“Slecht geslapen en 15 cm verse sneeuw, we zijn niet vertrokken. We gaan dinsdag proberen als het weer dan meevalt. Peace, Sam & Joris”

De boys zijn goed bezig! Nu het 14000 voetkamp hun officieus basiskamp is geworden zijn ze gisteren via de westrib op 18000 voet geraakt. Het doel van dit uitstapje was nog steeds verder acclimatiseren. Door de recente sneeuwval was het wel stevig ploeteren.

Wouter en Jeroen, de 2 Nederlanders die daar zijn met hetzelfde doel zijn momenteel bezig met een toppoging via de westrib. Als alles goed gaat gaan Sam en Joris morgen (maandag) ook een poging wagen om vanuit het 14000 voetkamp in een push naar de top te geraken (zo een 2000m hoger!). We houden dus onze vingers gekruist.

De verdere plannen vandaag waren vooral uitrusten, pannenkoeken bakken om Sam’s verjaardag te vieren en Labbelo smeren op Joris’ verbrande lippen. Vanuit hun kamp hebben ze bij momenten een prachtig uitzicht op Mount Hunter en Foraker. De manier waarop Joris die beschreef deed me vermoeden dat hij al potentiële klimlijnen had gespot ;-)

So far so good, hopelijk halen ze de top!

Tijdens een telefoontje uit Alaska gisterennacht rond 12u30 wisten Joris en Sam me te vertellen dat ze goed geïnstalleerd zijn in het 14000 voet kamp. Vandaag wouden ze graag hoger klimmen richting een col op 17000 voet (zo een 5200m).Deze klim loopt door een couloir van 45° om te eindigen met 4 à 5 lengtes stijlere mixte, een ideale manier om te zien hoe ver het staat met hun acclimatisatie.

Ondertussen hebben ze ook al veel leuk volk leren kennen zoals Colin Haley, een van de meest inspirerende alpinisten van het moment. Hij is net vertrokken om een nieuwe route op Mt Foraker te gaan proberen.

Als je Joris en Sam een duwtje in de rug wil geven kan je een gratis smsje versturen naar hun stateliettelefoon via deze nummer: 881631847867 op volgende website: http://messaging.iridium.com/

Tijdens een tweede gesprekje gisteren met Joris en Sam, wisten ze me te vertellen dat ze afgelopen zondag in het 14000 voet kamp geraakt zijn om wat materiaal achter te laten. De nacht brachten ze door wat lager op de berg. Maandag gingen ze naar 14000 voet, deze keer met een tent en nog wat extra materiaal. Dinsdagochtend werd er vooral gerust en wat bijgeslapen, m.a.w. tijd voor passieve acclimatisatie. Ondertussen zijn ze ook 2 sympathieke Nederlanders tegengekomen met wie ze eerder hadden afgesproken. De tenten staan dicht bij elkaar tussen een 40-tal andere tenten van mensen die de normaalroute willen beklimmen.

Zo ziet het 14000 voet kamp eruit (c)www.aai.cc

Over de Cassingraat die zij willen beklimmen, is er nog niet veel bekend. Niemand waagde tot nu toe een poging. Een cordée van 2 andere klimmers ging binnenkort een kijkje nemen. Afhankelijk van het weer, zouden ze vandaag een poging wagen om 17000 voet te bereiken. Anders werd het nog een extra dagje rusten in de tent. Sam beweerde zich goed en fit te voelen, enkel Joris had het iets moeilijker met het gewicht van de slee die evenveel weegt als hemzelf. So far so good, van zodra ik meer weet lees je het hier.

Met een beetje vertraging omdat ik enkele dagen was gaan rotsklimmen, maar hier een eerste update van onze 2 helden in Alaska.Na een vlot telefoongesprek met Sam via de satteliettelefoon kwam ik volgende zaken te weten:

–  Vorige week donderdag zijn ze vanuit Talkeetna ingevlogen naar de gletsjer en bijhorend kamp. Daar hebben ze een tentje met wat materiaal achtergelaten en nadien (vrijdag) zijn ze nog vertrokken voor zo een tiental platte gletsjerkilometers. Na wat gezoek hebben ze beide toch een goed systeem gevonden om hun zware (70 kg?) slee vooruit te krijgen. Sam wist te vertellen dat het op het platte ijs best meeviel, maar dat het geheel ongelooflijk zwaar aanvoelt eens ze wat moeten stijgen. Zweten en zwoegen waren de woorden die hij gebruikte… Uiteindelijk zijn ze toch tot op zo 11000 voet geraakt, ergens tussen kamp 1 & 2.

– Zaterdag hebben ze een half dagje in de tent gezeten door het slechte weer, maar toen ze me rond de middag daar belde waren ze toch op weg richting 14000 voet kamp (punt B op de kaart). Ze wouden daar wat materiaal achterlaten en dan al skiend terug afdalen naar 11000 voet om daar te slapen. Mocht het goed weer zijn ter plaatse op zondag gingen ze een poging doen om terug in het 14000 voet kamp te geraken om daar verder te acclimatiseren.

hier kan je hun route wat volgen

Ze voelden zich allebei heel goed en lieten enkel nog weten dat er niet zo veel sneeuw lag dit jaar, alles lag nogal ijzig. Van zodra ik meer weet hou ik jullie op de hoogte.

Als afsluitertje een klein weerkaartje van daar op dit moment:

lekker weertje, niet?