14 zaterdag jan 2012
Eentje tussendoor voor alle mensen die, zoals ook enkele Mount Coachers, een zware blok aan ’t verteren zijn en dromen van de poeder waar onze vrienden nu inzitten of dromen van Patagonia of dromen van andere verre trips…
En ook een beetje voor onze 3 skiërs in Japan!
12 donderdag jan 2012
Posted in Mount Coach
Het Toya meer op Hokkaido
Zoals velen onder jullie wellicht weten zitten Yannick, Koen en ik in Japan. Qua sneeuwval moeten ze in de Alpen momenteel niet onderdoen, maar wat we ginds een uitzondering kunnen noemen is hier de regel. Japan staat niet voor niets bekend als een van de beste poeder bestemmingen ter wereld! En juist daarom dat we hier de hele maand Januari komen skiën.
Mt. Yotei bij Niseko
Na een goede 30 uur reizen met vliegtuig, trein, bus en metro zijn we aangekomen op Hokkaido, een eiland in het noorden van Japan. Dit eiland is even groot als België maar om het optimaal te verkennen (lees: op de juiste moment in het juiste gebied te zijn) heb je een auto nodig. We huren een Toyota Regius maar japan is duur! Het betalen van een auto, skipassen en eten is voor ons al meer dan genoeg dus hebben we in sneltempo een bed geknutseld. Niet altijd even gemakkelijk want Japan is behoorlijk koud en de zon laat zich maar zelden zien!
Bed knutselen
Doorheen muren van 2 meter rijden we van gebied naar gebied; Niseko, Chisenuppuri, Rusutsu, Sapporo Teine,… De sneeuw is hier buitengewoon licht en wordt nooit aangetast door de zon. De echte grote dumpen zijn tot nu toe uitgebleven maar ach, iedere dag valt er een goede 30cm vers, daar kunnen we niet om klagen!
Yannick in Sapporo Teine
Na een dag skiën even uitrusten in sauna of onsen. Misschien trekt de zwavelgeur wel in onze huid maar dit wordt onze properste reis ooit!
Met de ski's tussen de warmwaterbronnen en bijhorende zwaveldampen
Het volledige verhaal zie je later wel, nu staan we liever op onze latten, Alvast enkele beelden van de eerste week.
Sam in Chisenupuri
Skiën in disneyland Rusutsu
Elke dag een nieuwe delicatesse
Koen in Sapporo Teine
Skiën met zicht op Sapporo en de oceaan, het is eens iets anders
05 donderdag jan 2012
Posted in Andere
Dag 1:
Om 22u vertrokken we voor onze granietstage naar Orco samen met An, Sanne en Stijn als begeleiders. Na een hele nacht rijden en enkele inkopen in de Vieux Campeur en de Quechua in Sallanches kwamen we aan in Orco waar we ook Maxime en Nelson tegen kwamen.Na onze kamers gevuld te hebben met klimmateriaal dachten we de buitenmuur van het gitje eens te gaan beklimmen die behaakt was met 2 routes. Hierna gingen we (zalig)eten
stijn aan het werk op de buitenmuur van de gîte ©Quinten
en krijgen we een briefing van Sanne over wat ons morgen te wachten staat.
Dag2:
Vandaag begonnen we met een theorie les weerkunde (hetgeen elke dag zo zou zijn) om de zon de tijd te geven de rots te verwarmen hoewel de rots in het oosten ligt was er zeer weinig zon te bespeuren maar wel een mooi sneeuwlaagje aan de voet van de rots. Vandaag deden we enkele single pitches om het graniet en vooral het klimmen op friends en klemblokken gewoon te worden. Van Sanne moesten we elk Harry Potter(5c) moeten klimmen als “testje”. Maar omdat we toch ook in het zonnetje wouden klimmen verhuizden we naar een toch iets warmere sector waar we ook nog enkele single pitches klommen in een heerlijk najaars zonnetje.
