Chammarch

Tags

, , ,

Gezien ik, mede door het feit dat er niet altijd WiFi beschikbaar is, maar voornamelijk omdat ik meer dan eens  te vergeetachtig ben – of simpelweg te lui – om een blogje te schrijven,  neem ik jullie een terug naar begin maart.

Nadat we per boot uit Noorwegen terug in Belgenland aangekomen waren was er niet veel tijd voor ‘de was en de plas’. Eivind – een goede Noorse vriend die al in menig MC-blogposts verscheen – had me laten weten dat hij door omstandigheden zonder klimpartner in Chamonix zat. Alzo geschiedde het dat Jiminy zijn weg vond richting de NoordWest Alpen en we na een nachtje op een van de vele MC-free camping spots Eivind ontmoetten aan de Aiguille-du-Midi.

Uitzicht over de Grandes Jorasses

Uitzicht over de Grandes Jorasses

Het plan om iets onder de brug te klimmen vloog aan onze neus voorbij gezien zowat alle liften in Cham gesloten waren door hevige wind, alsook de dag erop. Geen probleem voor multitaskers als ons. We waren volledig uitgerust voor de winter dus een dagje met de vellen omhoog, en een dagje liften pakken zorgden voor wat afwisseling.

Molly daalt af vanop de brug

Molly daalt af vanop de brug

Op de derde dag waren de windgoden ons gunstiger gezind en trokken we met z’n drieën richting de Midi. Onder verbaasde blikken van enkele toeristen wierpen we onze touwen over de balustrade van de brug, en daalden we af in het couloir eronder. Enkele rappels later stonden we aan de voet van een korte (3 lengtes) goulotte die Eivind de “Colin-Haley-Goulotte” noemde… Geen idee wat het precies was, maar klimmen onder de brug tot aan de voet het liftstation was ‘dikken ambiance’. (voor de topo-freaks: het kwam uit onder de ladder aan het eind van de Cosmique-graat).

Dikken ambiance onder de Midi

Dikken ambiance onder de Midi

Molly nam de lift terug naar beneden terwijl Eivind en mezelf de graat afdaalden en tot onder de Cosmique-hut skieden. Daar sloegen we kamp op in de Bibler en bereidden we ons voor op Supercouloir – Mt. Blanc du Tacul.

Supercouloir - vetter dan ooit?

Supercouloir – vetter dan ooit?

De wekker ging veel te vroeg af en net na de eerste zonnestralen de Vallee Blanche bereikten stonden we onder de route. Eivind klom de eerste twee lengtes voor in stijl: weinig tussenzekeringen en verdomd weinig ijs. De rest van de route liet hij voor mij. Na de pumpy start van de dag bleek Supercouloir in danig vette condities dat mijn kuiten meer verzuurden dan mijn voorarmen.

Eivind in de eerste lengte

Eivind in de eerste lengte

We sloten de beklimming af door – na enkele telefoontjes en heel wat sms-verkeer – met Molly en enkele collega’s van Eivind de Vallee Blanche af te skiën. Uiteraard was het Montenvers station al dicht, dus konden we nog even met de ski’s op de rug omhoog wandelen… aah, de zoveelste keer in Chamonix waar, net als je denkt dat je ‘thuis’ bent er nog een uurtje of twee ploeteren te wachten staat!

Brandende kuiten in het coiloir!

Brandende kuiten in het coiloir!

Ons volgende doel was de Courtes – Voie de Suisses. Een route die al erg lang op mijn To-Do-lijstje stond. Na een dagje ‘chillen’ namen Eivind en ik, samen met Signar – nog een Noor – de Grands Montets tot het topstation. Een rustige nacht daar en we skiën tot aan de voet van de Courtes.

De Courtes met de Voie des Suisses - dank aan Avventura voor de bijlen

De Courtes met de Voie des Suisses – dank aan Avventura voor de bijlen

De crux van de dag zat hem in de begschrund die Signar stijlvol overwint. Daarna is het cruisen geblazen.  We blijven ingebonden, maar veel tussenzekeringen zijn er niet. “Neige polystyrene” de hele weg omhoog is er gelukkig wel. We toppen uit rond 13u, en kijken al uit naar de afdaling per ski van de Grands Montets.

Signar ergens temidden de Courtes

Signar ergens temidden de Courtes

Alleen waren we 1 iets vergeten… Onze rugzakken stonden nog in het topstation gezien de gardiennes het niet zagen zitten om die met de eerste lift naar beneden te sturen! Wat we op een drie kwartier hadden geschat nam meer dan 2 uur in beslag. Superharde sneeuw maakte het vrijwel onmogelijk om omhoog te skiën en vrijwel uitgeput en gevaarlijk dicht tegen zonsondergang kwamen we boven.

Eivind nadert de top van de Courtes

Eivind nadert de top van de Courtes

Gelukkig kon ik, ondanks mijn afgepeigerde lijf, nog genieten van de 2000 meter lange afdaling bij zonsondergang!

The Verdon addiction

Tags

, , , , , , , ,

De Gorges du Verdon ! Het wordt een echte traditie met pasen. Als Maurice de campinguitbater s’ochtends verhalen komt vertellen van “a l’epoque” en als daarbovenop zotte Marco in zijn boxerschort en met een lege fles pastis uit zijn caravan komt gestapt dan lijkt het of je nooit bent weggeweest.
IMG_1071

De net uitgebrachte topo, 50 ans, 500 voies dans le verdon is een enorme verbetering ten opzichte van de vorige  en geeft met zijn duidelijk routebeschrijf veel inspiratie om nieuwe dingen te gaan proberen. Samen met Olivier Zintz had ik in Freyr al plannen gemaakt om er een week op uit te trekken met 1 doel voor ogen : 1 week smullen van de Verdoniaanse kalk

Hold up Mental

Hold up Mental

“En dus voila” zoals Olivier dat zo schoon kan zeggen. Wij aanbeland in de verdon en meteen onze tanden in Hold up metal gezet. “Pas dégeulace hein!!!” Met deze wijze woorden sluiten we een eerste mooie klimdag af. De dag erna klimmen we nog Hellfest, wederom een route met een opeenvolging van mooie lengtes, en in tegenstelling tot veel andere routes rijkelijk bezaaid met haken. Een aanrader voor de beginnende multipitcher die nog wat moet wennen aan de Verdon Gazzzzz.

Hold up mental

Hold up mental

Hold up mental

Hold up mental

Hellfest

Hellfest

Een paar maand geleden, tijdens het doorbladeren van de topo kwam ik Mingus tegen. “la plus dure de l’escales “ Een route recht door de impressionanate wand van Escales en een opeenvolging van stevige lengtes tot 8a. In 1994 voor het eerst a vue vrijgeklommen door Lynn Hill, een toch wel markante beklimming die in die tijd ietwat onopgemerkt is voorbijgegeaan. Het duurde niet lang om Olivier te overtuigen en al snel stonden we met portaledge en Haulbag onderaan de route. Na een nogal late start en wat problemen om de haulbag van grond te krijgen geraken we een goed stuk in de namiddag toch vertrokken. De eerste 6c+ gaat er vlot door, voor de 7b nadien moet ik al eens een stevige contractie doen van de biceps en voor de 8a op micro regletten zij de vingers nog niet helemaal opgewarmd. Maar wat een prachtige lengte. We besluiten de portaledge te installeren bovenaan de relais van de 8a en de lengte in de avond onder een licht briesje wat uit te werken. Al snel gaan al de passen. Net als ik dacht hem in de pocket te hebben….zip!!! slippertje. Nondedju!!! Gezien de scherpte van de grepen zou nog een poging niet echt verstandig zijn met al de resterende lengtes nog in het verschiet. We vallen die avond in slaap in de portaledge met een fantastisch zicht op de Gorges, rondom ons circkelen nog enkele gieren en we genieten van onze eenvoudige portaledge maaltijd onder een ondergaande zon. Que ce que c’est beau la vie !

