Wat een wand, wat een barsten, maar wat een verschrikkelijke offwidths : zo valt deze route wel samen te vatten. Terwijl ik al zingend stond te zekeren om de beren weg te houden startte Stijn in de eerste lengte. Het zag er allemaal wel meevallen uit, tot Stijn ineens wat trager vooruitging. De eerste offwidt was aangebroken. Met veel gevroet geraakten we erdoor. De volgende lengtes waren telkens stevig, maar met slechts 1 kleine boterham met confituur raakte Stijn zijn energieniveau stevig onder nul. Hij kon wel spreken van een echte off-day.

Stijn ergens halverwege In The rostrum

Stijn langzaam aan het leeglopen

Bij mij ging het vlot, ik geraakte overal vrij door, uitgerekend die verdomde 5.10a offwidth van de 6^de lengte dat weer net iets te zwaar was.

Tim uitgeput aan het eind van de zware offwidth lengte

Hoe hoger we kwamen, hoe meer overhang. En dat hebben de onderarmen weer eens goed gevoeld! Beiden waren we compleet uitgeput als we boven waren.

Moe maar voldaan op de top

De keuze om langs de all you can eat te gaan was dan ook snel gemaakt. Vandaag eten, eten en euhh…. bier drinken, en morgen beginnen we ons klaar te maken voor El Capitan.

cheers

Na de 28 uur durende trip van Steck Salathe was het tijd voor een rustige klim van een 5 tal lengtes. Lengtes met handjams, fistjams en fingerlocks volgden elkaar op en zo kwamen we boven met nogmaals een zalig zicht op El Cap. Die wand is echt mooi langs elke kant.

Stijn in de eerste, maar gladde lengte

Tim in de tweede lengte

owyeahh!!! that's fucking awsome man

Wat een beauty

Omdat we beiden nog bijna nooit een offwidth, laat staan een Chimney hadden geklommen en omdat we ons toch een beetje willen voorbereiden voor El Cap, kozen we voor Steck Salathe. Deze 17 touwlengtes lange route op Sentinel Rock loopt ongeveer een 10 tal lengtes door Chimneys of offwidths. De stevige aanloop van een 2tal uur door losse rommel, over tricky slabs en met een onvoorziene rappel bracht ons uiteindelijk aan het begin van de route. Het vroeten kon beginnen!!!

Stijn klom vlot de eerste lengte, maar toen ik moest naklimmen was duidelijk dat we iets essentieel vergeten waren : de haulline. Het klimmen in de Chimneys met een rugzak, die goed volgeladen was met water, eten en schoenen is gewoon onmogelijk. Met een zelfgevonden oplossing slaagden we er toch in om de zak te haulen. Het kostte ons wel 2 keer zoveel tijd.

Stijn in de eerste echte Chimney

Met veel gekreun in de chimneys en nog meer gevloek op die verdomde rugzak vorderden we langzaam. Aan het eind van de 10^de lengte keken we naar boven, We stonden net onder 2 chimney lengtes die er verschrikkelijk uitzagen. daarna keken we met een angstige blik naar elkaar. Met een lichte aarzeling vroeg ik aan Stijn ‘’ ziede gij het zitte om de volgende lengte te doen?’’. Gelukkig maakte hij er geen probleem van. Met verzuurde bovenbenen kwam Stijn toe aan de relais. Oef daar zijn we vanaf dacht ik. Maar uiteindelijk bleek dat de cruxlengte boven ons zat. Alweer ging Stijn van start. Met veel getrek en gesleur kwam hij aan een punt waar je ongeveer een 7 tal meter boven de laatste slechte zekering in een offwidth moet kruipen, om dan vervolgens nog een meter hoger een goede greep te gaan halen. Na enkele moedige pogingen besloot Stijn om toch maar te passen voor dit tricky stukje en mij een poging te laten doen. Met veel schrik begon ik aan de lengte, bij de crux besloot ik gewoon door te gaan en niet te veel na te denken. Ik kroop in de offwidth, met heel mijn lijf gespannen tussen de 2 kanten van de 60cm brede barst, af en toe terug schuivend naar beneden kwam ik steeds dichter bij de goede greep. Eens ik de greep vasthad, riep ik een vreugdekreet die tot in het dal te horen was. Yihaa!!! De weg naar boven is terug open!!!

veel friend, weinig klimmer in The narrows

Ondertussen begon het al te schemeren, en hadden we nog 4 lengtes voor de boeg. We probeerden ons te haasten, maar al gauw werd het pikdonker. We klommen nog 2 lengtes in het donker, maar  dan besloten we om te bivakkeren op een smalle ledge. Stijn probeerde zich met de touwzak, en ik met een dunne fleece te beschermen tegen de koude. Tevergeefs want heel de nacht hebben we gebibberd. Toen we de volgende ochtend helemaal uitgeput opstonden bleek dat we nog maar 1 lengte moesten doen. De vreugde was immens groot als we op de top van deze mooie wand stonden.

uitgeput na een nachtelijk bivak op een ledge

Bij deze zijn onze chimney en offwidth technieken een beetje op punt gesteld. Maar 1 ding staat vast Chimneys en offwidths zijn ongeloofelijk zwaar!

