12 vrijdag aug 2011
Posted in Andere
Ik had iedereen op de applebee campsite al horen spreken over deze graat. Aanvankelijk was ik niet echt super gemotiveerd om erin te kruipen want het leek me nogal brokkelig terrein. Maar ik ben blij dat ik hem eens heb gedaan want ook dit was weer een pareltje. De handjamlengtes en ook de top met zicht op alle andere pieken van het bugaboo massief vielen best wel te pruimen:)
Tim op de top van bugaboos spire
Woehoe!!!!
12 vrijdag aug 2011
Posted in Andere
Sam besloot om de dag na fingerberry jam een rustdag te nemen, maar het weer was goed en ik was zodanig gemotiveerd dat ik echt geen rustdag wou nemen. Gelukkig kwam ik die ochtend Aki tegen. Aki is een Japanner die we enkele weken geleden waren tegengekomen tijdens het sportklimmen in Canmore. Ook hij had geen klimpartner en al snel hadden we onze zak gepakt en vertrokken we voor een route op de snowpatch spire. De beckey-greenwood direct start. Het begint met een dihedral van 70m. De barst zag er verdomd smal uit en was op bepaalde stukken helemaal nat. Ik had er geen goed oog op. Tot Aki plots zij” Looks very nice”. Ik schoot spontaan in de lach met de manier waarop hij dat zij.
Aki in het eerste deel van de dihedral
Aki ging van start in de eerste lengte en al snel was duidelijk dat hij niet aan zijn proefstuk toe was. Het klimmen ging super vlot, en na enkele uren waren we op de top. Team JapaBelgium – Bugaboos : 1-0. Samen waren we een geoliede machine en beiden hadden we grotere objectieven in ons achterhoofd….Beckey Chouinard here we come!!!
Aki in de laatste lengte
Smile Aki!!!!
12 vrijdag aug 2011
Posted in Andere
Tijdens onze rustdag beneden in Invermere had ik in de topo mijn oog laten vallen op fingerberry jam. “Series of thin clean cracks”stond er in de topo geschreven. Dat kon niet slecht zijn…. en inderdaad. Wat een lijn!!! Toen we onderaan de fingerberry tower stonden bleek de lijn wel heel duidelijk. Een smalle barst van 300m volgen tot de top. Dit was gewoon zalig klimmen… en wat een omgeving met aan de linkerkant het silhouet van de south howser tower. Ik kon het niet laten om af en toe de nodige woehoe!!! vreugdekreten uit te schreeuwen.
Sam in de 3de lengte van fingerberry jam
Tim in de 1ste lengte van fingerberry jam
De klimlijn was eenvoudig, de afdaling…. dat was moeilijker dan we gedacht hadden. Normaal daal je af in een andere lijn en volgens de topo zou die duidelijk te vinden moeten zijn als je op de top staat. Na meer dan een uur rondlopen als 2 kiekens zonder kop op de top zag het ernaar uit dat we de afdaling langs de normale kant maar niet gingen vinden. Dan maar de afdaling ingezet langs de fingerberry jam zelf. Met enkele rappels op losse flakes, touwen die blijven zitten en een strakke koude wind konden we toch weer spreken van een kleine epic:).
Sam in de 2de lengte van fingerberry jam
10 woensdag aug 2011
Posted in Mount Coach
Enkele weken geleden klom ik (Sam ) met Jonas Arête Kuffner op Mont Maudit. Ik met mijn fototoestel, jonas met de Gopro. Zie hier het filmpje.
05 vrijdag aug 2011
Posted in Mount Coach
Tags
La Sportiva Batura 2.0, Lynx, Micro Traxion, NeoAir, NeoAir Xlite, NeoAir XTherm, Petzl, Reverso 4, Therm-a-rest, Trekmates
Begin juli was er in Friedrichshafen te Duitsland de grootste Outdoor beurs van het jaar. Alle nieuwigheden voor het komende jaar worden voorgesteld aan o.a. groothandelaars. Ondertussen zijn we een maand verder en is er hier en daar wat op het internet verschenen. Hierbij enkele opvallende nieuwigheden.