Le crepi du Mingus : 8a

Le crepi du Mingus : 8a

Alé Oli !

Alé Oli !

SONY DSC

Portaledge life

Portaledge life

Die ochtend doen we allebij toch nog een poging in de 8a. Een groot succes houden we er niet aan over, een explosie in de onderarmen, en een brandend gevoel in de vingertoppen wel ! Allright, en de dag is nog maar net begonnen !

L8 : La douleur commence !

L8 : La douleur commence !

SONY DSC

oepss foutje in de navigatie

oepss foutje in de navigatie

De weg naar boven is een traag maar gestaag proces. L4 is een continue 7a die door een net iets minder compact deel van de wand loopt, een mooie lengte? daarover zijn de meningen verdeeld. maar unaniem kunnen we besluiten : interessant!!! De 7b+’en volgen elkaar op. De 7b+/c van L7 “l’alchemie de la douleur” zoals Stephane Benoïst dat zo mooi beschreef is ongetwijfeld de mooiste en klimmen we allebij a vue. Daarna maken we een klein foutje, we gaan te veel naar rechts en zitten plots in le voyage. Maar dit euvel werd snel opgelost door enkele interessante touwtechnieken en al snel zijn we back on track. De ambiance naar boven toe wordt ook alsmaar beter. Uiteindelijk eindigen we in een 7a+ dak, met 300m gazzz onder de voeten en met zicht op heel de route!

L9 : la fatigue commence

L9 : la fatigue commence

Laatste 7a+ door het dak

Laatste 7a+ door het dak

Petite entrainement pour Oli Zintz

Petite entrainement pour Oli Zintz

Wat een een ontlading als we om 7 u s’avonds eindelijk de klimschoenen kunnen uitdoen na 8 uur klimmen op micro-regletten. Uiteindelijk zijn er maar 3 lengtes die we net niet kunnen vrijklimmen. 1 ding is zeker ! we keren terug want een volledig vrije beklimming wacht. Op de rustdag doen we ons nog te goed aan de 3 lengtes van “les grimpeurs se cachent pour vomir”. Nog een leuk projectje was de linkup van La demande en Ula. 2 lange logische lijnen die de barsten volgen op de wand van l’escales. In een roundtrip van 7 uur staan we na 26 lengtes en 2 keer rapellen terug aan de auto.

Omdat voetsteunen optioneel zijn !

Omdat voetsteunen optioneel zijn !

IMG_2059

perfect tree belay on Kallistée

perfect tree belay on Kallistée

7b kallistée

7b kallistée

Om nog eens alles uit onze tere lijfjes te persen sloten we onze week in de Verdon af met Kalliste. Een route die zowel het powerbeest als de technische klimmer zal bekoren. De laatste lengte, een 7a+ door een dak, zorgt ervoor dat de voorarmen nog eens goed vol lopen met zuur. Nog wat krampen en wat gekreun later komen we boven met een enorm voldaan gevoel.

Hold up mental 7b 160m
Hellfest 7a 260m
Mingus 8a 300m
les grimpeurs se cachent pour vomir 7c 100m
Ula 6b 300m
La demande 6a 330m
Kallistée 7b 250m
naamloos

Exotisch skiën in Georgië

Tags

, , , , , ,

Het permanent bewoonde hoogste dorp van Europa doemde eindelijk voor ons op. Na 24 uur non-stop reizen arriveerden we met ons vieren in Ushguli. De laatste drie uur brachten we al hotsend en knotsend door in een 4×4. Het zicht op Shkara, de hoogste berg van Georgië, maakte veel goed.

Onze eerste kennismaking met de Georgische keuken

Onze eerste kennismaking met de Georgische keuken

 

In het schemerdonker sleurden we al ons materiaal door het middeleeuws-uitziende dorp. Het was er erg modderig en met uitzondering van de smalle paadjes was alles wit.
De geur deed ons echter vermoeden dat het niet om modder ging…
Tien dagen op ontdekkingstocht in de Kaukasus met toerski’s konden we samenvatten in drie woorden: mest, torens en bergen.

Bijna terug aan onze guesthouse na een prachtige tocht

Bijna terug aan onze guesthouse na een prachtige tocht

 

Ushguli (2100m) ligt in het hart van Svaneti, een bergstreek aan de grens tussen Georgië en Rusland. De streek wordt gekenmerkt door de tientallen vestigingstorens die overal verspreid staan. De huizen en torens werden gebouwd tussen de 9e en 13e eeuw. Sindsdien is er nog niet veel veranderd. De lokale families leven van wat het land opbrengt en van hun eigen dieren. Die waren er in overvloed. Koeien, geiten, schapen, paarden, honden en ganzen waren de echte inwoners van het dorp. Zij liepen vrij rond, wat het geheel nog charmanter maakte.

De echte inwoners van Ushguli

De echte inwoners van Ushguli

150317_GEOR_IMG_0555_LoRes

Wij kwamen terecht bij een bejaard koppel dat geen woord Engels praatte maar wel voor ons zorgde alsof we hun eigen kinderen waren. Er was geen douche en nauwelijks verwarming, maar door de gastvrijheid hebben we dit zeker niet als een probleem ervaren. Deodorant en donsvesten bleken de oplossing te zijn.

Op weg naar een nieuwe vallei

Op weg naar een nieuwe vallei

De drie omliggende valleien boden meer tourski-opties dan we op zeven dagen konden realiseren. Heerlijke hellingen die halverwege onze reis een nieuw wit deken kregen, deden ons elke dag dromen naar meer. Onze dagelijkse routine bestond eruit om een lijn te kiezen, enkele uren omhoog te stappen en te genieten van de afdaling in een onwaarschijnlijk kader.

Verse sneeuw = sporen maar

Verse sneeuw = sporen maar

De beloning voor het afzien

De beloning voor het afzien

Veel beter wordt het niet

Veel beter wordt het niet

Eens we de grommende straathonden in het dorp voorbij waren, lag er een witte wereld te wachten om ontdekt te worden. Ushguli staat door de moeilijke bereikbaarheid nog niet op de internationale ski-radar. Slechts enkele skiërs verkenden de valleien voor ons, waardoor er nog een ongekend potentieel ligt aan eerste afdalingen. Tijdens ons verblijf waren er geen andere skiërs te bekennen. Dat was exact waarvoor we gekomen waren.

Op zoek naar onze volgende lijn

Op zoek naar onze volgende lijn

Onze nieuwe vriend in het spoor

Onze nieuwe vriend in het spoor

Een beklimming en eerste afdaling van het centrale couloir op Shkara zaten er door de sneeuwval helaas niet in. Elke dag was er wel iets nieuws te ontdekken. We werden al snel vriendjes met een straathond die ons dagelijks volgde tot boven de 3000 m.

Shkara (5139m), de hoogste berg van Georgië

Shkara (5139m), de hoogste berg van Georgië

Altijd indrukwekkende uitzichten in de Kaukasus

Altijd indrukwekkende uitzichten in de Kaukasus

Na zes dagen touren besloten we nog een dag het skigebied van Mestia te verkennen. Een splinternieuwe lift van Duitse makelij bracht ons de hele dag voor slechts zeven euro naar de top. Het skigebied bood vanaf hier een 360° panorama van de Kaukasus en een heerlijke afdaling. Het feit dat er met uitzondering van twee locals geen kat te bespeuren was, maakte de ervaring nog unieker.

