Na een week van intensieve verkenning van de spectaculaire kust, sta ik verder alleen in voor de veiligheid van zes wetenschappers, verspreid over twee kampen, die 80km uit elkaar liggen. Dat is in Antarctica een stevige afstand en een eventuele interventie kan dus even duren. Maar Frank en Kenny werken in een relatief veilige zone, waar we de weinige crevassen hebben kunnen markeren met vlaggetjes. Het team van JL Tison is ondertussen echter aan het werk in de Rift, waar de toegangsroute van 10km lang over verschillende gevaarlijke zones loopt. Wanneer we van de laatste verkenningstocht terugkeren, zijn ze er al in geslaagd een skidoo in een, gelukkig ondiepe, crevasse te parkeren.

Klassieke fout, afgeweken van de gemarkeerde route en daarbovenop nog eens perfect in de lengte richting over de kloof gereden. Gelukkig is het zeewater twee meter lager bevroren. De chauffeur komt er van af met wat schrammen en builen. Met de schop graaf ik een helling uit, waarna we met relatief weinig moeite deze skidoo kunnen lostrekken. Beveiligd aan een touw, daal ik nog eens af in de crevasse, want de GPS is er in gevallen. Die vind ik een paar meter lager en de eigenaar is me daar erg dankbaar voor. De wetenschappers waren zo onder de indruk van dit voorval dat ze de hele dag niet gewerkt hebben. Ik verleg de route wat en verplaats de vlaggetjes.

De rest van de week krijgen we een hoop stormen te verwerken en als gevolg van dit slechte weer, gaat er van alles stuk in het kamp en ben ik constant bezig met herstellingen en sneeuw ruimen. De accumulatie van sneeuw tussen het kamp is soms erg massief en dagelijks verplaats ik tonnen sneeuw met de Prinoth. Zodra het een beetje goed weer is, trekken de wetenschappers er terug op uit. Ik begeleid ze dan naar de plaats waar ze willen boren, zet een tent voor hen op en dan gaan ze aan het werk. ’s Avonds haal ik ze weer op en dan rijden we samen terug naar het kamp. Skidoo S8, met een slee van 150kg slaagt er weer in om 1m naast de route een crevasse in te donderen.

Met skidoos en mankracht krijgen we deze er nooit uit. Ik rijd naar het kamp en haal een Prinoth op. Dat is een moeilijke afweging. Alleen met de kraan kan ik die skidoo en zijn zware slee eruit halen. Maar als ik de Prinoth in een crevasse rijd en doe zinken, dan is er pas echt een probleem. €350000 kwijt in een crevasse? Slecht voor mijn carrière… Maar een Prinoth rijdt makkelijk over kloven van 2m breed en heeft een groot draagvlak. Bovendien kan ik ineens een soort snelweg aanleggen, waardoor de dagelijkse verplaatsing door de rift met een half uur ingekort kan worden. Met die snelweg bedoel ik het uitvlakken van alle sastrugi’s en het dichtgooien van kleine crevasses. Zo gezegd zo gedaan.

De twee “inzittenden” van skidoo S8 komen er met de schrik vanaf. Het waren overigens twee andere teamleden, waardoor ondertussen al drie van de vier in een crevasse gelegen hebben. Skidoo S8 is wat geblutst, maar start na elke reddingsactie op wonderbaarlijke wijze, alsof er niets gebeurt is. ’s Avonds lachen we wat, dat Bryn (een wetenschapper uit Wales) als enige nog niet in een crevasse gelegen heeft en we noemen S8 de “crevasse detector”. Op zondag maak ik steak Rocquefort met gebakken patatjes en als dessert een echte Tiramisu. Naast Field Guide, Field mechanic, nu ook Field Cook. Op Antarctica moet je een beetje van alle markten thuis zijn. En tussendoor leer ik enorm bij over glaciologie en klimaatsverandering. De volgdende dag zitten we weer een white-out uit. Ondertussen is onze benzinevoorraad erg geslonken. De verkenning met AH heeft ongepland zo’n 400l benzine opgezopen en het is hoog tijd dat we bevoorrading krijgen. AH stuurt René en Kazze naar ons met vier vaten, zodat we verder kunnen.
Door de aanhoudende sterke wind, wordt het werk in de Rift stilgelegd en gaan we het zee-ijs op voor de CTD metingen.