Therm-a-Rest breidt uit in het gamma van de NeoAir. Deze zomer is er de NeoAir Trekker (een stevigere versie). Volgend jaar is het de beurt aan de NeoAir XTherm, een 4 seizoens slaapmat met een R-waarde van 5.7 en een gewicht van 430 gram. Zelf ben ik in het bezit van een NeoAir en ben ik onder de indruk van de stevigheid van dit lichtgewicht matje. Het nadeel is dat je deze volledig zelf moet opblazen, wat pas vermoeiender begint te worden op 3500 meter. Therm-a-Rest heeft dit probleem mooi opgelost door de zogenaamde ‘pump-sack’ mee te leveren, dit maakt zelf-opblazen in de toekomst overbodig.
Therm-a-Rest NeoAir XTherm
Als je niet in de winter kampeert en je 430 gram nog te veel gewicht vindt kan je kiezen voor de NeoAir Xlite. Deze weegt slechts 350 gram en heeft een R-waarde van 3.2 voor de heren en 3.7 voor de dames uitvoering (de R-waarde is de warmteweerstand per m²).
Koken zonder vuur? Tegenwoordig kan dat ook! TrekMates ontwikkelde een lunchbox in een aluminium bakje. Je moet er enkel water aan toevoegen en het speciaal meegeleverd zakje. Dit zakje (dat wel speciaal te noemen is) bevat een chemisch middel dat een reactie vormt waardoor het water warm wordt en dus ook je eten. Of dit ook zal werken om sneeuw te smelten zal de toekomst moeten uitwijzen.
TrekMates LunchBox
Ook Petzl blijft innoveren na hun vernieuwde GRIGRI en lichtgewicht ANGE setjes.
Tijd om opnieuw de Reverso aan te pakken. De vernieuwing? Het gewicht is gedaald naar 58 gram, verder niets speciaals. De Mini Traxion gaat al een aantal jaar mee en is ook aan vervanging toe. Zijn nieuwe naam “Micro Traxion” heeft een rendement van 91%, een gewicht van 85 gram en is bestemd voor touwen van 8 tot 11mm. Deze mooie cijfers zouden het haulen van zware zakken “aangenamer” moeten maken… of laten we zeggen iets minder pijnlijk!
Petzl - Reverso 4
Petzl - Micro Traxion
Petzl vernieuwt ook zijn M10 stijgijzer en doet hiermee een inhaal manoeuvre tegenover zijn concurrenten : de G14 van Grivel en de Cyborg van Black Diamond. De “Lynx” zal hij heten. De voorbeugel kan aangepast worden aan het type schoen en de voorpunten kunnen zowel in mono als bi-point gemonteerd worden. De Lynx is ook de eerste stijgijzer van dit type met in totaal 14 volwaardige punten: wat het vorderen op stijle sneeuw en ijsvelden zou bevorderen.
Petzl - Lynx
La Sportiva update zijn Batura. Materialen zoals Gore-Tex voor een 100% waterdichte schoen en Carbon voor het gewicht nog te doen dalen zijn verwerkt in deze schoen. La Sportiva is reeds 2 jaar bezig geweest met de ontwikkeling ervan. Curieus! De Batura is o.a. getest door Simone Moro, hij heeft de eerste winterbeklimming van Gasherbrum 2 (8035m) op zijn naam staan.
La Sportiva - Batura 2.0 GoreTex
De Gipsy ziet er mij op het eerste zicht vreemd uit… Groot en onhandig aan de gordel, ook het plaatsen lijkt mij niet zo eenvoudig. Wel gedurfd van Kong om te concurreren met de wel bekende Camelots.
En hieronder nog enkele andere nieuwigheden…
Sea to Summit: lakenzak van 8 tot 15 graden extra warmte
Black Diamond - Magnetron Technology
The North Face zet de stap naar D-schoenen
De laatste tijd kan er slechts weinig geklommen worden in de Alpen. Het weer blijft heel wisselvallig (zelfs slecht te noemen) en daardoor is onze blog ook iets stiller… we hopen hier snel verandering in te brengen als de weergoden tenminste meezitten !