Skiën in Mestia met Ushba (4710M) op de achtergrond

Skiën in Mestia met Ushba (4710M) op de achtergrond

V.l.n.r.: Frank Saeys, Yannick de Bièvre, Jonas Vandermaesen en Sam Van Brempt

V.l.n.r.: Frank Saeys, Yannick de Bièvre, Jonas Vandermaesen en Sam Van Brempt

Vergane glorie

Vergane glorie

Om de twaalf uur durende minibus-marteling niet nog eens te moeten overdoen, besloten we voor de terugreis de nachttrein terug naar Tbilisi te nemen. Nadat we er in geslaagd waren al onze bagage in de kleine coupé te proppen én onszelf erbij te wringen, restte ons enkel nog het lachen met de dronken conducteur om in een diepe slaap weg te zinken.
Een obligaat dagje rondslenteren in de hoofdstad was de ideale afsluiter van een fantastische reis!

Reizen in stijl

Reizen in stijl

Georgische nachttrein

Georgische nachttrein

Praktische Info:

Wij vlogen voor €240 met Turkish Airlines vanuit Brussel via Istanbul naar Tbilisi, de hoofdstad van Georgië. Met de lokale minibus geraakten we in 12u in Mestia. Nadien volgde nog een rit met de Jeep van 3u om in Ushguli te geraken.

We verbleven in Guesthouse Riho en betaalden iets meer dan €20 per persoon per nacht voor half pension. Toen wij er waren, was dit ook het enige ‘guesthouse’ dat open was.
We waren aangenaam verrast over hoe makkelijk het was om te reizen in Georgië. Iedereen was steeds erg hulpvaardig en enthousiast over onze plannen.
In totaal beleefden we een fantastisch 10-daags avontuur voor nog geen €600 per persoon.

Bedankt aan al onze sponsors voor de steun en Marc van Sportina voor het monteren en prepareren van onze ski’s!

supportsam

Eerste stage Mount Coach 6 – So Far So Good

Sinds afgelopen zondag staat de nieuwe garde in Chamonix, Frankrijk op de latten. Terwijl drie gevorderden reeds vanaf dag één de onontgonnen sneeuw tartten, leren de drie overige aspirant-alpinisten hoe zo’n ski er juist uitziet. Vandaag, dag 4, daalden ze alle zes vlotjes de Vallée Blanche af.

IMG_4383

Met gans het team op de Vallée Blanche   (foto – Roel)

Eerste stage in het Mount Coach traject: freeride. Het primaire doel: het skitalent – al dan niet aanwezig – tot een danig niveau opkrikken. Het verdoken doel: deze zes verschillende jonge snaken tot een hechte, samenhangende eenheid kneden.

Maarten, Roel en Matty, onder het toeziend oog van An

Maarten, Roel en Matty, onder het toeziend oog van An  (foto – Sanne)

Aangezien Maarten, Matty en Roel enkel ski’s hadden vastgehad tijdens enkele sporadische uren in een indoor piste – al dan niet met oog op deze stage – werden zij door Bart onder handen genomen op de babypiste. Andreas, William en Jozua werden ondertussen door An en Sanne meteen naar de rode, zwarte en onbestaande pistes meegenomen om met militaire tact en technieken op eenzelfde niveau af te zien.

Jozua, Andreas en William, ook zij hier onder toeziend oog van An.

Jozua, Andreas en William, ook zij hier onder toeziend oog van An  (foto – Sanne)

Het parcours was echter niet zonder hindernissen. Ontelbare totters, een verloren skilat in de diepsneeuw, geduldige herhalingen in lawinekunde en biepertests, … Het gezegde “Oefening baart kunst” blijkt ook hier te kloppen. Dag 4 en het was zover: Mount Coach 6 daalde in team de Vallée Blanche af, een prachtige en toch ietwat spannende gletsjertocht van aan de Aiguille du Midi op 3842 meter hoogte die diepsneeuw, “bokkels” en prachtige uitzichten combineert. Gooi daar dan nog een lichte afdaling op crampons, een lesje oriëntatie tijdens de lunch en zelfs een momentje “chilleuh” in de sneeuw bij, en deze eerste helft van de freeridestage valt a very nice, great succes! te noemen.

Freeriden zoals het hoort,  met Jozua in het voortouw.

Freeriden zoals het hoort, met Jozua in het voortouw  (foto – Sanne)

MC6 – De nieuwe lichting

Afgelopen weekend vond de selectieprocedure voor de nieuwe lichting van de Mount Coach opleiding plaats. Maar liefst vijftien kandidaten snoerden zich de met touwen beladen rugzakken aan, klaar voor een fysieke en mentale uitdaging. Allen met maar één doel voor ogen: bij de zes geselecteerden horen die dit jaar aan de zesde editie van de alpiene opleiding Mount Coach mogen beginnen.

IMG_4215

Ballasttouwen verdelen aan de start in Bouillon. (foto: Roel)

Een stevige bende, zo ‘s morgens vroeg aan het kasteel van Bouillon. Naast de vijftien ietwat zenuwachtige kandidaten vatten ook Sanne zelf, An en een handvol vorige Mount Coachers de tocht van Bouillon naar Vresse aan. Enkele deelnemers hadden zelfs hun vriendin zover gekregen om deze tocht geheel vrijwillig mee te wandelen. Na een koffietje werd het startsein gegeven en de troep schoot met een stevige pas uit de startblokken. Al snel werd duidelijk dat niet iedereen op hetzelfde fysieke niveau zat: reeds aan de abdij van Clairefontaine lag de groep over een afstand van haast een kilometer verspreid. Maar niemand gaf de moed op; deze wandeling is slechts een onderdeel van het strenge selectieweekend.

IMG_4216

Menig hoofd zag rood en bezweet tijdens de stevige en zonnige tocht, zo ook bij Alexander. (foto: Roel)

De gekende tocht leidde langs enkele prachtige uitzichten die ietwat gehaast en vluchtig opgenomen worden. Hier en daar zorgde de bewegwijzering echter voor de nodige verwarring. Een Mount Coach selectieweekend zou geen Mount Coach selectieweekend zijn als niemand verkeerd liep, en dat was dus ook in deze editie het geval. De ervaren Mount Coachers niet meegerekend, klokten de eerste kandidaten in Vresse af met de prachtige tijd van 5u22. Mondjesmaat sijpelden ook de anderen binnen, tot na een pittige zeven uur ook de laatsten het einddoel bereikten. De ene al vermoeider dan de andere, maar allen wankelend en mankend, trokken we – gelukkig met de auto ditmaal – richting Chavee voor de volgende etappes.

IMG_4220

Een prachtig uitzicht vanuit Rochehaut. (foto: Roel)

We waanden ons even op de schoolbanken toen we in de Chaveehut verspreid moesten gaan zitten en een theoretisch examen voor onze neus kregen. Met vragen gaande van “wie beklom als eerste de Eiger noordwand” tot “hoeveel kN moet materiaal minimaal aankunnen om als veilig te worden beschouwd in de bergsport” tonen de kandidaten welke basiskennis reeds aanwezig is, en aan welke tijdens de opleiding nog gesleuteld moet worden.

Maar na het eten en de afwas kwam het grote, meest gevreesde onderdeel van het selectieweekend: het motivatiegesprek. Door het grote aantal deelnemers konden Sanne, Koen en gelegenheidsexaminator Hanne niet voor een persoonlijk gesprek gaan, maar werden drie groepen van vijf mensen uitgenodigd om voor het panel hun motivatie en ethiek te komen verwoorden. Het vuur werd aan de schenen gelegd, morele kwesties werden opgegooid en ook iedere deelnemer kreeg een persoonlijke – soms harde – vraag om te zien hoe hierop werd gereageerd. Nadien werd met een Malt Coach de gecreëerde stress weggespoeld en kropen we vroeg onder de wol, klaar voor een koude nacht die zou gevolgd worden door de laatste test: voorklimmen in Marche Les Dames.

