Tags

, , , , , , , , ,

approaching new adventures ©Sanne

approaching new adventures ©Sanne

PART 2: A PROPER FLOGGING

Een beetje tegen de zin van Viktor, gaan we de volgende ochtend al op pad voor een eerste beklimming. We willen Little Asan langs twee verschillende routes beklimmen, om al een gevoel voor de rots te krijgen. We hebben geen beschrijvingen, het lijkt nochtans de meest toegankelijke berg van de vallei. Een cordée met Quinten, Nicolas en Lander begint aan de NO-pijler, An, Niels en ik volgen een richel langs de NW-wand om daarna via de ZW-pijler naar de top te klimmen. De rots is minder mooi dan het er van ver uitzag, nogal schilferig en met veel lychens. De barsten zitten vol met gras en algemeen zitten er nogal veel blokken los. Niet echt aangenaam terrein dus, maar via een systeem van min of meer beklimbare barsten geraken we uiteindelijk op de top. (Little Asan 3750m; “De Canvascrack”, 500m 6a obl)

An looking for the right crack on Little Asan ©Sanne

An looking for the right crack on Little Asan ©Sanne

An discovering offwidth climbing in "the canvas crack" ©Sanne

An discovering offwidth climbing in “the canvas crack” ©Sanne

Onderweg komen we geen enkel teken van eerdere beklimmingen tegen en achteraf blijkt ook dat hier weinig geklommen wordt. Enkel bovenaan vinden we een grote sling rond een rotsblok en nemen aan dat hier een rappelroute vertrekt.

IMG_3454

©Niels

IMG_3477

Zo beginnen we te rappelen over de NO-pijler, in de hoop onze andere cordée te zien en een goede afdaalroute te vinden. Niets blijkt minder waar, we moeten al meteen in onze voorraad prusiktouw snijden om elke rappel uit te rusten. Na 8 moeizame rappels komen we terug aan onze rugzakken, waar we een boodschap van de andere cordée in de sneeuw geschreven zien staan: “We zijn door naar BC”. Een pijl gemaakt van stenen wijst ook naar BC, maar wij verwarren dit met een oversteek van de vuile gletsjer. We steken deze over, niet echt aangenaam terrein, maar aan de overkant vinden we een goed pad dat ons in een mum van tijd terug naar BC brengt. Daar horen we dat Quinten een lelijke voorklimmersval gemaakt heeft in de derde lengte en hij is er niet zo goed aan toe: een hoop blauwe plekken, gekneusde ribben, gescheurde helm en het ergst van al een onbekend letsel aan zijn rechtervoet. Geen goed begin dus, één van onze sterkste klimmers ligt al in de lappenmand.

Quinten leading on Little Asan, just before his bad fall ©Nicolas

Little Asan next to his big brothers ©Sanne

Little Asan next to his big brothers ©Sanne

De volgende dag houden we wijselijk een rustdag. Het basiskamp is werkelijk een stukje paradijs op aarde. ’s Ochtends rond half tien komt de zon over de kam en het is er heerlijk vertoeven. Zolang we in BC zijn, wordt er drie keer per dag eten voor ons gemaakt door Viktor en Omurzak. Naast zijn voorraad wodka (waar we niet zo dol op zijn), blijkt er ook een flinke voorraad bier mee te zijn, waar Viktor ons de eerste dagen nogal veel cadeau van doet. Van de Russen kunnen we wat meer informatie en topo’s bemachtigen. We krijgen ook een demonstratie van hun manier van artif klimmen. Nu begrijp ik ook hoe ze er in slagen om volledig vlakke wanden te beklimmen: ze boren om de meter een gaatje groot genoeg voor een skyhook en artiffen zich zo een weg omhoog door eender welke wand. Voer voor ethische discussies zou ik zo zeggen. Maar we zien ook enkele nieuwigheden, zoals een opblaasbare portaledge met tent van amper 7kg en hun systeem van ladders en daisy chains.

