A mountain of hype: Everest

Tags

,

Een tekstje van Will Gadd in het canadese Explore Magazine :

Everest, © umjens

Don’t believe what they tell you: Climbing Everest is no big deal

In a measure of how popular the trip has become, it isn’t even easy these days to keep track of how many people have stood on the garbage-strewn summit of Mount Everest. But those who follow such things think the number of successful Big E climbers is around 4,000. And it seems to me that about 3,999 of them have gone on to become motivational speakers.

I recently went to the arbiter of all things scientific—Google—and got an astonishing million-plus hits when searching for “motivational Everest speaker.” One person, typical of many, offers to “inspire audiences to identify the Everests in their lives and to climb their mountains.” The career path is clear: Climb Everest, then talk about it.

Now, you’d think that if climbing Everest leads to big-money speaking gigs—we’re talking up to $50,000—then surely it must be a tremendously difficult thing to do. But I’ve asked a few friends of mine who guide on Everest, and the general response is, “It’s not too bad.” They say that if you are in good physical shape, spend a few weeks learning basic mountaineering skills and don’t mind suffering a bit, you have a good shot at getting to the top. It’ll just cost you between $30,000 and $100,000 for the guides, oxygen, fixed lines and other forms of support required to shrink the mountain down from 29,035 feet to about 23,000. That’s how high it is as measured by available oxygen, if you’re sucking the standard amount of supplemental “Os” on summit day.

To my mind, claiming to have truly climbed Everest with all of these aids is a little like someone claiming to have run a mile in four minutes when they did the running on a treadmill while hanging in a harness above it, just moving their legs a bit while sipping a Frappuccino. It’s really not the same thing.

In most sports, somebody sets the bar, and then others raise it higher. When Sir Edmund Hillary and Tenzing Norgay summitted Mount Everest with oxygen in 1953, the world press quite rightly marked their triumph with a global celebration. Nobody had ever been to the top of the world before. In 1980 Reinhold Messner improved on the accomplishments of those before him when he climbed Everest via a new route, solo and without oxygen. But in recent years, the bar on Everest just keeps getting lower, not higher. Very few people today even climb Everest without oxygen, and the rest still seem to think their achievement somehow equates to what either Hillary or Messner did. It doesn’t.

The odds of success for those who are sometimes literally yanked up the mountain on a short rope like recalcitrant cattle are now approaching 50 per cent. In contrast, the odds of winning a bronze medal in even the most obscure Olympic sport are nearly nil. Yet if you Google “Olympic bronze motivational speaker,” you’ll only get about 14,000 hits. Clearly a bronze medal doesn’t hold the same cachet, or maybe the athletes don’t want to talk about it as much.

In this Age of Personal Accomplishment, why do I care about some relatively unskilled “climber” wobbling up Everest on a leash while huffing oxygen and then bragging about the experience to the local Rotary Club back home? For starters, it seems dishonest to me, like claiming to win a marathon after taking the bus to the finish line as Rosie Ruiz did in the 1980 Boston Marathon. If I meet someone at a party and they say they made par on the world’s toughest golf course, I’m impressed; but if they did it by moving the tee up to within 50 feet of the hole, well, that’s a little less impressive, maybe even comical.

Of course, there’s another reason why I care about the mountain of hype surrounding Everest: I do a lot of public speaking (demotivational only—there’s far too much motivation in the world already), and all these Everesteers are clogging up the market. I can handle losing a speaking opportunity to somebody like my friend Warren MacDonald (he lost both his legs under a huge rock and still climbs hard—book him!), but losing to a neophyte flatlander who was almost carried up Everest by one of my cash-strapped guiding friends? That hurts.

I’m also sick of the question, “So, when are you going to climb Everest?” I usually reply, “You didn’t hear? The whole mountain is sinking, and it’s now only about the 675th highest peak in the world as measured by available oxygen.”

Surprisingly, people sometimes believe me.

Will Gadd climbs mainly in the Canadian Rockies. Without oxygen.

Annapurna III

Tags

, , , ,

Midden April schreef ik reeds een bericht over Nick Bullock, Matt Helliker en Pete Benson hun poging op de zuidoostgraat van Annapurna III. Helaas zijn ze toen moeten terugkeren omdat de trekking naar de voet van de berg langs gevaarlijk terrein liep en ze het risico niet wilden lopen dat zij of hun dragers door rots geraakt zouden worden. Nu enkele maanden later zijn ze dan toch in het basiskamp geraakt, dit dankzij een helikopter wat blijkbaar ook geen simpele klus is geweest.