Laura en Koen

Laura en Koen vrolijk en klaar voor de ietwat beregende rotsen. (foto: Amber)

In MLD werden de kandidaten in twee groepen verdeeld, gerangschikt volgens de score op de Nadritest. Zij met de hoogste scores – “de 8a-klimmers” ;-) – trokken naar een geheim klimplekje om hun kunnen op 6C’s en ander speelterrein te bewijzen. De lagere scores leefden zich uit op de gekendere massieven om daar de 5C-vereiste te bewijzen.

Robbe en Floris 1

Robbe en Floris aan het geheime massief. (foto: Amber)

Kort na de middag was het zover: het uur van de waarheid. Nadat Koen en Sanne nog even benadrukten dat eenieder over de juiste motivatie en bagage beschikt en ze aldus hopen dat ieder van ons zich in het alpinisme blijft interesseren, moest toch de keuze gemaakt worden.

De zes gelukkigen die aan deze zesde editie van Mount Coach mogen beginnen, zijn de lelijkerds die je hieronder ziet.

Groepsfoto

VLNR: Maarten Vanneste – Andreas Speelmans – Matty Roumans – Roel Goris – Jozua Schiltz – William Frimout (foto: Amber)

Met een extra dank in het bijzonder aan Sanne, Koen en Hanne voor hun begeleiding in deze selectie, maar ook een fenomenale proficiat aan alle deelnemers én extra vrijwillige wandelaars die van dit weekend een topweekend maakten.

11041953_10205468753573780_158162235728965415_o

Boven VLNR: Amber, Robbe, Laura, Maarten, Gaetan, Jozua, Wouter, William, Alexander, Koen, Kenny, Els. – Onder VLNR: Andreas, Floris, Matty, Roel (foto: Sanne)

De Mount Coach opleiding wordt mogelijk gemaakt dankzij de steun van petzl-logo

And on the 7th day, God created frozen turf!

Tags

, , , , , , , ,

Short English summary of the trip, climbed routes and conditions follow after the Dutch blogpost, so English readers can scroll along!

Mij vervelend in de Januari-blok met mijn neus in de boeken, was ik (Denis Hoste) al volop aan het dromen van mijn volgende klimtripje. Ik zou kort afspreken in Zwitserland met Jonas Vandermaesen waarmee ik vroeger veel samen klom in klimzaal Hungaria waarna onze laatste MC5 stage, de winteralpinisme-stage, zou volgen, maar ik droomde van nog wat extra tijd aan mijn Quarks te hangen.

Jonas Vandermaesen climbing Cascade de La-Lé in Val d'Anniviers (100m, TD, WI5).

Jonas climbing in Cascade de La-Lé in Val d’Anniviers (100m, TD, WI5). Denis (c)

Al enkele maanden had ik serieus goesting om eens de befaamde Scottish Winter condities te gaan proberen. Zoals de Schotten zelf zeggen: “Our mountains may be small, but they’re pretty tough”. En gelijk kregen ze. Tussen het studeren door vond ik via een citytrip formule gelukkig zeer goedkope vliegtickets naar Glasgow, al zou ik uiteindelijk maar 3 klimdagen hebben. Van daar nam ik de trein naar Aviemore, gelegen aan de Cairngorms, samen met de Ben Nevis en Glen Coe vormen die gebieden de bekendste Scottish winter climbing bestemmingen.

The beautiful Cairngorms, from halfway up our climb "Route Major".

The Cairngorms, from halfway up our climb ‘Route Major’, and a frozen Loch. Denis (c)

Via UKC had ik Richard Cross leren kennen, deze zomer zat hij ook in Chamonix en via onze gedeelde passie klikte het snel waardoor ik eerst met hem had afgesproken. Enkele emails later moest Richard laten weten die periode niet meer te kunnen klimmen, maar hij regelde mij een nieuwe klimpartner, Dave Hollinger met wie ik dan ging klimmen. Dave werkt in Schotland ook als gids en heeft veel ervaring in Scottish winter, wat voor mij zeker een pluspunt was aangezien hij talloze routes van alle moeilijkheden kon aanraden en mij ook hier en daar een nieuwe techniek kon bijbrengen. Hij had ook een auto dus een betere klimpartner kon ik mij niet wensen! De klimwereld bleek weeral eens klein, want Dave Hollinger klimt vaak samen met een zekere Schot genaamd Stuart, die samen met Tim en Sam de Cerro Torre in Patagonië beklom. Tim zat trouwens een week voor mij ook in Schotland te klimmen, alsook enkele andere Mount Coachers waaronder Maxime, Bram en Marijke, met Olivier De Deken en Roy Weckx.

Mijn initieel plan was om zowel in de Cairngorms als op de Ben Nevis te klimmen, en gezien de populariteit van de bekende Point Five Gully op de Ben had ik die natuurlijk in gedachten. De donderdagavond in Aviemore toegekomen bleek echter dat hoewel het ijs op de Ben goed gevormd was en het niet te koud zou worden (aangenaam om te klimmen, minder goed voor het ijs) de wind de Ben praktisch onbeklimbaar zou maken. Ze gaven windsnelheden bij Fort William van 70 tot 90 mph, waarbij je met moeite kan blijven rechtstaan, laat staan klimmen. De eerste dag zouden we dus in de Cairngorms doorbrengen, en dat bleek zeker geen minderwaardige optie.

Omdat ik en Dave nog nooit hadden samen geklommen wilden we niet te moeilijk beginnen, maar omdat ik maar drie klimdagen had, wou ik ook niet teveel tijd verliezen in te gemakkelijke routes. Bij een paar lekkere lokale ale’s of zware bieren stelde Dave dan voor om te beginnen met enkele kortere routes, zodat we er twee zouden kunnen doen op een dag en we de moeilijkheid van de tweede zouden kiezen afhankelijk van hoe de eerste ging.

Na een uur aanlopen legde ik mijn eerste meters af in Scottish Mixed, en klommen we een klassieker, The Seam (3 lengtes, IV, 5) op Core An T-Sneachda.

First easier pitch of 'The Seam', IV, 5

First easier pitch of ‘The Seam’, IV, 5. Dave (c)

Third and final pitch of 'The Seam', IV, 5.

Third and final pitch of ‘The Seam’, IV, 5. Dave (c)

Torque that ice tool!

Torque that ice tool! (on ‘The Seam’, IV, 5). Dave (c)

In de route naast de onze zat ook een cordée, en nadat ik ‘hallo’ zei in mijn beste Schotse accent bleek het dat je zelf in Schotland niet veilig bent voor de Hollanders. Naast ons, in de route Belhaven (2 lengtes, V, 6) klommen de bekende Nederlandse mixed-klimmers Dennis Van Hoek en Marianne van der Steen, die toevallig ook in Alaska zaten toen Sam en Maxime de Mt Hunter via de Moonlight Buttress beklommen.

Na The Seam bleken zowel ik als Dave zin te hebben in iets moeilijker, en daarom kropen we ook nog in Deep Throat (2 lengtes, V, 6) op Core An Lochain.

Dave has just overcome a small roof and has come to the crux of the route, a delicate traverse. Denis (c)

Dave has just overcome a small roof and has come to the crux of the route, a delicate traverse, in the first pitch of ‘Deep Throat’, V, 6. Denis (c)

The second crux, a delicate traverse, in the first pitch of Deep Throat, V, 6. Dave (c)

The crux, a delicate traverse, in the first pitch of Deep Throat, V, 6. Dave (c)

We both managed! (on Deep Throat, V, 6). Dave (c)

We both managed! (on Deep Throat, V, 6). Dave (c)

Dave on the final part. ('Deep Throat, V, 6) Denis (c)

Dave on the final part. (‘Deep Throat, V, 6) Denis (c)

Daarna was de dag gedaan en hoewel de wind hier niet boven de 40 mph ging werd je toch bijna uit je schoenen geblazen! Blij dat we die dag niet op de Ben waren!