Sunrise over Yellow Wall, with the obvious "Diagonal" ©Sanne

Sunrise over Yellow Wall, with the obvious “Diagonal” ©Sanne

Na deze rustdag, richten we onze pijlen op een klassieker van de vallei: Yellow Wall. Uit de weinige informatie die we hebben, destilleren we twee routes: An, Niels en Nicolas willen “Diagonal” (600m met een sleutelpas van 7a) beklimmen en Lander en ik gaan voor “Everything is normal” (400m, 6b A2). Quinten blijft in BC om zijn voet te laten helen. Dit massief ligt aan de overkant van de indrukwekkende Kara-Suu en het grootste probleem blijkt dan ook het oversteken van deze kolkende rivier. De informatie die we krijgen blijkt achteraf niet te kloppen. We moeten helemaal langs de gletsjer omwandelen om over deze en de twee volgende rivieren te geraken. We verliezen wat tijd en uiteindelijk beginnen we pas om 0830Hr te klimmen. De cordée van An begint aan de natte eerste touwlengtes van Diagonal en Lander begint aan de erg grassige eerste barst van onze route.

Lander leading the very grassy first pitch of "Everything is normal" ©Sanne

Lander leading the very grassy first pitch of “Everything is normal” 400m, 6b A2. Diagonal starts to the right ©Sanne

We hebben enkel een vage foto van onze route en de relais vinden blijkt niet eenvoudig. Bovendien is het hier de gewoonte om elke touwlengte tot een maximum uit te klimmen, je ziet de relais meestal pas na 55m verschijnen. We komen maar net toe met onze 60m touwen. De eerste twee lengtes zijn mooi, waarna Lander in de derde lengte een offwidth chimney moet bedwingen, waar hij erg veel tijd in verliest. De vierde lengte wordt ook een moeizame beklimming, de 6c barst moet voor elke greep en tussenzekering worden vrijgemaakt van modder en gras.

IMG_3499

Lander leading pitch 3, just behind the corners awaits a horrible chimney ©Sanne

IMG_3493

©Sanne

IMG_3506

Als Lander nog eens 3,5Hr doet over de vijfde lengte, lijkt het me het beste om terug af te dalen. Ondertussen horen we dat de andere cordée ook niet door de sleutelpassage durfde te klimmen omdat deze vergelijkbaar was met de fameuze “Fessura della disperazione in Valle del Orco, waar we met MC4 doorgeklommen hebben. Daarin kan je helemaal in het begin nog een friend maat 6 steken, waarna je de volgende 30m 6b moet verder klimmen zonder tussenzekering. Hier gaat het over een 7a, vandaar de beslissing om terug af te dalen. Lander en ik zijn het eerst beneden, dankzij de geboorde relais van onze route en we volgen de moeizame rappels van de anderen. Erg laat beginnen we aan de lange wandeling terug, pas na 6km stroomafwaarts vinden we een brug over de rivier en na nog eens 4km terug stroomopwaarts komen we om 2200Hr terug in BC. (Hier vinden we later een oplossing voor, door een Tyrolean te spannen over het water ter hoogte van BC.)

Lander in the very long fifth pitch of "Everything is normal" ©Sanne

Lander in the very long fifth pitch of “Everything is normal” ©Sanne

Na deze nieuwe afknapper, houden we weer een zonnige rustdag in BC. We wassen onze kleren en onszelf in de ijskoude beek (3°C). We maken nieuwe plannen en in de namiddag gaan de jongens van MC4 nog op verkenning naar de Ak-Suu vallei naast de onze. Ondertussen hebben we naast de mechanische problemen van Quinten nog twee diarree-slachtoffers, waardoor nog slechts de helft van het team in staat is tot stevige beklimmingen. Desondanks beginnen we de voorbereidingen om de immense Asan (4230m) te beklimmen langs de Alperin route. De meest toegankelijke route, maar nog steeds 800m ED 6c, een heuse bigwall op een 4000er.

Nicolas enjoying our 3°C bathtub ©Sanne

Nicolas enjoying our 3°C bathtub ©Sanne

IMG_6286

Na een ontbijt van pannenkoeken (we laten Viktor blijken dat we dit erg lekker vinden en krijgen dit hierna wel vaker voorgeschoteld), pakken we het nodige materiaal in om naar de basis van deze route te dragen. Met z’n vijven (zonder Niels die geveld is door hevige diarree), vertrekken we rond 1100Hr zwaar geladen met haulbags, portaledges en het nodige klimgerief naar R0 van Alperin. Na 4 uur zwoegen, het installeren van een vast touw over een 60m lange dalle en ruim 700Hm komen we geradbraakt aan op de kleine col waar onze route vertrekt. Hier vinden we enkele kleine bivakplaatsen, maar er is geen water te vinden, dus hier zullen we zelf voor moeten zorgen. Tijdens de afdaling, die maar anderhalf uur in beslag neemt, zien we de eerste enorme “golden eagle” voorbij zweven, een enorme adelaar die hier in de bergen leeft.