Lander en Stijn in sector droid di san meinerio © Sanne
waaronder: la landra (6b), L’incubo(6b+), diedrodeladruida(6a), Un Gancio per due Sorelle(6b+), Un Gancio per due Sorelle(6c+), …
Dag 3:
Eerste dag multipitch op friends en klimblokken daarvoor gingen we vandaag de sergant aanvallen via verschillende routes. lander en ik(Quinten) klommen samen Il Lato oscuro (6b max) een mooie route maar soms zat ik wel even vast met mijn rugzak bij het verwijderen van friends die Lander probleemloos ergens in de barst ging steken maar waar ik toch wat te breed voor was met die rugzak op. Sanne en Nicolas klommen de akelige Fessura della Disperazione(6b+ max) en Camino Bernardi (6a+) twee offwidth’s van formaat en dan ook nog is Incastromania (6a).
nicolas in fessura della desperazone ©Sanne
Niels en An klommen Nautilus (6a max). Ruben en Stijn klommen Camino Bernardi (6a+) en daarna ook Fessura della Disperazione(6b+ max). na weer een heerlijke maaltijd gingen we moe maar voldaan slapen.
niels in Nautilus ©An
Dag4:
Vandaag was het allemaal te doen op de caporal. Lander en Sanne klommen Orrechio del Pachiderma (6c max) gevolgd door Via dei tempi moderni(6a max) en daarna nog even de eerste lengte van rattle snake(6a).
lander in Orrechio del Pachiderma ©Sanne
Ruben en ik klommen Itaca nel Sole (6c max) een nogal nat begin gevolgd door een prachtige barst 6a (variant) die de lengte erna overgaat in een mooi 6c dalletje. Vervolgens klommen we rattle snake(6c max).
Ruben doing work
lander in Orrechio del Pachiderma ©Sanne
Jammer genoeg moesten we onze klim in het midden afbreken omdat op een niet af te zekeren stuk de haken waren weggehaald en de schoorsteen ons iets te glad leek, dus besloten we te rapellen in het midden van die lengte en een prusikje achter te laten. An, Nicolas en Niels klommen Diedro Nachez (6bmax) waar Niels een paar keer mooi is uitgevallen en daarmee zelfs enkele friends mee heeft uitgetrokken en in de eerste lengte klom hij zelfs zijn relais voorbij.
Nicolas in de voorlaatste lengte van diedro nanchez ©An
Jammer voor hen zaten zij vast achter een extreem traag Italiaans cordee waardoor ze pas ’s avonds in het donker aan de auto kwamen. Maar gelukkig was er nog het heerlijk eten en de lekkere wijn om de zeden te verzachten.
Dag 5:
De laatste dag trad klimmen want het slechte weer was op komst en we kozen elk onze route. An en Sanne klommen diedro del mistero (6b max), Nicchia del Torture (6b max) en Incastromania (6amax).
An geniet duidelijk van he jammen in Nicchia del Torture ©Sanne
Nicolas, Niels en Ruben klommen Bertoti passimo (6b max) waar Ruben eens toont hoe je een dakje moet campussen.maar de 2 laatse lengtes vielen een beetje tegen.
Sanne in Nicchia del Torture ©An
Lander en ik besloten na het horen van al die mooie verhalen over diedro nanches(6b+ max variant) ook eens onze kans te wagen. De eerste lengte klim ik ook mijn relais voorbij en dan te weten dat ik er Niels nog zo mee had uitgelachen. Voor ons klimmen Helmuth en Stijn die een moeilijker variant klimmen in de eerste en laatste lengte
Helmuth in de variant van Diedro Nanchez©Stijn
Quinten in Diedro Nanchez ©Helmuth
Dag 6:
Vandaag stond artiffen op het programma door het miezelende weer. We klommen elk 2 à 3 artiff routes toch wel een stresserende maar o zo belangrijke bezigheid om bigwalls te kunnen klimmen. Nadat het te hard begon te regenen besloten we om het plaatselijke café op te zoeken en daar tussen pot en pint een leuk gezelschapsspelletje te spelen.
artiffen aan de sergent ©An
Dag 7:
heel de dag regen en we besluiten af te rijden. Eerst nog wat andere Mount coachers ophalen in Cham en koers naar Hoegaarden.
de MC auto omsingeld door schapen terwijl een nieuwsgierige steenbok toekijkt ©Sanne.
