The Incredible Hulk

07 woensdag sep 2011

Posted by in Andere

≈ 2 reacties

Tags

, , , , , , , ,

Sam and the Hulk

Door een stomiteit van mij een week geleden mag ik Yosemite niet meer binnen voor 1 jaar. Maar niet getreurd, er zijn hier genoeg alternatieven die zeker de moeite waard zijn,… en misschien zelfs beter zijn. Vorig jaar tijdens de Yosemite facelift(opruimactie in yosemite, met feestje op het einde) had ik een filmpje gezien van Peter Croft en Lisa Rands op The incredible hulk. Een alpine omgeving, ongeloofelijk goede rotskwaliteit en…..(het belangrijkste) geen rangers overtuigden ons om vorige week naar daar te trekken.

De eerste dag klommen we sunspot dihedral, en dat bleek al direct een schot in de roos te zijn. 9 lengtes cruisen door barsten

Sam in de 50m lange hoekversnijding

stemming

De dag erna klommen we positive vibrations, alweer een megaklassieker,  2 vrouwen die we onderweg moesten voorbijsteken vormden een extra moeilijkheid( met 4 mensen en 4 touwen in 1 barst klimmen is niet echt een aanrader:)

une petite fissure

Na een goede nacht in ons basecamp waren we klaar voor iets stevigers. Airstream (13b). Met veel lengtes in de 5.11 range, 2 12c’s  en 1 13b zou het een stevig dagje worden. Alweer was het een incredible adventure, we moesten vechten voor elke lengte, en een ijskoude wind maakte het geheel redelijk extreem. Na de heel stevige eerste 12c(waar we beiden een paar keer vielen) waren we nogal afgekoeld en besloten we te rapellen en te genieten van het zonnetje en de rust van ons gezellig basecamp.

Sam in de derde lengte van Airstream

Sam in de 5de lengte, over losse flakes...scary!!!

Tim wringt zijn lichaam door 100 bochten om door de 12c te geraken

Home sweet home

Gisteren hadden we the venturi effect(12c) gepland, Sam startte in de eerste lengte. Maar al snel bleek duidelijk dat de vermoeidheid van de voorbije dagen zijn tol had geeïst. Na 3 meter kwam Sam terug naar beneden en op aanraden van enkele amerikanen klommen we daarna Tradewinds(5.11d). Wat een route!!! Na alles te hebben vrijgeklommen kwamen we moe maar voldaan toe op de top van de laatste lengte.

Sam in de voorlaatste lengte van tradewinds

woehoe!!!

Nu is het tijd voor het lichaam wat verdiende rust te geven, en eens te gaan kijken wat het bruisende San Francisco in petto heeft. Daarna nog een dikke week klimmen en dan is deze trip alweer bijna afgelopen.

Burning and freezing in Yosemite

31 woensdag aug 2011

Posted by in Andere

≈ 3 reacties

Tags

, , , , , ,

De voorbije dagen waren hier ontzettend warm, vaak 90 graden fahhrenheit en zelfs meer. Niet echt ideaal klimweer, maar we waren allebij zodanig gemotiveerd dat we toch enkele mooie wandjes konden beklimmen.

South by souhtwest op lower cathedral spire

Een leuk routje van 6 lengtes, en met een 70 meter touw konden we enkele lengtes linken en zo 3 lange lengtes klimmen. De aanloop en afdaling duurde wel langer dan het klimmen zelf.

Op de top van Lower Cathedral spire

 Freeblast op El Capitan

Ondanks de hitte besloten we het er toch op te wagen. Freeblast is eigenlijk gewoon de eerste 10 lengtes van freerider. De eerste 2 lengtes waren nog in de schaduw… en daarna kwam de zon van achter de hoek. Burning hot!!! Maar de hitte kon de pret niet bederven, we genoten van elke lengtes en konden alles vrijklimmen buiten een slippertje op de slabs. En als het eens wat frisser is dan kunnen we misschien voor alle 35 lengtes gaan en kletsen krijgen in de bovenliggende offwidth lengtes:)

Sam in de eerste lengte van freeblast

De vingers achter een micro barst en de voeten op wrijving. I like!

