6u45, uitslapen in de bergen. Mooi op tijd parkeren we de MC-bus op een van de weinige gratis parkeerplaatsen in Chamonix. Het voelde goed om de D-schoenen terug aan te hebben. Behalve dan voor William, die plots besefte dat zijn D-schoenen nog op de camping stonden. Na enkele minuten zagen we de eerste trein voor ons neus vertrekken. Gelukkig was het niet lang wachten op de volgende en stonden we al snel op de gletsjer. Met de grandes Jorasses op de achtergrond oefenden we  de technieken die nodig zijn voor het voortbewegen op een gletsjer en in steiler ijs. Ook zetten we onze eerste stapjes in de wondere wereld van het ijsklimmen. Terug op de camping werden de topo’s nogmaals boven gehaald om onze opties te bekijken voor de komende week. Al snel ontstond er een verlanglijst, de ene verwachting al wat spectaculairder dan het andere.  Een kort bezoek aan L’Office de Haute Montagne  de volgende dag zou ons vertellen welke routes er in goede conditie waren.

Voortbewegen op steiler ijs met een vast touw. © Roel Goris

IMG_5238

Roel in de moulin die dienst deed als geïmproviseerde waterval.

IMG_6165

Andreas die het niet kon laten te boulderen op de gletsjer. © Roel Goris

Door het voorspelde slechte weer werd dag 3 doorgebracht aan de andere kant van de vallei, Les aiguilles rouges. Op het programma een traversée van Aiguille Crochues. Ideaal  voor het oefenen van het gebruik van verkort touw en afzekeren op een rotsgraat. Na een fantastische wandeling naar beneden werd er koers gezet naar L’Office de Haute Montagne. Jozua nam in het gesprek het voortouw met zijn verbazend uitgebreide kennis van de ons omringende toppen, waarschijnlijk van de vele uren doorgebracht op CampToCamp. Het werd al snel duidelijk: door het warme weer was er niet veel dat in goede conditie lag.

IMG_5270

Afdaling van Aiguille Crochues, met vlnr. Aiguille verte, Dru en Grandes Jorasses. © Roel Goris

Het zou La petite tête blanche via de noordwand worden. Met de lift in Le tour trokken we richting refuge Albert Premier, om zo col du Tour over te steken en uit te komen op de noordwand. Na een snel middagmaal begonnen we aan de eerste touwlengte. Voor velen de eerste ervaring op een ijswand van 50-55°. Na de derde touwlengte en een laatste stukje in wat “lossen brol” stonden we op de top.  Een korte afdaling bracht ons terug op de gletsjer. De lift sloot binnen 1u45min, als we ons haasten konden we de lift misschien nog halen en ons zo de extra 733 hm afdaling besparen. Het werd een ware spurt tot aan de lift. Voor Andreas en William die als laatste in de cordée op de gletsjer liepen een iets minder aangename ervaring. Gelukkig haalde iedereen de lift en konden we de dag afsluiten met een heerlijke pizza in La Caveau.

IMG_5337

Jozua in de eerste touwlengte, noordwand La petite tête blanche. © Roel Goris

IMG_5342

Andreas op de relais. © Roel Goris

Noordwand Le petit tête blanche.

Noordwand La petite tête blanche. © Roel Goris

Dag 5, met een frisse geest en vol enthousiasme vertrokken we richting lift, Le grand Montet. Het plan voor vandaag, La petite Aiguille Verte. Niets vermoedend stappen, zoals gewoonlijk, Matthias en ik, naar het loket. Hier kregen we tot onze grote ontgoocheling nog maar eens te horen dat de liften gesloten waren wegens te veel wind. We mochten binnen twee uur nog  eens bellen om te horen of er al iets veranderd was. Twee uur later was de wind nog steeds niet gaan liggen en was het nog beginnen regenen ook! Tot daar de La petite Aiguille Verte. Dan maar enkele reddingstechnieken oefenen op de camping.

Uitgeregend reddingstechnieken oefenen op de camping.

Uitgeregend reddingstechnieken oefenen op de camping. © Roel Goris

Donderdag stonden we met goede moed op. De planning zou ons vandaag naar de Torinohut brengen, om van hieruit La tour Ronde te beklimmen en hier enkele sneeuwoefeningen te doen.
De dag erna zouden onze beentjes ons bij het eerste ochtendgloren over la Pointe Lachenal en de Cosmiquegraat richting Aiguille du Midi sturen. Een telefoontje naar Chamonix infodienst gooide echter flink wat roet in het eten. De skiliften waren door het slechte weer alweer gesloten. Weg Torinohut, weg tweedaagse avontuur. Dan maar klimtraining over Les Clochers de Planpraz. Andreas die zich wat griepig voelde en Maarten die niet deftig op zijn ontstoken voet kon staan, besloten een dagje op de camping te blijven waarna de anderen vertrokken voor een dagje rots. Hoogtepunt van de dag: een tyrolienne tussen twee clochers.

Na een mislukte start van de tweedaagse, werd het Cosmique-en Lachenalplan naar een eendaagse geschoven. Nog voor de zon haar eerste stralen op de Mont Blanc liet schijnen, schreeuwde onze wekker ons de tent uit om richting Aiguille du Midi te vertrekken. Maarten, met een steeds dikkere en rodere voet wuifde ons uit om zelf richting dokter te trekken. De overige zes trokken dus met de lift omhoog om op de gletsjer een eerste standplaatsoefening te doen. Na heel wat touwgefroemel en geknutsel trokken we eindelijk verder de gletsjer af. Aangekomen aan de noordelijke ijswand van de Pic Lachenal, merkten we dat een van de touwen tijdens de oefening was achtergebleven. Jozua en Roel trokken in sneltreintempo terug richting start om onder triomfantelijk trompetgeschal, met het bewuste touw, de anderen terug te vergezellen die zich ondertussen op de ijswand uitleefden. Herenigd bereikten we de Pic Lachenal, om van daaruit de gletsjer terug over te steken richting Cosmique. Een kort intermezzo met T-ankers en glij- en remoefeningen later, trotseerden we de laatste hoogtemeters van deze cosmiquegraat richting het liftstation van Aiguille du Midi. Beneden vonden we Maarten terug die een halve dag dokters, ziekenhuizen en zelfs operatietafels had overleefd. Voor ons allen dus nog een stevige dag, die in Chamonix werd afgesloten met een overheerlijke burger. De kers op de taart van een aangename stage.

Met dank aan Roel voor de laatste twee alinea’s.

IMG_6322

Pic Lachenal © Roel Goris

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 1.646 andere volgers