03 woensdag aug 2011
Posted in Andere
Tags
applebee camp, crescent spire, Sam Vanden Driessche, snowpatch spire, sunshine crack, the bugaboos, Tim De Dobbeleer
woehoeee!!! excitement op de top van de crescent spire
Yihaaa!!! Na een sportklimstop van 10 dagen in Canmore(Banff) zijn we 4 dagen geleden aangekomen in de Bugaboos. De 50 km onverharde weg ernaartoe, en dan nog eens 2 keer 3 uur naar omhoog stappen om al het eten en klimgerief op het bivaouac te krijgen doet een beetje denken aan een mini-expeditie. Maar al dat gesleur met zware zakken doe je met plezier als je weet wat voor prachtige wanden zich daarboven bevinden.
Met de voiture scheuren over onverharde wegen en diepe putten, met prachtige wanden voor ons
Auto met kiekegaas omwikkeld om te beschermen tegen knaagdieren
De dag na het installeren van ons kamp waren we beiden nogal uitgeput, dus kozen we voor iets mellows. De Mc tech arrête op de crescent spire. 6 lengtes rustig klimme, goeie handjams afgewisseld door af en toe ne keereen laybackske en een leuke top van waarop we al een beter zicht kregen op het massief.
Tim in de laatste fistjam lengte van sunshine crack. genieten!!!!
De route “Sunshine crack” had ik al meerdere keren horen vallen tijdens gesprekken die gaan over de bugaboos. Deze klassieker moesten we dan ook wel eens klimmen. De dag na de crescent spire klommen we dit pareltje dan ook onder een staalblauwe hemel.Ik denk dat dit zowat de mooiste lijn is die ik geklommen heb tot nu toe. De route vinden is niet echt moeilijk. Je begint met een perfecte handcrack gevolgd door een offwdith voor de eerste 2 lengtes, daarna sla je gewoon af naar rechts en volgt de barst voor nog 9 lengtes tot de top van de snowpatch spire. De laatste lengte was nog een leuke kers op de taart. 40 m zwoegen op een fistcrack die nogmaals eindigt met perfecte hands. Wat moet ne mens nog meer hebben om gelukkig te zijn?
Sam no hands in de laatste lengte van sunshine crack. MACHIEN
A fond
De klim van gisteren draaide een beetje uit op een fiasco. De route die we in onze gedachten hadden bleek te beginnen met een dunne barst, wel klimbaar. maar zekeringen plaatsen… dat is een andere vraag. Al snel hadden we voor iets anders gekozen. En omdat het al redelijk laat was probeerden we surfs’up. 8 lengtes 5.9 daar zouden we wel doorcruisen…. dachten we. Maar het routeverloop bleek niet echt eenvoudig, en ook afzekeren was niet altijd evident. Op de koop toe begon het in de 4de lengte nog eens te regenen. Dan maar afgedaald en nog eens goed gegeten.
Snowpatch spire and the applebee campsite
Momenteel zijn we terug beneden in Invermere. Het stinkende lijf eens wassen en veel eten kopen om morgen terug voor een week of langer naar deze rotsklimspeeltuin te trekken.
let’s goooo!!!!
01 maandag aug 2011
Posted in Andere
24 zondag jul 2011
Posted in Mount Coach
Jonas en Ashlyn in de slab runn-outs van Mi Dissocio
Bijna in heel Europa was het afgelopen week slecht weer. Maar zoals we in de winter zoeken naar die ene plek waar er extra veel sneeuw valt gaan we in de zomer op zoek naar die ene vallei waar het toch mooi weer is… Van Chamonix, een 2 uur durende omweg naar gastlozen, om dan uiteindelijk richting Val Dell’Orco te verhuizen. Pizza en 3 mooie zonnige klimdagen in het gezelschap van “de halve Hungaria klimzaal”!