De tweede dag wou ik graag naar de Ben gaan, want mijn derde klimdag zou een kortere zijn en met de lange aanloop en het urenhalf rijden naar Fort William zou dat moeilijk worden. Helaas was de windsnelheid nog toegenomen en mocht ik de Ben weer vergeten. We zouden opnieuw naar de Ciarngorms gaan. Omdat het nu zaterdag was en er een pak meer klimmers kunnen zijn in het weekend, stelde Dave me voor om voor een Full Cairngorm Experience te gaan.

We zouden een dikke twee uur approachen, ‘over the back’ gaan om naar een paar wanden te gaan die minder frequent beklommen worden en een pak dieper in het natuurpark liggen. Nu we elkaar wat beter kennen, kozen we ook voor een langere route. Twee vrienden van Dave, Nick en Stan, vervoegden ons en klommen op de Carn naast ons ook een lange route.

The beautiful Cairngorms as seen from our climb. We're looking straight at the route Nick and Stan did. Denis (c)

The beautiful Cairngorms as seen from our climb. We’re looking straight at the route Nick and Stan did. Denis (c)

De volgende dag liepen we aan naar Carn Etchachan, voor Route Major (9 lengtes, IV, 5). Wij klommen hem uiteindelijk in 6 lengtes door zowel de eerste twee gemakkelijkere lengtes als de vijfde en zesde lengte te simullen, en telkens de volle 60m van ons touw goed uit te klimmen. Het voelde als een echte noordwand, niets van het klimmen of de vallende sneeuw zou doen vermoeden dat je onder de 2000m zit, of in Schotland. Behalve de turf dan. Heerlijke turf. De turf op de wanden vriest aan, en je slaat je bijlen erin en die zitten even solide als de beste kwaliteit ijs. Turf afzekeren gaat wat moeilijker maar rots genoeg ernaast. Voor de turf alleen zou ik al willen teruggaan naar Schotland. Daarnaast waren de barsten aangenaam ver-ijst wat het mixte klimmen hier en daar wat vergemakkelijkt en waar het ijs in de barsten ontbrak kon je de Quarks heerlijk ‘torquen’.

The crux of 'Route Major', IV, 5. It doesn't look hard, but we both struggled. I was happy to have Dave leading. Denis (c)

The crux of ‘Route Major’, IV, 5. It doesn’t look hard, but we both struggled. I was happy to have Dave leading. Denis (c)

I love turf! Arriving at the belay high up on 'Route Major', IV, 5. Dave (c)

I love turf! Arriving at the belay high up on ‘Route Major’, IV, 5. Dave (c)

Als derde dag konden we sowieso niet naar de Ben gaan vanwege het verre rijden en approachen maar de Ben zat er sowieso nog steeds niet in vanwege de volhardende wind. Helaas was de wind in de Cairngorms ook serieus toegenomen tot onaangenaam hard en eindige het tripje in Schotland met doorzakken bij pot en pint de avond ervoor en wat meer uitslapen om op het gemak dan de trein en het vliegtuig te gaan halen. Ik had graag wat langer gebleven en meer geklommen maar ik heb wel het gevoel dat we met 3 routes in 2 dagen (het weer gebood anders de 3e dag) het maximale uit mijn korte trip gehaald hebben.

Mixte-klimmen in Schotland, ik heb er slechts kort van geproefd maar het is nu al een favoriet! Volgend jaar terug, voor een dikke week of meer?

English summary

I went to Scotland for a taste of Scottish Winter climbing. For my first climbing experience on the frozen turf, ice and granite I roped up with Dave Hollinger, who knows the area very well as he grew up there and often works as a guide for the Scottish mountain guide company ‘Alpine Guides ltd’.

We climbed for two well-filled and fun days. I was dissapointed I couldn’t stay any longer and climb more routes!

Conditions in Scotland were good; there was some fresh snow, the granite was semi-rimed, there was ice in the cracks and corners making the mixed climbing a tad easier and it wasn’t too cold. We heard the Ben was in good condition as well, but we didn’t get to climb there because of the powerful winds. Because the temperatures are pretty warm, the condition of the ice might change rapidly and I’m not sure if it would be able to survive some more thaws.

We climbed:

The Seam, Coire An T-Sneachda, 3 pitches, IV, 5

Deep Throat, Coire An Lochain, 2 pitches, V, 6

Route Major, Carn Etchachan, 6 pitches, IV, 5

Stage in Stubai

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , ,

English version below.

DSC02924

Knaus and the Gang ©Vriendelijke Insbruckenaar

Wat een afsluiter van onze  2,5 jaar durende opleiding! Een winterstage met Oostenrijkse berggids Matthias Knaus, initieel een nobele onbekende, maar een gastheer uit de duizend.
DSC02807

Geen wolkje aan de lucht zo ver je kan zien ©Jeroen

Wegens perfecte weersomstandigheden konden we elke dag onze plannen ongehinderd uitvoeren, dit niet altijd binnen het geschatte tijdsbestek maar daarom niet met minder enthousiasme. Ijsklimmen, toerskiën, graatbeklimmingen met metersdiepe sneeuw, elk aspect van het winteralpinisme kwam aan bod in een intense week die bijgevolg ook vlug voorbij was.
DSC05138_v1

Stubaier Alps ©Matthias Knaus

De Oostenrijkse Alpen rondom het Stubaier dal waren een openbaring voor elk van ons, alles is er mogelijk, het afzien in het maken van onze hoogtemeters wordt elke keer weer opnieuw beloond met, dankzij het schitterende weer, een uitzicht om “u” tegen te zeggen!

Onder het motto “we halen er het maximum uit” vertrokken we allen samen een dag voor het begin van de stage, dit om onze ijsklim-skills terug wat aan te scherpen, want voor iedereen behalve Denis (die klom vorige week nog wat ijs) was het ongeveer een jaar geleden (Toblach verslag) en onze Quarks schreeuwden om zich in goed gevormd ijs te planten.

Na een lange vermoeiende heenreis met veel file wegens de start van de krokusvakantie kwamen we aan in Lüsens. Sanne had ons immers deze regio aangeraden vanwege de vele ijsklim mogelijkheden en de naar verluid goede condities.
DSC_0011

Niels, Denis, Friedemann en Sebastiaan samen met 2 andere cordées in Gasthausfal ©Jeroen

Na een nachtje slapen op de parking van het Alpengasthof trokken we er op uit om de bekende Gasthausfall te gaan verkennen. Initieel liepen we aan naar Easy Afternoon naast de bekende Hängende Garten, maar beiden waren niet volledig gevormd. Het was een rustig dagje ijsklimmen waarbij onze techniek terug werd aangescherpt.