Why use the f*ckin tape anyway? ©Helmuth
Quinten.
01 zondag jan 2012
Posted in Mount Coach
Coire an Lochain (the Cairngorms )
Juist terug van een korte trip naar Schotland. Door het slechte weer en een licht zieke klimpartner hebben we slechts weinig kunnen doen. Toegeven, ginds gebruiken ze andere maatstaven maar bij winden van 240km/h blijven zelfs schotten binnen. Toch hebben we in de Cairngorms 2 mooie routes kunnen klimmen! Deep Throat (70m, V6) en The Hoarmaster (95m, VI6).
Sam in Deep Throat
Hoewel de 2 routes voor de nodige stressmomenten hebben gezorgd lag de crux van de reis in het terug thuis geraken op oudejaarsavond! Ik vloog op Amsterdam en zo blijkt kan je na 19:11, 5 uur voor het nieuwe jaar, geen trein richting Antwerpen of zelfs de grenssteden meer nemen! Natuurlijk moest ik die juist missen…
Lester in The Hoarmaster
Desalniettemin, Een mooi 2012 gewenst! Geniet van onze vernieuwde blog en onze verhalen… Maar vooral, geniet van uw eigen dromen
31 zaterdag dec 2011
Posted in Mount Coach
Heel de herfst stond in het teken van de voorbereiding van onze trip naar Japan. Sam Van Brempt, Koen Van Hiel en ik vertrekken donderdag 5 januari voor een maand richting het land van de rijzende zon en bodemloze sneeuw. Na enkele skitrips naar Davos en Nendaz de voorbije weekends zijn onze bovenbenen klaar voor het echte werk.
We gaan proberen via de blog te laten weten waar we uithangen en waar we mee bezig zijn, dus ‘stay tuned’.
Voor de rest is onze blog net gerestyled, met dank aan Sam. Ook in 2012 gaan we proberen onze eigen avonturen en de meest opvallende ski & klimweetjes te blijven posten. Er zijn ook enkele spannende nieuwigheden op komst, maar daarover in februari meer.
Geniet allen van de laatste dag van het jaar en dat ieders (berg)dromen mogen uitkomen ;-)
21 woensdag dec 2011
Posted in Andere
Na ons zalige dagje chillage, werden we de volgende voormiddag alweer snel tot de orde geroepen door onze gids voor week nummer 2, Helmuth van Pottelbergh. De kaarten werden op zijn motorkap opengegooid, al snel werd duidelijk dat deze week van ons op het vlak van tochten voorbereiden meer verwacht ging worden. En korte tijd later, daar we hier allemaal enorm bedreven in zijn, wisten we wat ons de komende dagen te doen stond. Eerst een dagje (op ons gemak, dachten we) instijgen naar Refuge du Plan Glacier, om aldaar een poging te wagen tot de Traversée des Dômes du Miage.
Refuge du Plan Glacier, waar we na de lange instijg verwelkomd werden door een éénogige steenbok, en een heelijke, weliswaar gasvormende, maaltijd.
Na de tochtvoorbereidingen en briefing de avond tevoren, dus lekker vroeg uit de veren om de Dômes de Miage te beklimmen. Een prachtige tocht, maar daar het ontbijt nogal kranig was, bleek onze voorraad koeken-en-andere al vrij snel op te zijn. Toch vonden we nog energie om na de Aiguille dela Bérangèrenog even te oefenen op de valtechnieken in een sneeuwveldje. Daarna werden we allen wel lichtjes genekt door de nog veel te lange wandeling terug naar beneden.