Nelson klimt de eerste lengte van Fessura Della Disperazione
Voor mij (Sam ) en Nelson zal Fessura Della Disperazione (De hopeloze barst ) wellicht nog lang bijblijven. Slechts 4 lengtes en maximaal 6a. Maar aangezien Camalot nr 6 in 2 lengtes maar juist past of zelfs vaak te klein is, krijgt deze 6a barst wel andere dimensies.
16 zaterdag jul 2011
Ondertussen is het hier al z’on 4dagen non stop aan het regenen….hmm in dit belgisch weertje voelen we ons echt thuis:). Maar geen nood. Als het regent gaan we gewoon naar cheackamus voor een beetje bolt clipping en vooral om de voorarmen een keer goed te laten exploderen!!!Voor de regen kwam heb ik samen met Mathieu( een fransman, die samen met Siebe naar hier kwam, en die ook net als mij een voorliefde heeft voor lange routes)de grandwall en the roman Chimneys geklommen. Ik had deze route al eens gedaan, maar in plaats van de split pillars aan de rechterkant namen we nu de linkerbarst. Het is een prachtige lijn die begint met slechte fingerlocks, en langzaam via goede handjams overgaat in een… niet zo simpele offwidth.
in de Roman Chimneys
Zowel ik als Mathieu wouden echt tot boven op de chief geraken. Dus klommen we na de grandwall nog de Roman Chimneys. 4 lengtes met vooral veel mos, soms een natte barst en roeste haken op de face climbing maakte het klimmen wel interessant.
Mathieu in de laatste lengte van The Roman Chimneys
Gisteren kwamen we met een overladen auto terug van de filmavond. We waren nog niet vertrokken of er reed als een politiewagen achter ons met zwaailichten. Mijn relaxe rijstijl wordt hier blijkbaar niet echt geapprecieerd door de lokale politie. Met te veel in de auto en rijden als een retard zorgde voor een boete van 250 dollar. Maar of we die gaan betalen….. ik dacht het ni!!!!
14 donderdag jul 2011
Posted in Mount Coach
Zoals vorig weekend al duidelijk, zaten we al een kleine week in Chamonix. Desondanks dat de dagen best druk waren konden we niets klimmen waar we zelf echt tevreden om waren. Natuurlijk, 2 opgewekte gezichten toen bleek dat er anderhalve dag stabiel weer aankwam. Snel werden de plannen gemaakt en de rugzak gepakt.
Zondagavond werden we nog verrast door een sneeuwstorm waardoor we ons originele doel wijzigen en kiezen om de volgende dag de Kuffergraat op Mont Maudit te klimmen.
Om 2 uur ‘s nachts verlaten we onze tent onderaan de Cosmiqueshut. De gletsjer is goed aangevroren en dankzij de cordées die de vorige dag reeds naar het fourche bivak vertrokken waren hebben we een duidelijk spoor.
Om 2 uur ' s nachts op de Valle Blanche, de eerste cordées vertrekken naar Mont Blanc
Een 3 uur later staan we aan het begin van de graat, er zit nog 2 man voor ons maar deze kunnen we bij de eerste rotsen inhalen, voor de rest van de dag komen we niemand meer tegen en het gaat goed, verbazend goed zelfs! Tegen 9 uur ’s morgens, na een 4 uur klimmen staan we op de top van Mont Maudit. Het ging snel, er lag geen spoor maar de sneeuw was compact genoeg en de route wijst zichzelf uit…
Maar vooral heb ik enkele mooie foto’s kunnen schieten!
Met het eerste licht staan we op het begin van de graat
Zonsopgang, met achteraan in de wolken Grand Jorasses
Jonas op de corniche voor Pointe de l'Androsace, Rechts ligt Pillier d'angle
Jonas met achter hem Pointe de l'Androsace
Het laatste stuk rotsgraat met de integrale peutery op de achterrgrond
Jonas op het zadel van Mont Maudit, de Kuffner duikt achter hem naar beneden
Mount Coach 