’s Avonds aangekomen bij Matthias konden we weer terugvallen op de kookkunsten van Jeroen,  door elke vorige stage te koken een vaste waarde. Matthias’ zoontje Max en vriendin Mimi wisten het ook te appreciëren.
DSC02441

De Grosse Ochsenwand, rechts in beeld is in de zomer onder andere te beklimmen met een via ferrata. De winterbeklimming is een grotere uitdaging ©Jeroen De Mey

De volgende dag stond de Grosse Ochsenwand op het menu, via de Schlickerroute, die over de zuidgraad heen loopt. Een route die in de winter maar weinig wordt geklommen, het spoorwerk was dus voor ons. Afwisselend trokken we de kop om het zware werk te verzetten (lees tot je heupen in de sneeuw ploeteren/beulen). Zwaar werk dat werd beloond met enkele mooie beelden dankzij Niels, fotograaf van dienst.
DSC02636

Zwaar spoorwerk voor Kristof in de Grosse Ochsenwand ©Niels Willaert

Niels

Niels komt tevoorschijn op één van de sneeuwvelden van Grosse Ochsenwand ©Matthias Knaus

DSC02515

Kristof geraakt ook boven ©Niels Willaert

DSC02661

De avond valt en de top is in zicht ©Jeroen De Mey

Wegens bovenvermelde hindernissen vorderden we trager dan gedacht en werd het afdalen langs het couloir in het donker ingezet.
Too late for dinner ©Jeroen De Mey

Too late for dinner ©Jeroen De Mey

Afdaling in de duisternis ©Jeroen

Afdaling in de duisternis ©Jeroen

De volgende dag werd voor een iets gezapiger ritme gekozen en besloten we nog eens te gaan ijsklimmen, ditmaal in het Pinnistal. Enkele mooie routes werden ons beloofd en we kwamen niet van een kale reis terug. Dit ondanks het feit dat Friedemann en Denis moesten terugkeren uit de slecht gevormde 2de lengte in Eiszeit.
De eerste lengte viel mee, maar de warmte en de wind  van de voorbije week maakten de rest van de waterval onbeklimbaar. ©Matthias Knaus

De eerste lengte viel mee, maar de warmte en de wind van de voorbije week maakten de rest van de waterval onbeklimbaar. ©Matthias Knaus

Männer ohne nerven waar Jeroen en ikzelf in startten was zeer goed gevormd en dus besloten Denis en Friedemann om ons met enige achterstand te vervoegen, ook omdat een zeldzaam goed gevormde lijn in conditie lag (de directe variant van Männer Ohne Nerven) net naast onze route, een stevig verticaal, onderarm-verzurend stukje ijs, perfect om de mentaal te trainen!
Manner ohne Nerven ©Jeroen

Manner ohne Nerven ©Jeroen

Na onze vorige beperkte ervaring met een sneeuwhol graven besloten we dit keer om onze skills ten gronde te testen en een nachtje door te brengen in ons zelfgegraven sneeuwhol. Een tweedaagse tocht door de Stubaier Alpen zou ons via de Wilder Pfaff leiden naar de Müller Hutte (enkel open in de zomer) waar we besloten hadden onze slaapplaats op te stellen. Wegens omstandigheden konden sommige leden van de groep pas later vertrekken op woensdag, en tijdens het wachten beklom de rest vlug de Schauffelspits. Eenmaal het hele team verenigd was, volgde de overschreiding van de Wilder Pfaff.
instijg wilder pfaff

Instijg naar Wilder Pfaff ©Kristof Buyse

Denis zoekt rapellijn op de Wilder Pfaff ©Matthias Knaus

Denis zoekt rapellijn op de Wilder Pfaff ©Matthias Knaus

Wegens de late start moesten we wederom in  het duister afdalen, maar dit keer op skis. Een aparte ervaring om niet ideaal terrein af te skiën, gemakkelijk is het niet maar je zintuigen staan gegarandeerd op scherp!
Nachtelijke afdaling richting  Müller Hutte

Nachtelijke afdaling richting Müller Hutte

Als backup-plan hadden we besloten het sneeuwhol in de buurt van de Muller Hutte te graven. Deze is gesloten in de winter maar er kan wel gebruik gemaakt worden van de onbemande ‘winterraum’. Na een lange dag kwamen we toe aan de Muller Hutte, maar gezien de grote sneeuwheuvel naast de hut en goesting van iedereen om in een hol te slapen, besloten we al snel om te beginnen graven. Met 6 man wisselden we elkaar af, een geoliede machine is er niks tegen, de aperitief werd bovengehaald en de sfeer zat er in.
diggin cave

Diggin a snowcave ©Jeroen De Mey

Na een heerlijk nachtje slapen in ons echt wel warme sneeuwhol was het weer sneeuw en ijs smelten geblazen.
Overnachten in de bergen heeft zo zijn voordelen ©Kristof Buyse

Sleeping up high has its perks ©Kristof Buyse

Ontbijt aan de Müller Hutte ©Jeroen De Mey

Time for breakfast Müller Hutte ©Jeroen De Mey

Inladen en wegwezen,  vandaag wacht de overschreiding van de Wilder Freiger op ons, mooi tourskiwerk op een 45° steile wand om dan een kleine graat te doen met je skis dwars op je rug en vervolgens de grens tussen Italië een Oostenrijk over te steken en dan sta je daar gewoon aan de overkant van de graat. Klaar met je skis voor het wat meer adventure skiwerk naam te geven. Lees: langs een niet bevroren rivier afdalen en die meermaals moeten oversteken over relatief kleine hopen sneeuw. Toegegeven, toch enkele keren de skis moeten afdoen om het onherbergzame terrein voor een skiër  de baas te kunnen.
Kristof voltooit de laatste meters van de Wilder Freiger ©Matthias Knaus

Kristof voltooit de laatste meters van de Wilder Freiger ©Matthias Knaus

En terug naar beneden ©Matthias Knaus

En terug naar beneden ©Matthias Knaus

Bij het nemen van de lift 2 dagen geleden, had Matthias gezien dat een niet vaak genomen, lange afdaling tot in het dal van de Ruderhofspitze mogelijks in conditie lag. Toerskiërs beklimmen de Ruderhofspitze normaal gezien altijd via de Zuidwand, om dan ofwel via dezelfde weg (Zuidwand) ofwel Noordelijk af te dalen en vervolgens via twee hutten tot in het dal te skiën.  Matthias had het idee om via een Oostelijke vallei af te dalen, wat volgens hem niet vaak gedaan wordt. Hij kreeg volkomen gelijk: enkele maagdelijke afdalingen in stabiele diepe sneeuw (lees: de beste sneeuw die we totnutoe in 2015 al vonden) stonden op de menukaart. Niels, koptrekker van dienst en Sebastiaan, die uitblonk in zijn verworven tourskitechnieken op moeilijker terrein, kleurden de dag. Onder de rest van ons waren er enkelen die zich echt wel goed voelden, de acclimatisatie begon z’n vruchten af te werpen.
Friedel cruising

Virgin slopes all the way down ©Kristof Buyse

Stoofvlees kon onze honger naar meer niet volledig stillen, we besloten onze terugreis een dagje uit te stellen en de zaterdag nog eens te gaan ijsklimmen, het was alweer 3 dagen geleden! Matthias was zo vriendelijk ons nog een nacht langer te tolereren en zo konden we vele meters afleggen in enkele makkelijke maar mooie routes in de Grawa-Eisgarten in bijna perfecte conditie (Zwerg 2, Zwerg 4 en Sneeuwittchen) met een voldaan gevoel ons gerief in pakken. Een glimlach tot achter onze oren gedurende de gehele rit bracht ons terug in België.

Afspraak in de Indische Himalaya!

DSC02924

Knaus and the Gang ©Friendly Insbrucker

What a wonderful end to our 2.5 years of training! A winter experience with our Austrian guide Matthias Knaus. Initially an unknown to us, but aside from an excellent guide, he’s one in a million as a host.
DSC02807

Not a cloud in the sky for as far as you can see ©Jeroen De Mey

The weather allowed us to execute our plans every day of the week. We did return late on several occasions but this couldn’t spoil the fun. Ice climbing, tour skiing, mixed ridge climbing in hip-deep powder, we dealt with every aspect of winteralpinism in this intense week that passed way to soon.DSC05138_v1

Stubaier Alps ©Matthias Knaus

The Austrian Alps around the Stubai valley were a revelation to every one of us. Everything is possible, every step is being rewarded with the most impressive views.

Everyone was so psyched to get started, we decided to leave a day early and have an extra ice climbing day. Except from Denis, who did some ice climbing a week earlier, it was about a year ago any of us had the chance to put our Quarks at work.