Jammer genoeg zal de enorme zuidoostgraat onbeklommen blijven, de eerste 1000m kan totaal niet veilig overwonnen worden. Woorden als hangseracs, sneeuw- en steenlawines en stromend water zeggen genoeg. Gelukkig is er een alternatief, de onbeklommen oostgraat van Annapurna III, ook niet niets:

“we have made a decision to change our objective the unclimbed East Ridge of Annapurna 3.  While being slightly technically easier, several expeditions have tried this route to the summit and have failed.  It will be no picnic and has a long and committing 2.5 km section to the summit above 7000m. The total length from the snow line is 7.5km”

Volg hun expeditie HIER. Ze brengen hun updates rechtstreeks van hun basecamp.

Go Pro HD

Al sinds vorig jaar had ik men zinnen gezet op een GoPro HD Helmetcam. Een piepklein cameraatje met een breedhoeklens erop dat kan filmen in full HD kwaliteit. In zowat alle filmpjes op gebied van klimmen of skien die ik vorig jaar bekeken heb (en geloof me, dat zijn er héél wat) wordt er gebruikt gemaakt van dergelijke cameraatjes. Het leuke is dat we met Mount Coach eentje hebben gekocht. Ik kan samen met de andere Mountcoachers dus niet wachten om aan het testen te gaan. Binnenkort ongetwijfeld meer!

Hier een meer dan aardig voorbeeldje! Maar eeuh… Wie koopt de tweede?

En om af te sluiten deze tweet die ik net tegenkwam: Amerikaanse en Europese weermodellen bijna op een lijn. Volgende week een meter vers?

bouldering Noorwegen

Tags

, , ,

Ik verblijf een maand in Skurdalen(Noorwegen) in het kader van een stage voor School. Tussen bomen omzagen, hout klieven en stapelen is er ruime tijd voor ontspanning. Zo trek ik er elke avond en elk weekend op uit voor een trip. En Jawel!!!, toen het nog regende 4 dagen geleden spotte ik enkele granieten blokkken. Vandaag keerde ik terug, ik nam een oude matras uit de schuur( die dienst deed als crashpad) en genoot van het klimmen in een prachtig herftsweertje.

Graniet: I like!©Tim De Dobbeleer

genieten van zon en graniet in een magnifiek bos©Tim De Dobbeleer

 Naast boulderen wordt hier in dit prachtig heuvelachtig terrein ook stevig aan de conditie gewerkt, elke avond bij zonsondergang loop ik nog even wat kilometers bergop naar het meer, geniet ik even:), en ga dan weer verder.Laat de sneeuw nu maar komen : mijn benen kunnen nu wel een stevige skiafdaling aan:)

hier kan er al eens een tourke gelopen worden:)©Tim De Dobbeleer

Ondertussen vriest het hier ook al stevig s’nachts. Hopelijk valt er al wat beklimbaar ijs te bespeuren in Rjukan voor ik vertrek. Al betwijfel ik dat.  Ik kan maar hopen…

Top Rope Tough Guys

Ik zag dit grappig  filmpje 2 weken geleden op de Yosemite facelift(een opruimactie om het zwerfvuil in de Vallei op te ruimen nog voor de winter er aankomt. Deze actie duurde een ganse week, en s’avonds waren er live optredens werden er films vertoond en werd er natuurlijk ook bier gedronken. Een leuk initiatief!!!!)

Zaterdag gaan we DEEPER

Via O’neill heb ik enkele tickets kunnen bemachtigen voor de officiele Belgische première van de langverwachte snowboardfilm ‘Deeper’. Een trailer kon je hier al eerder vinden, maar in de cinema gaan kijken met voorwoord van Jeremy Jones himself (de held van de film) is toch nog andere koek. Ondertussen worden er nog wat surffilms vertoond en er is zelf een afterparty. Enfin, reden genoeg om eens naar Gent af te zakken.

En iedereen die dacht dat snowboarden was weggelegd voor hipsters met fluopakjes, kijk eerst en geef dan pas commentaar :-)

El capitan: CHECK!

El Cap©Tim De Dobbeleer

Dat ‘the nose’ een zeer populaire route is op the big Stone El Capitan dat wisten we, en hebben we mogen ondervinden. De eerste dag zouden we snel onze touwen gaan fixeren tot op sickle ledge (4 pitches). Na een foute start, kwamen we al snel terecht achter enkele zeer trage cordees. Na veel gewacht te hebben en ons verschrikkelijk geërgerd te hebben, hebben we die dag 5 lange uren nodig gehad voor we terug op de grond stonden!
De dag nadien vertrokken we omstreeks 10 uur in de route en zouden we in drie dagen klimmen tot op de top. Het jumaren en haulen van de zware haulbag met portaledge bleek vooraleer voor Tim hard labeur. Maar toch stonden we al snel terug op sickle ledge en konden we beginnen met klimmen. Na 1 touwlengte zaten we echter terug achter een cordee Amerikanen. We besloten te wachten, maar al snel zagen we dat deze gasten absoluut niet opschoten (1.30 uur voor 1 touwlengte is niet bepaald een snelle touwgroep).