Dôme nummer zoveel
De prachtige sneeuwgraat
De dag erna stonden we op met slecht weer. Al snel besloten we dus te verhuizen naar Wallis, hometown, of toch min of meer, van Helmuth. Na nog een leuke kabelbaan, die om de 5min stilviel door blikseminslagen, bereikten we ongedeerd Hohsaas. Daar snel van de kortdurende opening in het hemelgewelf gebruik gemaakt voor scholing op de gletsjer, met als voornaamste punt de gletsjerredding.
Klaar om opgetakeld te worden
Na deze –kunnen we toch wel stellen- rustdag er vandaag weer stevig tegenaan! Weer vroeg uit de veren, deze keer om de Lagginhorn, voor velen onder ons de eerste 4000-er, te beklimmen. Niet via de ‘gemakkelijke’ normaalroute, maar via de moeilijkere, stenige zuid-zuidwest graat. We waren een beetje trager dan de topo aangaf, maar bereikten toch nog op tijd de top, en wat een zicht! Vervolgens hop weer naar beneden, en aan de hohsaashut onze spullen oppikken, om te verhuizen naar de, volgen Helmuth, veel gezelligere Weissmieshut.
Bevroren versus zonnige kant
De top
De vermoeidheid en het vroege opstaan beginnen hun tol te eisen
Laatste dag! Vanwege de slechte weersvoorspelling niet te ver, we besluiten de Grand Gendarme van de Jegigrat te beklimmen. Behalve een dunne fissuur halverwege, waar klimschoentjes enorm handig geweest zouden zijn, viel deze rotsbeklimming qua intensiteit goed mee. Als afsluiter van de stage besloten we met monster-trolly’s af te dalen, nog een laatste adrenaline-rush!
Lander in dé fissuur
De Grand Jendarme
Veel beter dan met de lift!
Na de zalige afdaling zat de stage erop. We hebben weer enorm veel bijgeleerd, en enorm genoten!
Niels
17 zaterdag dec 2011
Posted in Coach
Cerro Torre, Torre Egger en Cerro Standhardt, ©Sanne
In Patagonia kan je hevige windvlagen en ijzige koude verwachten, veel slecht weer en hard afzien. Van dat laatste hebben we ons deel gehad, maar verder was het de afgelopen week windstil en veeel te warm. Perfect helder weer en zeldzaam zicht op de prachtige spires en granieten wanden, op het uitgestrekte Hielo Continental, het is hier echt wel waauw!
Door de eindeloze pampa’s, met af en toe zicht op de Andes ©Sanne
Na de lange busreis van Bariloche naar El Chaltén, kwamen we geradbraakt aan in deze artificiële stad in the middle of nowhere. El Chaltén is hier enkel ontstaan voor het toerisme, voor trekkers en klimmers. We hadden op voorhand geboekt in een hostel, want slaapplaats is hier schaars. Het hostel waar we geboekt hadden viel zo zwaar tegen, dat we dezelfde avond nog op zoek gingen naar een beter onderkomen. Met veel geluk vonden we een perfect gelegen appartement, dat we onmiddellijk voor drie weken huurden. Prijs van een druk hostel met een gore keuken: 70pesos pp per nacht, prijs van ons appartement: 50pesos pp per nacht ;-)
Cerro Torre, St Exupery, Poincenot en Fitzroy op een zeldzame heldere dag vanuit El Chaltén ©Sanne
De eerste dagen was het slecht weer boven en zagen we geen bergen. Maar het weerbericht was goed en inderdaad, de afgelopen vier dagen was het perfect mooi weer. Het plan was dan ook om van dat venster gebruik te maken en in de eerste week hier al wat moois te beklimmen. Jammer dat we dankzij een stevige voedselvergiftiging dat plan voor een paar dagen moesten opbergen. Ondertussen was het kijken naar de mooie bergen aan de horizon.