Tim aan het genieten op de slabs:)

El cap! 1000m barstenkletterei

Regular north west face op Halve Dome

Omdat we beiden goed verbrand waren op de freeblast zochten we naar schaduw. En die vonden we op halve dome! We kozen ervoor om 25 lengtes te klimmen met een kleine haulbag, zodat we maar 1 keer moesten bivakkeren.

excitement!!!!

We klommen vlot de eerste 8 lengtes door prachtige barsten. Maar dan gaat de route over scrambleterrein. We slaagden er in om volledig verkeerd te klimmen, over losse flakes, onbeveiligde traversées en nog meer van dat. En we verloren tijd.

Sam in de de huber variation pitch

Sam toont zijn verborgen talent!

Uiteindelijk slaagden we erin om toch weer de juiste route te klimmen. Wat volgde zijn nog enkele prachtige lengtes door Chimneys(well done Sam the Chimney master!!!), hand and fist cracks om dan uiteindelijk aan te komen op big sandy ledge : het bivak. Jammergenoeg hadden al 2 engelsen de beste plek ingenomen, dus moesten wij op de richel van 50 cm breed gaan zitten met 500m lucht onder ons. Met de hitte in de vallei dachten we dat het wel niet zo hard zou afkoelen op de wand zelf, dus hadden we geen slaapzak meegenomen, enkel een matje. Dat bleek toch even een kleine misrekening te zijn. shiver bivy!!!

Sam beschermt tegen de koude door zijn neo air burcht...NOT

Tim imiteert Alex Honold op Thank god ledge

Op de top van Halve dome met El Cap in de verte

Met toch zeker 1 uur slaap en half bevroren klommen we de volgende dag de resterende 6 lengtes tot de top:) Wat een prachitge route!

Nu is er honger naar meer! El Cap?

Hup Holland hup

30 dinsdag aug 2011

Posted by in Andere

≈ Een reactie plaatsen

Nog snel wat nieuws over onze noorderburen alvorens de berichten vanuit Yosemite gaan toestromen (daar zit vanaf volgende week een overload aan Mount Coachers…)

Pamir Alai expedition 2011

Van 9 juli tot 14 Augustus trokken Bas van der Smeede, Saskia Groen, Bas Visscher en Vincent van Beek richting 6 nooit eerder beklommen toppen in het Kyrgizische Pamir-Alai gebergte. Net ten noorden van de Chinese grens waren er verschillende stijle 4000 en 5000 meter hoge wanden te vinden.

Bas van der Smeede al voorklimmend in een bevroren barst op de noorwestwand van Pik Pasbas (D+/TD-, VI-, 50°, 780m). (c) pamiralai2011.nl

Meer informatie vind je op de expeditieblog of een samenvatting in dit artikel van Alpinist.

Nederlands-Duitse-Britse Satopanth expeditie 2011
(die titel ligt toch niet zo vlot in de mond)

Op 30 augustus vertrekt het negenkoppige team naar Delhi voor de beklimming van de 7075 meter hoge Satopanth. De korte aanloop van drie dagen voert langs de bron van de heilige rivier de Ganges en imposante toppen als Shivling, Bhagirathi’s en de Talay Sagar. Rond 7 september verwacht het team aan de voet van de op twee na hoogste top van de Garhwal Himalaya neer te strijken. De markante Satopanth zal via de messcherpe noordoostgraat beklommen worden. De route kent enkele technische passages van steil ijs en een luchtige sneeuwgraat van een kilometer lang. Getracht wordt na de acclimatisatie op de omringende toppen de berg in alpiene stijl te beklimmen.

De imposante Satopanth, 7045m hoog. De noordgraat ligt aan de linkerzijde. (c) http://dutchsatopanthexpedition.blogspot.com/

Deze expeditie kan je volgen op hun blog.