We besloten dat dit zo niet verder kon en zouden van strategie gaan veranderen! We daalden terug af op de gefixeerde touwen tot op de grond met de haulbag en het materiaal. Onder het motto ‘go light and fast’ zouden we the nose aanvallen en in twee dagen tot boven klimmen. In camp 4 herschikten we al het materiaal en vulden we enkel een kleine haulbag met materiaal en lieten we de portaledge achter.

zwetend na een nachtelijke jumarsessie

Na enkele uren rust, bracht Mathieu, een belg en klimmer die in de USA woont, ons terug naar el capitan om 12 uur s’nachts. We klommen in snel tempo de vaste touwen terug op, tot de ondertussen voor ons meer dan bekende sickle ledge. Na een dag van ongeveer 17 klimuren bereikten we onze,poor bivy for 2. Een kleine ledge die wat afloopt van ongeveer 2 op 2 zou ons wat nachtrust moeten geven. Andy kirkpatrick schreef ooit; ‘’you know where your shithole is,untill you pooped in a poopbag’’. Dit werd voor Tim plots wel heel erg duidelijk, toen hij zijn darmen ledigde half naast de lege zak chips en half op onze ledge waar we de nacht zouden doorbrengen!

Stijn leeft zich uit in Stove legs

Camp 4: the poor bivy

Stijn in the great roof

Tim net voor camp 6

Het werd een nacht met weinig slaap op twee touwlengtes onder de great roof en een mooie volle maan die de vallei van veel licht voorzag. S’Morgens was het opstaan bikkelhard en ijskoud. Een strakke wind en schaduw zorgde ervoor dat we snel moesten beginnen te klimmen. We hebben nog 11 pitches voor de boeg waaronder de gekende great roof en changing corners. Nadat Stijn the great roof voorgeklommen heeft….eeuhhmm geartificeerd heeft (respect voor Lynn Hill die dit als eerste heeft vrijgeklommen), stond hij te bibberen op de relais van de kou. Tim moest even het

Yihaa!!! on top

Stijn met wat kilo's minder

voorklimmen overnemen en leefde zich volledig uit in the pancake flakes (5.10a). Nadien volgden enkele zware lengtes die we eveneens moesten artificeren. Dit vraagt enorm veel tijd en schiet niet echt op, de uren vlogen dan ook voorbij. Op relais 27 besloot Tim dat het genoeg geweest was met al dat artif gedoe. Hij zette zchzelf in boostmodus en klom de volgende lengtes nog allemaal vrij tot op het einde. Net voor de laatste lengte,the bolt ladders, staken we nog een cordee van drie Japanners voorbij. Omstreeks 20 uur en na een dag van 14 uren klimmen topten we uit op el capitan! Wiiieeeehaaa, hij is eraan op 31 effectieve klimuren!

Decathlon kousen kunnen wel degelijk rechtop staan

We aten nog al het eten op en kropen in onze slaapzak voor een goede nachtrust alvorens de afdaling aan te vatten de dag nadien. Maar s’morgens waren we twee wrakken die terug uit hun slaapzak kwamen. Beide hadden we amper een oog dichtgedaan. Nooit gedacht dat een granieten blok zo hard kan aanvoelen. We pakten al het materiaal in begonnen aan de afdaling. Na 1.30 uur, 5 rappels en ongeveer 1000 hoogtemeters lager kwamen we bien cassée toe op de parking. Een prachtige klim in een gigantische granieten wand zit erop. Enkele uren nadien genoten we na een warme douche en enkele biertjes dan ook volop na!

Nog even vermelden dat onze belgische vrienden Koen Dockx en Benjamin Vervaet ondertussen the regular north west face van half dome deden in a one day push. Sterk gedaan mannen!!! Koen, Benjamin en Mathieu(een belgische klimmer die in de VS woont) zijn op dit moment bezig aan hun beklimming van Salathe wall. Gezien de hoeveelheid eten die ze mee naar boven namen zal er alleszins geen honger geleden worden.