Onderweg naar de Passo Superior, een kleine instijg van 9uur en 1600Hm ©Sanne
Mooie Spires als compensatie voor de zware instijg ©Sanne
Ik denk niet dat An al genezen was, maar ondanks de koorts, zijn we op dinsdag, twee dagen later dan gepland, toch ingestegen naar de Passo Superior, een bivakplaats onderaan de Cerro Fitzroy op 2000m hoogte (El Chaltén ligt op 400m). We deden 9 uur over deze mooie, maar eindeloos lange instijg, met zware rugzakken, vol met materiaal voor elke mogelijke beklimming en eten voor drie dagen. Vooral de papsneeuw op de gletsjer maakt het bijzonder zwaar, we zakken er kniediep in weg. Tot zover de extreme koude in Patagonia.
An hoog boven het Laguna de los Tres, het is nog ver naar de Passo Superior ©Sanne
An op ons bivak op de Passo Superior, de glimlach verbergt de vermoeidheid ©Sanne
Totaal uitgeput komen we aan op de bivakplaats, waar het stikt van de gesponsorde topklimmers, die voornamelijk Alpenduits spreken. De goede plekjes zijn bezet, maar we vinden nog plaats in een sneeuwhol dat ik met nog wat graafwerk kon vinden. Na een gevriesdroogd avondmaal kruipen we in de slaapzak. Als in het holst van de nacht de wekker afgaat, is het voor ons beiden duidelijk dat er vandaag niet geklommen wordt. We nemen het er de volgende dag van en rusten noodzakelijkerwijs goed uit. De darmen van An zijn nog altijd niet in orde, op drie dagen tijd heeft ze welgeteld één maaltijd van 500Kcal kunnen binnenhouden. Die instijg was zeker goed voor een verbruik van 7000Kcal…
De Aiguilla Guillaumet 2579m, met rechts de Brennergraat, vanuit ons bivak ©Sanne
Na wat wikken en wegen, de sneeuwcondities zijn door de hitte erg slecht, besluiten we om de volgende dag de Aiguilla Guillaumet te beklimmen langs de noordgraat, de zogenaamde Brenner-Moschioni. We hebben hiervan geen topo, maar die route werd vandaag door een andere cordée (één van die Alpenduitstaligen) geklommen en is dus doenbaar. Normaal wordt die vanuit een ander bivak geklommen, maar de toegang vanuit de Passo Superior is zeker een aanrader.
Zonsopkomst, onderweg op de gletsjer naar de Aig. Guillaumet ©Sanne
We zijn vroeg weg om van de bevroren sneeuwcondities op de gletsjer te profiteren en zijn na anderhalf uur onderaan de steile noordgraat. Via een stukje mixte klimmen snijden we 100m brokkelgraat af en staan onmiddellijk onderaan de moeilijkheden. Vier lengtes 6b in perfecte, maar soms verijsde graniet. En natuurlijk met de rugzak met dikke schoenen en stijgijzers ;-)
De eerste moeilijke keuze, welke van die vier barsten gaat het worden? ©Sanne
Omdat we geen topo hebben is het routeverloop niet zo eenvoudig, zeker als je niet zeker weet welke barst je moet volgen. Op instinct dan maar en dat blijkt goed te werken. Een Argentijnse gids met klant achter ons klimt nota bene volledig verkeerd en haalt die dag de top niet.
De laatste moeilijke lengte is bijzonder mooi en daarna wacht er een paar honderd meter simultaan klimmen over niet te onderschatten bouldermoves.
Mijn maatje op de relais ©Sanne
Af en toe afklimmen in een kleine breche. Hier vinden we onze rappelroute ©Sanne
Onderweg vinden we een geschikte afdaalroute, maar eerst moeten we nog wat gendarmes over, met nog wat pittig klimwerk. Een laatste ijsveld, waar we weer de schoenen en stijgijzers voor aanbinden, leidt ons naar de top, waar we een prachtig zicht hebben op de Cerro Torre en het Hielo Continental.
An op de top van Aig. Guillaumet 2579m ©Sanne
What a view!
Hier komt de typische Patagonische wind ons tegemoet en tijdens het rappelen ondervinden we serieuze problemen. Door de wind besluiten we om maar met één touw af te dalen om zo de afstand te beperken. Desondanks moet ik twee keer weer omhoog klimmen om een vastgeklemd touw terug te halen. Hier gaat mijn eerste reserveprusik er aan voor de moeite. Met veel moeite geraken we aan de breche waar we aan de windvrije zijde relatief gemakkelijk in 5 rappels door een ijsgeul en over de enorme bergschrund weer op de gletsjer geraken.
An in de door wind geteisterde rappels. ©Sanne
Twee uur heupdiep baggeren door papsneeuw brengen ons moe maar voldaan terug in ons bivak. We besluiten om hier nog een nacht te slapen en dalen de volgende ochtend af over de maar halfbevroren gletsjer. We laten een deel van ons materiaal achter op de Passo Superior, in de hoop hier in de komende weken nog een mooie beklimming te kunnen doen. Maar eerst drinken, eten en slapen en dan zien we wel verder. Tot slot nog wat wildlife:
El Condor pasa ©Sanne
Woody Woodpecker ©Sanne
14 woensdag dec 2011
Beste!
Onze excuses voor het ongemak! de blog is enkele dagen in onderhoud!
08 donderdag dec 2011
Posted in Coach
Tags
Sanne onderaan de Campanile Esloveno, Frey ©Ido
Al ruim een week zijn we in het zonnige Zuid-Amerika, waar het weldra zomer wordt. In Santiago, de hoofdstad van Chili bleven we twee dagen om de stad te bezoeken en wat laatste regelingen te treffen. Eén van die regelingen is dat we later terug naar huis keren en dus langer op reis kunnen zijn ;-) En we bezochten er het bekende wijnhuis “Concha y Toro”, waar we licht aangeschoten weer buiten kwamen. Maar daarna reden we met de hier erg comfortabele nachtbus, al een heel stuk naar het zuiden. Via Osorno naar Bariloche, in Argentinië.
De beroemde wijnkelder "Casillero del Diablo" ©Sanne
An aan het Laguna Nahuel Huapi, veel vulkaanstof aan de horizon ©Sanne
Tussen Osorno en Bariloche rijden we over de Andes en de grens tussen Chili en Argentinië. Van ver leken de bergen mooi besneeuwd, maar in werkelijkheid waren ze bedekt door decimeters vulkaanstof. De nabijgelegen vulkaan “Puyehue” is al weken aan het rommelen en verstoord hier het luchtvaartverkeer. Als gevolg hiervan is het bijzonder rustig in het anders zo toeristische Bariloche. We installeren ons in de erg gezellige hostel “La Bolsa”.
Onverwacht treffen op de Cerro LlaoLlao
In afwachting van beter weer nemen we de volgende dag de bus naar het nabijgelegen nationaal park LlaoLlao en beklimmen er de Cerro LlaoLlao, waar we een prachtig zicht hebben op de omliggende bergen en fjorden. Een wandeling van ruim 4 uur in the middle of nowhere. En wie komen we vlak onder de top tegen? Bram en Marijke! De rest van de wandeling doen we samen, door het mooie regenwoud. We spreken af om de komende dagen te gaan klimmen in Frey. An en ik ontmoeten in het hostel een sympathieke Israëlische klimmer, Ido en nodigen hem uit om met ons mee te klimmen. Marijke en Bram komen een dag later omhoog, met een vriendin van Marijke, Jolien.