After a long and tiring journey with a lot of traffic jams, we arrived at Lüsens. Sanne had recommended this area for its ice climbing qualities.
DSC_0011

Niels, Denis, Friedemann en Sebastiaan together with 2 other rope parties in Gasthausfal ©Jeroen De Mey

After a cold night at the parkinglot of the Alpengasthof, we planned on going to “Easy Afternoon” next to the famous “Hängende Garten”, but both were not in condition. It was a calm day of ice climbing where we could get back in shape.

That night we arrived at Matthias’ place and we could rely on the cooking skills of Jeroen, a tradition of previous trips. Matthas’ son Max and his girlfriend Mimi didn’t protest.
DSC02441

The Grosse Ochsenwand, ©Jeroen De Mey

The next day, Grosse Ochsenwand was on the menu. We climbed it by the Schlickerroute, over the south ridge. This route is climbed rarely in winter so we had to track all the way to the top. We took turns to track hip-deep snow. Sometimes it was more like swimming but our hard work was rewarded by beautifull sightings. Niels was our photographer for the day.
DSC02636

Heavy tracking by Kristof in Grosse Ochsenwand ©Niels Willaert

Niels

Niels emerges on one of the snowfields Grosse Ochsenwand ©Matthias Knaus

DSC02515

Kristof having a good time ©Niels Willaert

DSC02661

The sun is setting and the summit is nearing ©Jeroen De Mey

Our progress was not superfast so we descended at nightfall.

Too late for dinner ©Jeroen De Mey

Too late for dinner ©Jeroen De Mey

Afdaling in de duisternis ©Jeroen

Descent in the darkness ©Jeroen

The next day, we decided to go iceclimbing, this time in the Pinnistal. Some nice routes were promised to us and Matthias delivered, despite the fact Friedemann and Denis had to retreat in the second pitch of Eiszeit.
De eerste lengte viel mee, maar de warmte en de wind  van de voorbije week maakten de rest van de waterval onbeklimbaar. ©Matthias Knaus

The first pitch was okay but high temperatures and winds dried out the rest of the route. ©Matthias Knaus

The first pitch of Männer Ohne Nerven was well formed and after Jeroen and I climbed it, Denis and Friedemann followed. An alternative grade 5 line was also in condition (Männer Ohne Nerven Direct variant) and proved to be a good benchmark for the arms and the nerves.
Manner ohne Nerven ©Jeroen

Manner Ohne Nerven ©Jeroen

After our previously limited experience with digging a snow cave we decided to put our skills to the test by sleeping in our man-made mancave next to the Müller Hutte (only open in summer). Our route included the Schauffelspits and the traverse of the Wilder Pfaff.
instijg wilder pfaff

Ascent to Wilder Pfaff ©Kristof Buyse

Denis zoekt rapellijn op de Wilder Pfaff ©Matthias Knaus

Denis looking for a rappel line on Wilder Pfaff ©Matthias Knaus

We could only depart late for this trip so it was dark by the time we descended Wilder Pfaff. This time we did it on skis. Its a new experience to ski down this kind of terrain.
Nachtelijke afdaling richting  Müller Hutte

Night descent to Müller Hutte

We could have stayed in the winterraum of the Müller hutte, but even after a long journey, our minds were set on digging and sleeping in a snow cave. We took turns digging with the 6 of us, like a well-maintained machine. We took out some heart-warming liquids and the atmosphere was set.
diggin cave

Diggin a snowcave ©Jeroen De Mey

After a surprisingly good night’s sleep we got up to stunning views and started melting snow for our breakfast.Overnachten in de bergen heeft zo zijn voordelen ©Kristof Buyse

Sleeping in the mountains has its perks ©Kristof Buyse

Ontbijt aan de Müller Hutte ©Jeroen De Mey

Breakfast at Müller Hutte ©Jeroen De Mey

Lock and load! Today the traverse of the Wilder Freiger is awaiting us. Nice touring on a 45° slope followed by a short ridge which took us back over the Italian-Austrian border we crossed the day before. At the other side we got to ski down a valley, crossing a not-so-very-frozen river on multiple occasions. The terrain was rough and bouldery, which challenged our skiing skills.
Kristof voltooit de laatste meters van de Wilder Freiger ©Matthias Knaus

Kristof climbing the last meters of Wilder Freiger ©Matthias Knaus

En terug naar beneden ©Matthias Knaus

And back down ©Matthias Knaus

From the Wilder Freiger, Matthias spotted a long and lonely descent from Ruderhofspitze that might provide us with some good snow. Tourskiers usually climb this peak’s south face and descend afterwards by the same side or to the north. Matthias proposed to descend by the less popular east valley. This proved to be a good idea: some nice virgin stabilized slopes provided us with the best snow of 2015. Niels and Sebastiaan felt particularly good that day and we were al getting well acclimatised.

Friedel cruising

Virgin slopes all the way down ©Kristof Buyse

That evening, while recuperating with a nice beef stew, we decided to postpone our return to Belgium and have an extra day at the icefalls. It had been like 3 days ago so we couldn’t wait. Matthias was kind enough to let us stay at his place for another night so the day after we got to climb some nice pitches at the Grawa-Eisgarten, in nearly perfect condition (Zwerg 2, 4 and Sneeuwittchen) before packing our gear and getting back home. With a smile from ear to ear during the whole trip we returned to Belgium.

See you in the Indian Himalayas!

Creative Climbing

De winter laat elk jaar maar meer op zich wachten en zelf dan kunnen we nog niet altijd spreken van echte wintercondities. Vorig jaar was het zoeken naar goede watervallen in de Dolomieten en dit jaar zag het er naar uit dat het niet veel anders zou zijn. Na lang zoeken en wachten op een verandering van weersomstandigheden bleek er eindelijk schot in de zaak te komen. In januari begon de temperatuur onder de nul te zakken en was het uitkijken naar een passend gebied om de bijlen stevig in het ijs te planten. Het was al van oktober geleden dat ik er nog eens op uit getrokken was met Olivier de Deken om de Matterhorn te beklimmen en ik begon stilaan zot te worden. Toen Erik Adriaenssens mij wist te vertellen at hij de nieuwe alpine club Alpigo had opgericht en dringend nood had aan supergoede ijsklimmers voor zijn ijsklimstage in te leiden kon ik dan ook niet anders dan op zijn aanbod ingaan en mee te gaan met hem (lees: ik bood mezelf hardhandig aan).  Erik had zelf ook al de alpenregio in de gaten gehouden op zoek naar potentiële waterpareltjes en kwam uiteindelijk uit bij de Ecrins; een kleine 200 km ten zuidwesten van Chamonix. En zo trokken Erik, Matti Buyle, Maarten Thys en ik erop uit! De condities waren al bij al niet altijd even optimaal waardoor we soms op creatieve manier onze waterval moesten bereiken met sketchy traversees of gewoon terug moesten afdalen uit de route omdat de waterval niet laag genoeg kwam bij de mixte routes.

IMG_1769

Sketchy traversé

DSC00465

Where’s the ice? (M7 waar we spoedig terug uit moesten keren)

IMG_1757

Na 2 maal knoeien besloten ik en Matti in Fressinières de Cascade es Violins te klimmen (volgens Ice-fall.com lag die in conditie). Helaas, andere cordees hadden dit ook al opgemerkt! Eenmaal aan de voet van de waterval besloten we de directe dan maar te klimmen naar de ijspilaar om zo uit de weg te blijven van de 2 vrouwelijke cordees (een soort vrouwelijke Mount Coach uit Duitsland: Sanne, ik riek interessante samenwerkingsprojecten ;)) die ook op punt stonden te vertrekken. Ietwat sketchy ijs met toffe structuren (bloemkolen en atichocsstructuren; ijsflakes die diagonaal naar buiten groeien) leidt ons tot de pilaar waar Matti doorheen cruiset en ik al volgend mijn inspanningskreetjes probeer te verbergen voor het omringende vrouwenvolk. Een laatste pilaartje van doorzichtig ijs brengt ons naar het einde van de route. (150m, III/5+).