Een prachtige berg beklimmen in alpine stijl én magniefieke beelden maken én ze dan nog eens tijdens de expeditie op het net zetten.
Enkel veel respect is wat ik voel voor deze prestatie. Sommige beelden zag je hier misschien al eerder, maar als je een kwartiertje hebt leun maar achterover en kijk hoe de pro’s het doen…

Ik heb nog veel te leren, zowel op klim als op filmgebied :-)

Oh ja, als je geen kwartiertje tijd hebt, maak dan een kwartierje vrij, deze mag je écht niet missen…

DODELIJKE BERGEN DOOR VERANDEREND KLIMAAT

“Alpinisme is de laatste jaren wel degelijk gevaarlijker geworden.” Sanne Bosteels is zo gebeten door het alpinisme dat hij 5 jaar geleden met “Mount Coach” begon, een intensieve opleiding voor jongeren die hun hart verloren hebben in het hooggebergte. Van de 20 teamleden zijn er de afgelopen 2 jaar 4 verongelukt. Sanne: “Natuurlijk vraag je je dan af of we wel goed bezig zijn, maar de jongeren zijn zo getraind op veiligheid, er liggen andere factoren aan de oorzaak.”

In Oostenrijk ligt op een hoogte van 3100 meter het oudste klimatologisch observatorium van de Alpen. Als sinds 1886 wordt het weer hier nauwgezet bestudeerd. Michael Staudinger van het observatorium: “Vroeger viel er 90% van de dagen sneeuw. Nu valt er meer regen en zijn er meer dagen met positieve temperaturen. Dat geeft problemen met de geologie. Het water dringt in rotsspleten, daar bevriest het, zet uit en dan breekt de rots af. Dat komt steeds vaker voor.”

Dat is waarschijnlijk ook wat Hans, Koen en An vorig jaar in Peru fataal werd. Toen ze bijna de top hadden bereikt, brak plots een groot stuk ijs af dat de drie mee naar beneden sleurde. Yannick had de dag voordien net afscheid genomen van de drie om met zijn vriendin verder door Peru te trekken. Yannick: “Mentaal zal het tijd nodig hebben voor ik weer echt grote expedities zal doen. Maar de dromen blijven. En mijn vrienden zouden het niet anders willen.”

Meer info kan je vinden op www.mountcoach.com
Reportage: Gitte Van Hoyweghen en Katrien Van der Slycken

De reportage van zo een tiental minuten kan je bekijken via deze link

Dit werd onze eerste lange route in de vallei. The moratorium is een route van 4 pitches tot 5.11c (6c). De crux is zeer fijn en technisch. We lieten beide duidelijke bloedsporen achter in het dunne barstje waar je amper je vingers in kwijt kan. Een van de mooiste freeclims die we ooit deden!

Tim in de crux van The moratorium

Na deze route startten we in eastbutress (13 pitches tot 5.10d). Deze route is een mooie link-up met moratorium en zou meteen ook onze eerste route worden op El Cap. De eerste lengte bezorgde ons een eerste chimney. Werken met het hele lichaam om erdoor te raken. De rugzak die Tim aanhad, zorgde alleen maar voor nog meer plezier…

Tim in de eerste lengte van The moratorium

Tim met extreem veel dorst en klaar om de rivier leeg te zuipen!!!

Op aanraden van velen, moesten we deze toch ook eens doen.  Een rustige klim van een 5 tal lengtes bracht ons naar een grote ledge. Van hieruit hadden we een prachtig zicht op El capitan. Ne stevigen beer als ge het mij vraagt.

Tim in de eerste lengte van Nutcracker

Stijn in Nutcracker

Effe lekker chillen met zicht op El Cap

Omdat er nog inkopen gedaan moesten worden konden we maar tegen 1 uur s`middags met klimmen starten. We kozen voor de 3 touwlengtes lange Serenaty Crack : een megaklassieker

zicht op de vallei vanop serenaty crack

Het was wel weer even wennen om terug  barsten te klimmen. In de eerste lengte kon er pas iets van zekering gestoken op 10m hoogte. Meteen redelijk stresserend. Na deze lengte waren we opgewarmd , en al gauw klommen we door de crux van de derde lengte(5.10d). Hier stopt Serenaty . De honger naar barsten was groot dus besloten we om de verlenging :’’ Sons of Yesterday’’ er nog vlug bij te knallen. 6 prachtige lengtes later stonden we met een voldaan gevoel boven, en hadden we een zicht over de prachtige vallei. Een eerste voltreffer!!!

Stijn en ik kwamen 5 dagen geleden na een vermoeiende reis van 2 dagen aan in Yosemite.  Het telkens in en uitpakken van onze zakken , om toch maar niet te moeten bijbetalen voor overgewicht maakte de trip alleen maar lastiger. Maar 2 vluchten en 2 busreizen later stonden we dan eindelijk aan de ingang van camp 4.

Stijn ready to get spanked bij El Cap

Door al de regeltjes die je hier moet volgen, en omdat we al veel te lang niet geslapen hadden waren we een beetje slechtgezind. Na een nachtje slapen was de teleurstelling al deels weggewerkt, en toen we dan nog eens in het rond keken waren we beiden helemaal opgefleurd. vertikale  granietwanden en prachtig weer.