Refugio Frey, een mecca voor liefhebbers van graniet ©Sanne
Het complexe massier van Frey, waar de juiste granieten toren een hele opgave is
Frey is een combinatie van Corsica, Valle dell’Orco en Val di Mello. Steile granieten torens in een alpiene omgeving, met een complexe approche. Prachtig multipitch tradclimbing, avontuur verzekerd. Voor elk wat wils. Een sympathieke berghut op 1700m, waar alles kan, van gratis kamperen en zelf koken tot volpension. En een prachtig meer om na een warme klimdag in te gaan zwemmen. Wij opteren voor het kamperen in ons eigen tentje en nemen enkel ontbijt mee voor vier dagen. Avondmaal nemen we in de hut, lekkere pizza en een goede fles Argentijnse rode wijn.
Ons plekje in Frey ©Sanne
An op de relais boven de laguna Toncek ©Ido
De instijg naar de hut is goed voor een dikke drie uur, door een steeds veranderend landschap. Nadat we ons tentje opgesteld hebben, gaan we ineens voor een eerste beklimming op de nabijgelegen Pilares della Tierra de mooie route “Anticlica”. Drie lengtes erg gevarieerd klimmen op het beste graniet. Ido klimt met ons mee en neemt mooie foto’s.
Sanne in L2 van "Anticlicia", luchtige 6a ©Ido
Op de top van Pilares della Terra ©Ido
In dit gebied liggen honderden prachtige routes, dus hoe een keuze maken uit al dat moois? We besluiten om enkele routes te klimmen die Michel Piola hier in 1990 opende. De tweede dag in Frey doen we een instijg van 2 uur om aan de Campanile Esloveno te geraken, een prachtige vrijstaande toren op 2500m met een 360° uitzicht over de Andes. Een loodzware, Corsicaanse instijg, maar elke meter klimmen op de route “Imaginate” was de moeite waard!
Sanne op de Campanile, met de Monte Tronador op de achtergrond. ©Ido
An & Sanne in de door de wind uitgesleten grot halverwege de rappels. ©Ido
Pas laat in de namiddag (2uur instijg, 5 uur klimmen en 2uur afdaling) komen we terug aan het meer en genieten van een frisse duik. Marijke, Bram en Jolien zijn ondertussen ook aangekomen en we genieten samen van het avondmaal en maken plannen voor de volgende dag. An en ik besluiten om nog een viersterren route van Piola te klimmen, op de Cohete Lunar. Opnieuw een lange instijg van anderhalf uur, gevolgd door 250m hard en steil klimmen. De route “Objectivo Luna” is prachtig, de laatste lengte loopt over een blok zo groot als een huis, die volledig los op zijn sokkel ligt!
Sanne in L1 van Objectivo Luna ©An
In de derde lengte komt een koppel Condors onze klimactiviteiten bekijken. Erg indrukwekkend als zo’n vogel met een spanwijdte van ruim 4m even boven je hoofd komt cirkelen. Waaaauw!
An & Sanne op de top van Cohete Lunar ©Marijke
Gelukkig bleef de toren staan, ook tijdens het rappelen ;-) De afdaling was verder nogal gecompliceerd, maar we zijn nog op tijd voor een duik in het meer. Bram en Ido beklommen de Cerro Principal, met een erg gecompliceerde afdaling en waren pas om 23u terug in de hut. Naar Argentijnse normen ruim op tijd voor het avondmaal.
Vandaag was het erg warm en An en ik zijn rustig terug afgedaald naar Bariloche, waar Ido nu een lekkere maaltijd voor ons aan het koken is. Morgen met de bus naar El Chaltén, langs de Ruta 40.
Vulkaanstof tussen de torens van Frey ©Sanne
Onze nieuwe klimmaat Ido op de top van de Campanile Esloveno ©Sanne
Tot binnenkort,
An & Sanne
Meer info over Frey op PATACLIMB
07 woensdag dec 2011
Deze galerij bevat 1 foto.
Het artikel is al een jaartje oud maar zeker het posten waard! Klik op de foto! Scared (Colin Haley ) …
Mount Coach 