Onze tijd in Yosemite zit erop,

BUT WE’LL COME BACK

Bergell

Tags

, , ,

Piz Badile noordwand, in een winters jasje ©Sanne

Na de zware sneeuwval van vorige weekend in de Bergell, worden enkele plannen al snel opgeborgen. De zoveelste poging om die Piz Badile noordwand eindelijk eens te beklimmen, valt hiermee weer eens in het water. Al drie keer lag ik in bivak onderaan de route, slechts één keer slaagden we er in om de noordgraat te beklimmen. De noordwand was altijd al dichtgesneeuwd, of het weer was slechter dan verwacht. Dat hoort nu eenmaal bij de bergsport. Met een positieve ingesteldheid ging ik de laatste dagen van de bijscholing voorklimmer in en het werd een fantastische week.

Perfect weer, maar veel volk op de Fiamma ©Sanne

Opnieuw deel ik de groep in een aantal deelgroepen. Zelf trek ik er met Peter Decoo, Tom Bammens, Marc Vanlommel, Peter Mombert en Marc Van Aerde op uit voor een driedaagse klimtrip. Maandag ga ik met Tom multipitchen in de Italiaanse zon. Boven Chiavenna liggen de Placca di Bette, waar menig spannende wrijvingsroute onze klimschoenen naar de vaantjes helpt. In totaal klimmen we 14 touwlengtes tussen 5c en 6b+ op ruwe platen, waar de haken schaars zijn. De rest van de groep zit die dag jammer genoeg in de mist op de Spazzacaldeira, maar ze klimmen toch nog Dente per Dente, Via Felici en de Dente. De fiamma bleef in de mist verborgen. Die avond kamperen we met z’n zessen op de leuke camping Mulina in Vicosoprano.

Sanne in de 6b touwlengte op de Dente ©Tom Bammens

Dinsdag klimmen we met zijn allen op de Spazzacaldeira. Peter en Marc Vanlommel doen de leuk klinkende route “Steinfresser”, een stevige 6a multipitch. Peter Mombert en Marc Van Aerde leven zich uit in Via Leni, waar ze de angsten van plaatklimmen herontdekken. Tom en ik klimmen in sneltreinvaart Dente per Dente, 250m 6a+. En passant halen we 8 cordées in en komen als eerste aan de beroemde “Fiamma”. Die beklimmen we snel, zodat de rest niet hoeft te wachten, er staan zo’n 15 mensen te wachten op hun fotoshoot. Daarna beklimmen we op ons gemak de nabijgelegen “Dente” en nemen wat leuke foto’s. In de vroege namiddag vind ik mijn hele ploeg terug op het terras van de Chamanna Albigna 2336m. Een perfecte uitvalsbasis voor een laatste beklimming.

De start van Snoopy (250m, 6c) op de Biopfeiler

Het is onze laatste dag. Tegen de avond moeten we terug in de kazerne van S-Chanf zijn en donderdag rijden we terug naar België. Tijd voor een mooie afsluiter. In mijn topo “Nichts als Granit” zie ik enkele intrigrerende foto’s over de “Snoopy” op de Biopfeiler. Een route uitsluitend op friends en nuts te beklimmen, 1 touwlengte 5c+, 4 touwlengtes 6b+, een 6c en een 6b om af te sluiten. Helemaal mijn ding dus. Na een vrij laat ontbijt, stijg ik samen met Marc in naar de route. Onderweg halen we twee Oostenrijkse gidsen in. Die hadden Marc de avond ervoor nog afgeraden om in deze route te klimmen. Ik vraag welke route zij willen doen, maar ze blijven vaag. Marc en ik versnellen nog wat, want ik vermoed dat deze jongens ook in Snoopy willen kruipen.

Sanne in de tweede touwlengte van "Snoopy" ©Marc Vanlommel

De zon komt net in de wand als Marc aan de eerste touwlengte begint. Ik krijg gelijk wanneer de twee Oostenrijkers zich naast me beginnen klaar te maken voor dezelfde route. De eerste touwlengte is “maar” een 5c+, maar moeilijk qua routeverloop en lastig af te zekeren. Wanneer die twee gasten zien hoe Marc zich door deze touwlengte worstelt, maken ze rechtsomkeer en doen de ernaast gelegen route Via Miki (5c). Vrij baan voor ons dus en het wordt een waar plezier. De ene touwlengte wordt nog mooier dan de vorige, eindeloos dulferen over prachtige barsten. Na 7 heerlijke touwlengtes komen we boven, waar we Peter en Tom vinden die de Via Classica (5c+) beklommen.

De schoenen van Tom zijn nu echt wel naar de vaantjes ©Sanne

Een mooie afsluiter van twee aangename weken werken in het Zwitserse Graubunden. Thuis wachten regen en herfstblues, maar zoals altijd blijven de aangename herinneringen.

Marc op de Biopfeiler, met een besneeuwde Badile noordwand op de achtergrond ©Sanne

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag