Yes! Op 15 Juli beklommen we Alpamayo (5947m) via “the French direct”  in winterse omstandigheden. Nadat reeds 2 andere Mountcoach teams door slechte weersomstandigheden faalden kunnen we terecht zeggen dat de vloek gebroken is.

“Hoe slagen we er in onze knieen te sparen en toch niet te veel geld uit te geven?” was de hoofdvraag voor ons Alpamayo avontuur begon. De tocht naar basecamp is al een expeditie op zich en dat zit je nog maar op 4400m. Gelukkig leerden we nog enkele klimmers kennen in onze hostel met dezelfde plannen. Zo konden we enkele burros en een arriero delen met een grappige Schot, een rasta Duitser en een reizende Engelsman. Het traject van 24 km en 1300hm was al een mooie intro op wat nog komen ging. Na een nachtje in basecamp zeulden we zelf onze weerom overdreven zware rugzakken over de morene richting een kamp net onder de gletsjer. Gelukkig won Koen de race tegen de Schot en zo hadden we met voorsprong de horizontalere plaats om ons tentje neer te plaatsen. Na morenecamp komt colkamp op 5500m. Om hier te geraken ploeterde we ons een weg over de gletsjer om naar het einde nog tweemaal een stuk van zo een 100tal meter 70graden ijs  voorgeschoteld te krijgen. Dit gecombineerd met 15kg op de rug en nog niet helemaal geacclimatiseerd te zijn bleek een stevig pikkertje.

Aangekomen in colcamp bleek onze Mountcoach-efficientie inzake het snel opzetten van een kamp weer indruk te maken. Voor de 10e keer deze trip moesten we uitleggen waar MC voor stond, of zou het toch iets met onze uniforme pullekes te maken hebben? In ieder geval leek Alpamayo er goed bij te liggen, wat niet van de naburige top Quitaraju te zeggen was. De directe lijn op de westwand was ook een doel, maar de overvloedige sneeuwval van de voorbije dagen had ervoor gezorgd dat op de hele berg geen stuk te bespeuren was dat niet door een lawine was verwoest.

De ochtend nadien trokken we rond 2u vol goede moed ten aanval. Helaas waren we nog geen half uur ver toen de wolken, de wind, sneeuw  en Yannicks hoogteziekte nog maar eens kwamen opzetten. Na een kwartiertje analyseren besloten we toch maar terug te keren… Het voelde als een falen, maar aan de andere kant wisten we dat we dat we nog meer dan genoeg eten hadden voor een tweede poging.

De volgende ochtend zagen we toch al sterren en bleek er ook minder wind te zijn. Dit moest hem worden! Een uurtje later als bij de eerste poging waren we weer op weg. Gletsjer over, stijl tot aan de bergschrund en ombouwen om in pitches te klimmen. We waren zelf helemaal alleen, wat een chance op een van de populairste bergen uit het massief. Na 2 touwlengtes stijle sneeuw begon het allemaal wat ijziger (en dus leuker) te worden. Enkele lengtes in het donker en toen het eindelijk rond 6u licht werd bleken we al aardig in de centrale geul te zitten. Iedereen klom voor maar het was toch Koen die de titel “calves of steel” in de wacht sleepte door in sneltempo naar boven te pikkelen.

Koud was het niet echt, maar het viel ons wel op dat we helemaal omgeven waren door wolken. “Sneeuwt het?” Ja, toch een beetje… Maar in de laatste 3 stijlere lengtes kregen we toch meer en meer spindrift over ons. ” Jamaar, we zijn bijna boven, waar komt toch al die sneeuw vandaan?”

Haasten was dus de boodschap, we zaten op  bijna 6000m in een echte sneeuwstorm.  Helaas is haasten een relatief begrip op die hoogte. Nog effe bijten en, YES! We zijn er!

Rappel na rappel bleek de sneeuw dieper en dieper te worden. Onderweg staken we nog twee andere verloren gelopen cordees voorbij en ploeterden we doelloos over de volledig ingesneeuwde gletsjer. Waar stonden die tenten ook alweer? Gelukkig wist de Schot het deze keer beter en geraakten we uitgeput terug naar de geborgenheid van ons  tentje…

De epische terugtocht naar de beschaafde wereld ga ik hier nog niet beschrijven, eerst de knieen laten genezen…

Met de camionette van Danny Janssen ben ik deze week gaan ‘genussklettern’ in de Alpen, om al een beetje te pré acclimatiseren voor Peru. De Niedermann-route op de Graue Wand bleek echter niet echt ‘geniessen’, soms duurde het zoeken naar de instijg wat lang en soms werden we verjaagd door de regen, maar de vakantie was wel leuk.

Nog geen week in Huaraz, Peru en de eerste top is al overwonnen: Ishinca (5530m).

Vorige week dinsdag kwamen we ’s avonds aan in Lima, waar An ons al breedlachs opwachtte. Zij was al enkele uren eerder aangekomen. Een korte nacht in Lima en we waren al weer verder aan het reizen richting Huaraz, het Chamonix van Peru. Hier vonden we al snel een ideaal onderkomen, El Tambo. Een echte hippielodge en een ideale rustplaats in een toch nogal hectische stad. Een dag later dachten we richting laguna Churup, een meertje op 4600m te trekken, kwestie van het acclimatiesatieproces te bespoedigen. Om een of andere onbekende reden wou An toch veel liever naar een ander meertje met de meer exotische naam “Laguna 69”. ’s Anderendaags hadden we alles wat we nodig hadden verzameld en was het tijd om de bergen in te trekken. Uruz bleek een makkelijk acclimatisatietopje te zijn, dus via een minibusje en een taxi geraakte we op de plaats waar de trek naar het basiskamp begon. 2 van onze zware rugzakken vonden al snel de weg naar de rug van een ezeltje, de 3de besloten we om budgetaire redenen om de beurt te dragen. Halfgaar kwamen we enkele uren later aan in een prachtig basiskamp. Beekje naast de tent, vlakke ondergrond en enkele boulders in de directe omgeving.

