Tot de dag voor vertrek wisten we nog niet zeker waar we heen zouden gaan. Positieve berichten uit de Ecrin en een aanhoudende koudegolf deden ons niet langer twijfelen om ons(Quinten Mattens, Matti Buyle en ik) een weekje in l’Argentière la bessée te vestigen. Zowel in Fournel als in  Freissinières zijn de wegen geruimd, maar Matti moest toch telkens zijn goede ralleyskills boven halen om zijn voiture met zomerbanden op de weg te houden.

We gingen van start in Fournel met 3 korte watervallekes, en je kent dat hé, die eerste dag is de motivatie altijd zodanig hoog dat de honger nooit gestilt raakt. Dus besloten we om Davidoff er nog bij te lappen. Wij stonden op het punt om net te vertrekken, en wie komt er daar toe in zijn rood PHD jaske. De montagnard himself : Jonas vandermaesen. Samen met Tim Decort profiteert hij ook van de goede condities alvorens terug te keren naar zijn hometown : Haute Nendaz.

Die prachtige roze expeditiejas van Quinten doet vermoeden dat tesamen met de nieuwe Mount coach lichting komen ook de jaren tachtig helemaal terug zijn gekomen. En ook bij Matti met zijn onverwoestbare Ecrin rock helm lijkt te tijd te hebben stil gestaan. Als snel onstond “team Fashion” en waren we klaar om aan het betere hakwerk te beginnen.

De tweede dag mocht het al eens iets meer zijn, dus besloten we délicados(5+) te klimmen, een prachtige waterval verdoken diep in de vallei van fournel. Een instijg van meer dan 2 uur zorgde voor een eerste conditietest, toen kwamen de “screaming barfies” en uiteindelijk mochten de voorarmen ook nog eens goed vollopen op het pijlertje vanboven in de route.

De eerste keer toen we de vallei van Freissinières binnenreden moesten we om de 100 meter stoppen om telkens die gigantische watervallen te kunnen bekijken. Het was als een kind een speelgoedwinkel binnenrijden. Op aanraden van Didier, een fransman die gevraagd had om met ons mee te klimmen stegen we in naar Impatience(5). Het was een beetje met een dubbel gevoel om eerst al die stevige lijnen voorbij te rijden en dan iets te gaan klimmen dat we nog niet eens konden zien vanop de weg. Gelukkig had Didier gelijk en was ook dit weer een toppertje

Die eerste dag in Freissinières hadden we ons oog laten vallen op Gramusat direct(6). Een prachtige lijn die door een enorme wand loopt, en met veel stijl terrein. We stonden vroeg genoeg op om zeker op tijd boven te geraken. Maar plots gestegen temperaturen van -15 naar 0 graden deed mij twijfelen om er nog in te kruipen. Na wat wikken en wegen en een telefoontje met Benedict(Gite le Moulin) zou het beter zijn om een dagje te wachten. Er net naast lag een M10 dus dan zijn we daar maar is een poginske in gaan wagen. Zowel Quiten, Matti als ik deden enkele verdienstelijke pogingen. En uiteindelijk was het Matti die de route bijna wist te toppen.

De dag erna hadden we meer geluk, de temperatuur zakte terug stevig onder nul en dit keer konden we er eindelijk voor gaan. Deze wand is al impressionant van op afstand, maar als je er dan werkelijk onder staat ben je maar een nietig wezentje. Het leek wel een El Cap van ijs.

We deelden ons op in 2 teams. Matti en Quinten een Cordée en dan nog Jean-Pierre en ik. Jean pierre had de route al eens geklommen, dus hij wist de weg.JP klom de eerste lengte voor en daarna was het aan mij om de M8 drytool voor te klimmen. Maar de smalle ijspegel die je aan het begin van de drytoolsequentie brengt vertoonde een grote barst toen ik erop mepte. Ik vertrouwde het zaakje niet meer en gelukkig was er Matti die het wel nog zag zitten….Na een kort maar stevig stukje klimmen kon matti de M8 vrijklimmen en geraakte hij tot bij het ijs : de weg naar boven is terug open!!!

Hierna was het aan Quinten om een 20-tal meter te traverseren. Niet echt moeilijk, maar met 100m lucht onder het gat wilt je toch wel zeker zijn van elke slag.

Nadien kwamen nog enkele makkelijke lengtes om dan uiteindelijk onderaan de laatste moeilijke lengte uit te komen : Jammergenoeg was het al 16.30, toen we daar aankwamen. En met nog een moeilijke afdaling in het vooruitzicht kon alleen Matti deze lengte nog klimmen.

Al 3 keer waren we voorbij de prachtige sigaar van “les Violins” gereden. Uiteindelijk konden we er niet meer aan weerstaan en besloten we ook onze kans te wagen. Jammergenoeg waren er reeds 3 cordées voor ons, dus opteerden we maar voor zijn rechterbuur : Cousin hubert(5+).

Een uitnodigende foto in de topo bracht ons op het idee om de laatste dag eens een mixte route te proberen. Omdat Matti en Quinten die avond nog richting belgië wouden terugkeren dachten we dat “mixte en fly” wel niet te veel tijd in beslag zou nemen. De route is slechts 90m lang en verdeeld in 4 lengtes van respectievelijk : L1:M4+, L2 : M7, L3 : M7, en L4 : M8. Alle drie wisten we de eerste lengte te enchaineren. De 2de lengte verloopt over een rots waarin je bijna nergens zeker bent van een goede verankering van je bijl. Het was een beetje zoals artiffen : telkens denken dat het gaat houden, dan vollenbak belasten en dan….tching!!!gelukkig zorgde een klein ijsplekje hier en daar nog voor een beetje zekerheid.

Het klimmen ging uiteindelijk trager dan verwacht, en ook de vermoeidheid sloeg toe zodat de derde lengte voor mij echt een strijd werd tegen de verzuring. Matti wou graag de laatste lengte er nog “even” bijnemen. De uitklim van het dakje terug op het ijs leek bijna onmogelijk. Dus besloot matti maar om te bouwen… en dat leek moeilijker dan verwacht. Hij maakte er een heus touwtechniekencircus van en Quinten en ik konden onze lach niet onderdrukken toen hij daar hulpeloos in het niets aan het zweven was.

Matti en Quinten zijn nu terug in België en ik blijf nog in de alpen voor een dikke 2 weken. Zondag klom ik samen met 2 fransmannen de prachtige”Géant des tempêtes(5+)” met een sigaar in de vorm van een scheepsromp en gisteren vergezelde ik Koen Dockx en David Truyens in “Captain Courageux(4+)”

Vandaag een welverdiende rustdag na 8 dagen non-stop ijsklimmen, de volgende dagen eens kijken of ik hier samen met Ruben Carpentier iets alpien kan doen, en daarna hopelijk een hogedrukgebied boven Chamonix.

On verra Quoi…