Langs een spectaculaire helling, “the ramp” genoemd, laat ik de sledes met zwaar materiaal met een touwverlenging zakken. Daarna een delicaat manoeuvre met de skidoos en we staan op de bevroren zee van polarhavn. Nu trekken we een lijn van 15km, waarlangs we om de 5km een boring uitvoeren. De eerste duurt 4 uur, te lang naar mijn goesting, maar het team moet nog op elkaar ingespeeld geraken. In elk gat laten ze een sonde zakken aan een lange kabel aan de erg trage snelheid van 5m per minuut.Omdat ze nog niet weten hoe diep het water onder het ijs is, laten ze de volledige 600m kabel zakken. Ondertussen rijd ik terug naar het kamp om een lunch samen te stellen. Het water blijkt 250m diep te zijn.

Het tweede gat gaat al wat vlotter, anderhalf uur. Inpakken en weer 5km verder. Onderweg nog wat pinguins spotten. Aan de overkant van de baai boren we het laatste gat. Dit zou ook vlot moeten gaan, maar na 300m kabel afgerold en weer opgehaald te hebben, blijk dat de bodem niet bereikt werd. We zijn weer vertrokken voor 600m op en neer om zeker te zijn. Het is koud en het waait, erg saai allemaal. Ik rijd nog wat rond langs de pinguins en zeehonden. Uiteindelijk blijkt dat hun sonde van €7000 het begeven heeft. Misschien heeft een orca er een hapje van genomen?

Pas tegen middernacht kunnen we terugkeren naar het kamp. Ik rijd op kop, want zee-ijs is en blijft gevaarlijk. We moeten verschillende cracks omschrijden. Op een gegeven moment stoot ik weer op een crack, maak een bocht en stoot op nog een crack. Achter me volgt de eerste skidoo perfect mijn spoor, maar de tweede, verblind door de zon of gewoon moe… maakt niet uit, het is skidoo S8 op zoek naar de meest spectaculaire stunt van de week.

Bryn, de laatste van het team, spant de kroon door met de S8 in deze tidal-crack te rijden. Kijk goed naar de sporen, how could this happen?

Ik slaag er in om de slee van de skidoo los te koppelen en te verankeren. Met een andere skidoo trek ik de S8 makkelijk uit het ijs, zijn ski’s zaten nog boven water. Maar de slee met een winch van 250kg zit hopeloos vast. Aan de ene kant is dat goed, zo kan hij niet zinken, maar aan de andere kant zit één van de schaatsen onder de rand van het ijs vast. Pa na twee uur zwoegen, met de armen tot aan de schouders in het water en met behulp van drie skidoos, slaag ik er in om de lading te bergen. Als we om 0300hr ’s nachts in het kamp terugkeren, liggen René en Kazze al te slapen, maar de bevoorrading is dus goed aangekomen. Ze zijn wel blij ons te zien, want ze waren een beetje ongerust.

Snel maak ik een kaasfondue. Er wordt niet meer gelachen over de S8 en het feit dat het hele team al in een crevasse gelegen heeft. Maar we zijn wel blij dat er niemand in het zeewater terecht gekomen is en dat er niemand gewond geraakt is. De volgende dag is het weer redelijk en het team gaat weer aan de slag in de rift. Met beperkte middelen, want hun CTD sonde is stuk en de winch van €10000 is weliswaar geborgen, maar de elektrische componenten hebben het zeewater niet al te goed doorstaan.
Ik ga een nieuwe fase in, waarbij ik zorg voor de bevoorrading van de twee kampen en veeel kilometers op skidoo en Prinoth. Nog een leuke foto om af te sluiten en binnenkort volgt Ice Age 3.