IMG_1779

First pitch to the cigare

Matti in de toch iets langere sigaar dan gedacht

Matti in de toch iets langere sigaar dan gedacht

P1010381

Overview van de route

De volgende dag besluiten we een kortere approche te houden met slechts 3 lengtes in de Fournel vallei. Hiroshima (III/5, 150m) is vanaf de parking van de gelijknamige secteur zichtbaar en ziet er goed uit voor de twijfelachtige condities.  Na 3 natte lengtes komen we boven, nemen even het uitzicht in ons op en besluiten dan om onze schop af te kuisen. Tijd voor chips en bier, ‘t is hier te nat.

P1010407

IMG_1785

Mooie finish van de route

P1010408

Sneeuwige uitklim

Als kers op de taart voor onze ijsklimtrip besluiten we nog de Grand Musat directe te beklimmen, een niet te onderschatten diagonale ijslijn met een pittig mixte stuk  in en een paar harde ijslengtes. We staan vroeger op, approcheren vrijwel snel maar desondanks zitten er al 2 cordees te wachten aan de route om een variant te beginnen. Niet te onderschatten mannekes die een dikke week geleden een nieuwe route hebben geopend iets verder dan de musat (check het youtube filmpje : A trois c’est mieux). We moeten 2 lengtes wachten om niet in hun vallijn te komen en starten dus met een redelijke vertraging. Het routeverloop was niet helemaal optimaal waardoor we spijtig genoeg aan de crux van de lengte, een 6-, ons moesten voorbereiden op een lange en vreselijke diagonale rappel om toch nog uit het dak aan de 2de lengte juist uit te kunnen komen. Het werd een lang dagje dat we de volgende dag hebben opgevangen door uitslapen en single pitchen. De route was mentaal en fysiek veelvragend maar dankzij Matti’s onverzadigbaar enthousiasme stonden we allebei nog te lachen onderaan de route na een dikke 3 uur rapellen en traverseren naar beneden. Door alle heisa zijn we spijtig genoeg foto’s vergeten trekken

Eerste pitch van de route

Eerste pitch van de route

Team awesome

Team awesome

Met dank aan:

Julbo – K2 – Alpigo (alpigo.be)

Not all who wander are lost

English version below!

Eind januari is de auto af, en vertrekken we vrij impulsief om acht uur ’s avonds richting Noorwegen. Een nachtje langs de autostrade in Denemarken brengt ons tot in Strömstad (Zweden), net voor de Noorse grens. Het is vrij laat, dus besluiten we de rest van de rit richting Oslo de dag erop te doen.

Oslo - Operahouse

Oslo – Operahouse

Het idyllische parkeerterrein aan de jachthaven blijkt echter geen goede keuze. Om 4u ’s morgens zie ik lichten rond de auto en hoor ik stemmen. Ik probeer Molly wakker te maken en hoor een auto zachtjes wegrijden. Geen probleem denk ik. Tot plots met een gigantische knal een steen tegen de nummerplaat vliegt. Ik spring op maar kan met mijn adamskostuum in de slaapzak niet veel uitsteken. De volgende steen – een dikke vuist groot – vliegt pal door de achterruit en land naast mij. Ik haal mijn zaklamp boven maar nog voor die goed en wel aan is rijd een auto er met gierende banden vandoor.

Poor little Jiminy

Poor little Jiminy

Welkom in Zweden?

De dag erop is een regelrechte “cluster fuck”. We rijden door naar Oslo en gaan op zoek naar een koffiebar met wifi. Ik vind een carglass centrum en tijdelijk vervangen ze onze ruit met een plexiglas alternatief. Gelukkig is er Eivind – een goede klimpartner die ik in Trondheim leerde kennen, en ondertussen ook al beter bekend is binnen MountCoach (ZIE…..) We kunnen bij hem (veilig) overnachten en trekken naar Hemsedal voor het weekend.

Hemsedal crag (no idea about the name)

Hemsedal crag (no idea about the name)

Zaterdag wordt het een namiddag in een kleiner ijsklimgebied. Zondag stuurt Eivind me met een vrij onervaren Molly (amper haar derde keer ijsklimmen) richting Grøtenutbekken (WI5 – 250m). Hij verzekerd me ervan dat het een makkie wordt en dat er eigenlijk maar 1 lengte echte moeilijkheden zijn.

Grotenutbekken

Grotenutbekken

Molly in action on Grotenutbekken

Molly in action on Grotenutbekken

De route begint ok, maar gezien het een zuidwand is ligt er een dik pak bevroren sneeuw op waar je doorheen moet hakken om veilig ijs te vinden. Molly krijgt het ‘hakken’ onder de knie (in de elleboog?) en volgt vrij vlot. Toch doen we er iets te lang over, en onder de derde lengte besluiten we om terug te keren. Ook omdat het er nogal horror uitziet met half gesmolten overhangende ijs-structuren.

Ehh... maybe not today

Ehh… maybe not today

Maandag wordt onze ruit vervangen en in de hoop op goede sneeuw in Jotunheimen rijden we naar Lom, een klein dorpje waar de ouders van een goede vriendin wonen. Onderweg zien we behoorlijk grote waterval, en besluiten na een kleine studie om ze te beklimmen. De waterval ligt compleet in de zon, en klimmen rond het middaguur bleek niet zo’n strategische keuze. Het is zo warm (en nat) dat op de relais een ijsvijs compleet uit het ijs smelt. (Grivel vijzen met een zwarte kop zijn een slecht idee). Omdat het te nat en te laat wordt om het af te werken traverseer ik naar een boom, en rapellen we naar beneden.

Random waterfall next to the road...

Random waterfall next to the road…

Alles is doorweekt, en ’s avonds drogen we ons materiaal – tot groot jolijt van de kassierster – op een bankje in de lokale supermarkt . Lawinegevaar houdt ons tegen om de bergen in te trekken dus gaan we op zoek naar een alternatief. Stryn ligt min of meer op de baan naar het Noorden, en ik ken er mijn weg min of meer. Sunnmøre heeft prachtige bergen om te skieen…

Much retro. Very old scool. Much waw

Much retro. Very old scool. Much waw

Opties genoeg, als het weer maar een beetje meezit! Meer daarover in het vervolg van “M&N in Norway”!

Met dank aan:

Julbo – K2 – Avventura voor Molly’s bijlen – Eivind voor de overnachting en eeuwig positieve mentaliteit

English version:

When the car is finished we drive up towards Norway. While stopping for the night in Stromstad , Sweden, something crazy happens. At 4am in the morning I see lights around our car. As I hear them wander off I think everything is okay, until suddenly a stone hits the car. We jump up, but sitting in a sleeping bag in our birthday suites we can’t really do anything. The second rock crashes straight through the rear window and as soon as I turn on my headlight a car rushes of into the night.

Baffled and without a rear window we drive two hours on to Oslo where we find a shop to repair the car. They fix us up temporarily with a Plexiglas window and we meet up with a friend of mine (Eivind) and drive up to Hemsedal with him.

Ice conditions are pretty good up there. A day in a crag, and a day on a bigger route (that we didn’t finish… Eivind kinda sandbagged us) makes us forget about the car for a while.

Back in Oslo we get the window fixed (all insured luckily) and we drive up to Jotunheimen. On the way there we see a random icefall next to the road that we decide to climb it. It’s fully South-oriented and super wet. We climb two pitches and rap down of a tree as our screws start melting out of the ice. Everything is wet, and we dry our gear in the local supermarket. Yes, we were quite the gossip for the local folks shopping around.

Up next is Stryn, Alesund and Sunnmore, for skiing. But that’s for the next episode of “Molly  & Nelson in Norway”!

Thanks for reading!

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 912 andere volgers