Back to action in Yosemite

25 donderdag aug 2011

Posted by in Andere

≈ 2 reacties

Na trout creek reden we verder naar het zuiden richting Smith rock. Een bekend klimgebied met de eerste zware sportklimroutes van Amerika. De rots is basalt en de klimstijl zijn barstjes en pockets. De eerste dag klommen we een multipitch van 5 lengtes op een wand zonder barsten. Feels good to crimp again!!!

De rotsformaties van Smith rock

De dag erna klommen we nog enkele sportklimroutes, maar het woestijnklimaat zorgde ervoor dat we na elke route uitgedroogd waren en dat we meer leken op 2 verstorven fossielen:) Dan maar naar……Yosemite

El Cap en Half Dome in de verte

2 dagen gelden zijn we hier aangekomen. Wat is het toch gemakkelijk om ergens te zijn waar je weet hoe alles eraan toegaat. Waar je goedkoop eten vind, waar je gratis kan slapen, internet,….

Jam die handen Sam !!!

Gisteren klommen we The Rostrum, ik had die route vorig jaar al eens geklommen en vond het toen een zodanige prachtroute dat ik er dit jaar met plezier nog eens inkroop. Het klimmen ging super vlot en we voelden ons allebij fris(All you can eat buffet is good!!!!) We waren al snel aan de 6de lengte : de gevreesde offwidth waar ik vorig jaar serieus op het liggen kreunen. Dit jaar zou dit toch vlotter moeten gaan…. dacht ik. Ik besloot er volledig voor te gaan(proberen zonder blokken of vallen de relais te bereiken). Ik klom 15 meter en alles ging prima, tot ik op een gegeven moment vast zat met mn knie in de barst….shitttt wat een beangstigend gevoel om gewoon muurvast te zitten. Na 5 minuten paniekerig gewroet te hebben kreeg ik mn knie toch los. Nog maar 15 meter offwidth te gaan:). Het oorspronkelijke plan was om op het einde de Alien roof te klimmen i.p.v de originele 5.6 offwidth finish, maar veel dorst, een verschroeiende hitte en geen water meer deed ons van dat plan afwijken.

Neen Sam er zijn geen regeltten op deze blanke wand:)

Sam dacht dat hij een gesmolten ijsje had gevonden, ik moest hem teleurstellen : het waren uitwerpselen van een valk:)

Na de klim direct naar curry village gereden waar de Koude king cobra(bier) en een goed all you can eat -buffet ons stonden op te wachten.

Hot trad-climbing action in trout creek

17 woensdag aug 2011

Posted by in Andere

≈ 6 reacties

Tags

, , ,

El massif de trout creek

Ondertussen hebben we ons verplaatst van de hagelstormen in de bugaboos naar de woestijnige omgeving en verschroeiende hitte van trout creek. In onze tocht richting het zuiden(Yosemite) is dit plaatsje zeker de moeite om enkele dagen het beste van onszelf te geven.

25m stemmen=kuitenbranden

on s'amuse

Trout creek is één grote wand van 30m hoog bestaande uit basaltzuilen met om de halve meter een barst. We hebben hier nu al 3 dagen geklommen en enkele magnifieke 5.10 en 5.11 klassiekers afgeknalt. Maar het is hier warm, heel warm zelfs. Vandaag was het zo warm dat we al snel al onze kleren hadden uitgespeeld en rondliepen onderaan het massief met juist enkele klemblokken of friends ter bescherming van onze edele delen:) feels free!!!!

Bomber protection!!!

 

North Summit Direct on Snowpatch spire

12 vrijdag aug 2011

Posted by in Andere

≈ 3 reacties

Tags

, , , ,

De weersvoorspellingen waren niet echt optimaal : 60 % kans op regen in de namiddag. Maar het was een zonnige ochtend en alles zag er perfect uit. Bwa…. die regen zal wel uitblijven zeker? Sam, Aki en ik, besloten het erop te wagen. Aki had een lijn gezien op de Snowpatch spire. De”North summit direct” met enkele lengtes in de 5.11 zou het serieus vechten worden. Met schaar steen papier maakten we uit wie de 5.11+ lengte mocht klimmen. Ik mocht de 50m handcrack klimmen. Het was een speciale barst waar je met 1 voet in de barst klom en de andere op een brokkelende wrijvingswand. Nice!!!