DSCN1704

Approaching Asan with heavy haulbags ©Nicolas

alperin

At the start of the magnificent wide crack of “Alperin” (Russian 5B or 800m ED 6c)

IMG_3551

Bij het avondmaal vertelt Viktor ons dat het waarschijnlijk twee dagen minder goed weer zou worden, in tegenstelling tot het weerbericht dat ik van Sam krijg, dat goed weer voorspelt. We stellen in elk geval een plan A en plan B op voor beide gevallen.

21/7/13 Nationale feestdag

De dag dat Filip tot koning gekroond wordt, sturen we al vroeg het logistieke team (Niels en Quinten) op pad met 30l water om naar R0 te brengen. Als ze al weg zijn, begint het om 1130Hr inderdaad te regenen. In BC houden we ons bezig met het bouwen van een douche en het opstellen van een goede tent voor Viktor, die ziek begon te worden van op de grond te slapen in zijn scheve tentje. Viktor, 51 jaar jong, is hierdoor zo geëmotioneerd dat hij er de tranen van in de ogen krijgt en schenkt ons prompt nog een fles wodka en een paar blikken bier. Het logistieke team bezorgt desondanks de regen die 30l water aan R0 en komt veilig terug.

approching once again over the moraine ©Nicolas

approching once again over the moraine ©Sanne

We willen toch doorzetten met de beklimming van Alperin en de volgende dag stuur ik Lander en Nicolas vooruit om alvast de eerste drie lengtes te beklimmen en te fixen met vast touw. Het plan is dat An en ik in de namiddag instijgen om daarna samen onderaan de route te bivakkeren. De volgende dag moeten we dan tot R10 geraken, de enige plek waar we in de wand kunnen bivakkeren. Niels en Quinten zouden die dag dan met de haulbag en het nodige bivakmateriaal omhoog jumeren, langs de 10 touwen die de klimmers tegen dan gefixed hebben.

Sanne and An leading the very first pitches of "Alperin" ©Nicolas

Sanne and An leading the very first pitches of “Alperin” ©Nicolas

Maar wanneer An en ik na een uur instijgen, Nicolas en Lander tegenkomen op weg naar beneden, valt dit plan in duigen. Ze hebben zich laten afschrikken door de opkomende bewolking en dachten dat het slecht weer zou worden. Ik overtuig ze om toch met ons omhoog te gaan en uiteindelijk fixen An en ik die namiddag nog de eerste 2 touwlengtes (L1 6a, L2 6b). Daarna wordt het toch wat slechter weer en we schuilen onder de fly van de portaledge onderaan de route. Als het weer opklaart, besluiten we te bivakkeren en de volgende ochtend verder te gaan met plan A, we lopen maar een touwlengte achter op schema. Al is L3 wel een sleutelpassage 6c offwidth…

improvised shelter with the fly ©Nicolas

improvised shelter with the fly ©Nicolas

Op 23 juli beginnen we er al vroeg aan, Lander en Nicolas jumaren omhoog en Nicolas begint met de monsterachtige derde lengte, 60m offwidth 6c. An en ik nemen de lastige taak op ons om de 2 haulbags en portaledges al over de eerste twee vlakkere lengtes te haulen. Enkele uren zwoegen later, wanneer Niels en Quinten er ook aankomen, zijn Nicolas en Lander tot op R5 geraakt en hebben An en ik de grote haulbag op R2 gekregen en de kleine haulbag met portaledge op L3.

IMG_3592

Nicolas leading the first crux at 6c offwidth ©Sanne

P1000549

Lander leading pitch 3, still 6b off width ©Nicolas

P1000543

We zitten al niet echt meer op schema om R10 die dag nog te halen en bovendien begint het weer te regenen. Jammer voor Niels en Quinten, maar we nemen het wijze besluit om weer af te dalen naar BC. We moeten onze slaapzakken en matjes weer uit de haulbags halen (die zijn dus voor niks omhoog gesleept) en na twee uur afdalen komen we terneergeslagen weer aan in BC. De gemoederen zijn somber en de volgende dag laten we alles eens bezinken en genieten van een deugddoende rustdag in BC.

The golden eagle ©Nicolas

The golden eagle ©Nicolas

Advertenties