Ook met direct zicht op Urus, wat helaas een tegenvaller bleek te zijn, tenzij je fan bent van 1000m morenetrappelen en 500m sneeuwwandelen. Wij niet echt, dus Ishinca, net iets verder in de vallei, bleek voor iedereen een goed alternatief. Enkele uren later begonnen we midden in de nacht naar boven te trappelen. Een onduidelijke topobeschrijving zorgde ervoor dat we een uurtje verloren door een paadje op de morene te zoeken. Toen het pas om 6u licht werd zagen we het paadje blinken aan de andere kant van de vallei… Iets later stonden we toch aan de sneeuwgrens op 5000m!

Koen voelde zich al een tijdje minder omdat hij zich onbewust aan het vergiftigen was met door Micropur gezuiverd beekwater. Helaas had het zwembadwater een nefaste invloed op zijn maag. Yannick kreeg het dan wat hoger ook knap lastig. Te weinig eten en hoogteziekte veranderde hem dan ook al snel in iets dat om de 10 passen even moest uitrusten.

Wie daarentegen wel fit en monter naar boven trippelde bleek An te zijn. 3 maand geleden nog een nieuw stuk kruisband gekregen na een skiongeluk, niet echt kunnen trainen en nu zonder noemenswaardige problemen vlot naar de top.

Enfin, iedereen toch boven, vlot weer naar beneden en nu proper gedouchet in Huaraz, met onze ogen al gericht op de volgende top…

Laatste zaken regelen, zakken vol proppen en afscheid nemen, het is weer één van die dagen. An trekt voor bijna 3 maand richting Zuid Amerika, Koen en ik 2 maanden en Hans komt ook nog een dikke maand dag zeggen. De beklimmingen zullen gekozen worden aan de hand van de lokale condities, maar de verwachtingen liggen hoog: Artesonraju, Shaqsha, Alpamajo, Ranrapalca,… Allemaal namen die al een tijdje door onze hoofden spoken.

We gaan proberen af en toe via de blog een update te geven, afhankelijk van de mogelijkheden ter plaatse. De regelmatige blogposts uit de klimwereld zullen wat verminderen, maar ja, je hoeft in de zomer niet voor de computer te zitten..Get out and climb, enjoy summer en tot in September !

De eerste grote nieuwe beklimming van het seizoen is al een feit in de cordillera blanca in Peru. Een corde heeft daar een nieuwe lijn geopend op de Noord-west flank van Huascaran Noord. Met 80°stijl ijs en tot 6a rotsklimmen blijkt dit toch wel een stevige route te zijn. bovendien was er geen terugtocht meer mogelijk na 1/3 van de wand en brachten ze er 6 dagen door…

Binnen enkele dagen vertrekken ook wij (Yannick, An H en ik) naar Peru. Nu wil ik niet de pretentie hebben om te zeggen dat we daar ook dergelijke dingen zullen presteren, maar ik hoop toch dat we daar enkele mooie, technische lijnen kunnen realiseren!

De mislukte poging van de Rebuffatroute op de zuidwand van de Aiguille du Midi door het erg slechte weer…

En…

Waarna we gelukkig wel op de Kuffner konden genieten van een stralende zon.

Gelukkig ben je dat afzien de dag erna al vergeten en blijven enkel de goeie herinneringen nog over…

Vandaag zijn we aan het nagenieten in cham van een toch wel geslaagde driedaagse ‘boven’. Na de aankomst maandag van een maat (Stijn Depuydt) ontvouwden we al snel een strak plan voor de komende dagen. Eerst “acclimatiseren” door de Rebuffat te klimmen op de Zuidwand van de Aiguille de Midi en dan doorgaan naar het Fourche bivak en de Arrete Kuffner klimmen op de Mont Maudit.

De Rebuffat werd niet echt een succes. Na twee lengtes moesten we immers rappellen omdat de beloofde zonneschijn er maar niet doorkwam en onze tenen en vingers de winterse condities niet langer aankonden. Het werd dan maar passief “acclimatiseren” in onze eigen koude villa/hutje…

Na de dag erna de lange instijg naar het fourche bivak gemaakt te hebben, dat met 13man trouwens redelijk vol zat, begonnen we rond 4u ’s nachts aan de Kuffner. Met zijn opeenvolging van schitterende en tricky klimpassages en een fijne sneeuw/corniche graat is deze eeuwigdurende route een klassieker. Iedereen was het er ronduit over eens dat dit een beauty was.

Ik kan iedereen echter aanraden een beetje langer te acclimatiseren alvorens erin te starten. Het waren een paar lijken die uiteindelijk bovenkwamen op de schouder van de Maudit(4200 en nog wat meters hoog). Voor mij viel het nog mee, ik zit meer dan regelmatig in de bergen, maar vooral voor Stijn was het erg hard. Twee dagen eerder bevond hij zich nog op 65m hoogte, maar, het moet gezegd, er kwam geen klagend woord over zijn lippen… Stikkapot, maar op de tanden bijtend tijdens de terugklim naar de Aiguille de Midi was hij de ‘true hero’ van deze koers!!

ps: Binnenkort volgen de prachtige foto’s nog.