Aki in de 11+ lengte. Wat een beeste die kleine japanner!!!

Aki in de 3de lengte"11- dirty/mossy" well done!!!

Aki toont zijn chimney-skills in de eerste lengte

Met veel gekreun, afgescheurde tapehandschoentjes en veel bloed kwam ik moe maar voldaan toe aan de relais. Ik keek achter mij en in plaats van de howser towers zag ik nu donkere wolken!!! Aki dacht dat de wolken wel zouden passeren dus klom nog 1 lengte hoger. En net toen hij lag te vechten met de offwidth kwam er hagel uit de lucht…. veel hagel. Al gauw waren Sam, ik en het touw bedekt onder 15 cm koude hagel. Maar Aki die bleef gaan!!! Uiteindelijk bleek ook Aki het te koud te krijgen en besloten we te rapellen. Wel jammer dat Aki zowat al de bestaande relais op klemblokken tijdens de klim had afgebroken, zodat het rapellen net iets meer tijd kostte. Dit keer wint het onvoorspelbare bergweer van de bugaboos het tegen 3 doorweekte klimmertjes:)

volgende keer toch maar naar het weerbericht luisteren

Ondertussen zijn we terug beneden in Invermere. Ik had nog graag een week of langer in de bugaboos gebleven, maar Sam is niet echt een grote fan van het alpiene klimmen. Dus hebben we maar besloten om door te rijden naar het zuiden richting Yosemite. Met onderweg enkele tussenstops in High sierra(incredible hulk), trout creek,….en euh Mc Donalds:)

De Bugaboos zijn zalig en dat ik ooit zal terugkeren dat staat vast!

Beckey-Chouinard

12 vrijdag aug 2011

Posted by in Andere

≈ 2 reacties

Tags

, , , ,

Ooit had ik die lijn eens gezien in een klimboekje met enkele foto’s van de imposante south howser tower en van de mooiste lengtes, en sindsdien is die route in mijne kop blijven hangen. Ook Aki had zijn oog al op deze route laten vallen. De meeste klimmers bivakkeren onderaan de route, maar wij kozen ervoor om rechstreeks vanuit het applebee camp te vertrekken. Zo besparen we het gezeul met slaapzak en matje op de route. Wanneer we onderaan de bivy boulder aankwamen zagen we al 5 cordées in de route. Die waren allemaal al zodanig hoog dat die ons toch niet zouden ophouden. Het eerste deel van de route klommen we simultaan over gemakkelijk terrein en al snel waren we bij de onderste cordée.

Aki aan het begin van de moeilijkheden

We klommen door tot aan de great white headwall(hier beginnen de mooiste lengtes). Via kleine stukjes offwidth, handbarsten en chimneys gaat het klimmen 5 lengtes door tot aan het laatste scramblestukje nabij de top. In de 2de lengte op de headwall zat nog een beetje ijs en een koude wind die uit de barst kwam zorgde ervoor dat ik half bevroren toekwam aan de relais. Ik werd al snel warm toe ik Aki zag met een brede glimlach en met volgende woorden”that was an interesting crack hé Tim” Vreemde jongens die japanners!!! Ik klom verder en op de laatste relais voor het scramblestukje zij een amerikaan me dat het vandaag exact 50 jaar geleden is dat Yvon Chouinard en Fred Beckey de first accent deden van de south howser tower. “Isn’t that fucking awsome” voede hij er nog aan toe met een typisch amerikaans accent.

Op de top van south howser tower

De goede samenwerking tussen Aki en mij bracht ons als eerste op de top. JapaBelgium – Bugaboos : 2-0 Thanks Aki!!!! Jammergenoeg heb ik nog niet veel foto’s want Aki zit nog boven in de bergen en we hebben nog niets kunnen uitwisselen, maar hieronder een kort en basic filmpje vanop de top.

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag