28 donderdag jan 2010
Posted in Mount Coach
Op vraag van the outsider geef ik aanstaande woensdag een presentatie over onze klimadvonturen in Kirgizië en Peru, en hoe het zover kunnen komen is. Iedereen is welkom, dus spread the word!
Waar: Taverne den Dronk, Donkstraat 50, Oudenaarde
Start: 19u, inkom gratis
27 woensdag jan 2010
Het buitenaardse decor van de Pingvinanes
Hallo daar in het verre noorden. Ik ben er even 10 dagen tussenuit geweest op een meer dan geslaagde fieldtrip. Als field guide was ik verantwoordelijk voor Stephen en Elie, een Brit en een Vlaming, die voornamelijk werken op morenes en “meren”. Gewapend met een GPR (ground penetrating radar) onderzoeken ze de bodem, ofwel verzamelen ze stenen op morenes, die ze aan de hand van “cosmogenic nucleoids” kunnen dateren. Wat betekende dat voor mij?
Houdini-tricks om onze space station op te zetten
Een dag van voorbereiding en inladen (materiaal en eten voor 10 dagen), gevolgd door een trip van 50km naar onze onderzoekszone, gelegen in het gebergte rond Brattnipane. Daar een geschikte kampplaats uitzoeken en een kamp opbouwen. Bovenstaande tent ziet er wel cool uit, maar halverwege de week ging ze glorierijk ten onder tijdens een stormpje… we lagen er op dat moment in te slapen… geen goede reclame voor mountain hardware. Vanuit ons nieuwe BC (Base Camp) verplaatsen we ons dagelijks op twee skidoo’s (sneeuwscooters) en een slee vol materiaal naar een grote vallei naast ons kamp. Die vallei is enorm complex met morenes en zones met puin en sneeuw. Daartussendoor moest ik routes opzetten, die berijdbaar zijn met de skidoo. Sommige van die routes waren tot 15km lang door erg moeilijk terrein. Maar eens mijn wetenschappers op een door hun gekozen plaats afgezet waren, kon ik aan de slag. Ik heb een nieuwe sport uitgevonden, in plaats van heli-skiing, skidoo-skiing ;-)
Met de skidoo tot onderaan een berg rijden en er dan op en af met de ski's
De vallei waarin we werken is omgeven door een hoop mooie en beskibare toppen. Ik trek er telkens alleen op uit en moet dus redelijk voorzichtig zijn. Bovendien moet ik intussen mijn wetenschappers in de gaten houden en klaar zijn om indien nodig te hulp te komen. Andersom zou niet goed staan op mijn palmares… Maar deze skitrips hebben een tweeledig doel; vanop de omliggende toppen kan ik perfect aan “luchtfotografie” doen van de morenes. En daarnaast beklim ik maagdelijke toppen, waaraan ik een naam kan geven. Elie zet dat in zijn wetenschappelijk verslag en zo wordt het officieel. Hieronder de resultaten:
Deze bergen heten nu officieel zo, mijn eerbetoon aan hen.
Een van deze dagen zet ik de coördinaten op peakware. Matthias Robl was een instructeur van mij in de gidsenopleiding. Hij bracht me op het idee van Khan Tengri. Hij kwam om tijdens een klimongeluk, vorig jaar. De rest van de namen hoef ik niet te verklaren.
Na de dagelijkse skitour, haalde ik Steve en Elie weer op, om dan het avondmaal met dessert voor hun te maken. Ik kan wel zeggen dat we uitstekend gegeten hebben. Dat was nodig ook, dagen van 12 uur in de bijtende kou en een strakke wind, dat vreet aan je.
Steve en Elie aan de slag met hun "cosmogenic nucleoids"
Terwijl zij hard aan het werken waren, deed ik dus aan “luchtfotografie”. Hierbij enkele sfeerbeelden:
Lange schaduwen nabij Robl peak
Heerlijke poedersneeuw bij de afdaling van Brattnip'An
Tot slot, ik had aan Favresse en Villanueva beloofd uit te kijken naar een projectje voor hen op Antarctica. Wel, ik denk dat dit wel iets is. De foto is genomen op 50km afstand en 20x ingezoomd. De dimensies moeten dus wel redelijk groot zijn. Cerro Torre, eat your hart out!
Een massief om U tegen te zeggen!
Droom zacht, klimmertjes ;-)
(Ik heb nog steeds nachtmerries van in een ruk wegvliegende tenten…)
Sanne
26 dinsdag jan 2010
Posted in Mount Coach
Na 2 stevige dagen moest het toch even rustiger. Nabij Adelboden, een dorpje in een vallei naast die van Kandersteg lag een mooie 3de graads waterval : “Kleiner Fall, 160m III 3”. Vier lengtes van 60 tot 80 graden. De dichte mist en continue sneeuwval gaven deze beklimming een heerlijk winters alpien karakter.
Na de laatste lengte viel ons oog op een mooie waterval die niet in de topo genoemd wordt. Ze zag er behoorlijk stevig uit (40m 85/90°). Voor Maxime en ik (Sam ) duurde het niet lang eer de beslissing genomen was. Gedaan met de rustige dag en klimmen die handel.
Onbekende waterval?
Kent iemand deze waterval? Welke naam en quotatie? 5+? Ze ligt in het verlengde van Kleiner Fall onder de engstligenbahn nabij Adelboden.
25 maandag jan 2010
Posted in Mount Coach
Na een lange zomer en winterse examens eindelijk terug met de bijlen in het ijs. Zondagmorgen zijn we (Sam, An, Maxime en Tom ) aangekomen in Kandersteg. Voor ons allen even slikken. Na een vluchtige blik in de topo blijkt dat er weinig 4de graads watervallen te vinden zijn. En hoewel we allen tegen het einde van de week in de 5de graad willen klimmen is dit toch stevig starten.
De makkelijkste route van het gebiedje Oeschinenwald dan maar. Namenlos (Waarom geven ze dit voor de makkelijkheid toch geen naam?) 170m, III 4+. Goed gevormd, zichtbare klimsporen maar met zijn 80 en 90 graden stukken toch bezonder stevig voor een 4de graads.
’S Avonds waren we dan ook op zoek naar een minder zware 4de graads voor de volgende dag. Dit plan veranderde uiteindelijk in een lichte 5 de graads, om dan de volgende morgen bij het zien van, in Rattenpissoir te kruipen 170m, III 5+. Een stevige lange lengte 80 graden en dan een 15 meter lange 90 graden pilon, vervolgens nog 2 lengtes 60 tot 75 graden terrein. Bij het begin van de pilon werd duidelijk vanwaar de naam van de route kwam. Best wel lastig, de moeilijkste lengte in een douche klimmen!
Zien wat het vervolg van de week brengt …
25 maandag jan 2010
Posted in Andere
Tags
Two of the world’s hardest ice climbs were established in Austria’s Valle di Gastein this January. On the 4th, Austrians Rudolf Hauser, Alexander Holleis and Rupert Huber made the first integral ascent of Gamsstubenfall (WI7, 800m) in the Gasteinertal; three days later, Austrians Albert Leichtfried and Benedikt Purner made the first ascent of Centercourt (WI7+, 300m) in the nearby Anlauftal. (bron: Alpinist.com)
300m stevig klimmen... (c)Albert Leichtfried
Nu er een hele boel Mountcoachers in de Alpen zit om wat ijs te beklimmen kan dit mischien een schop onder hun k*nt zijn, alhoewel ik het ten zeerste betwijfel of ze dat wel nodig hebben. Sam, Maxim en An zitten samen met nog iemand in Kanderstegg op dit moment, en binnen enkele dagen trekken ze door richting Chamonix waar er tegen dan ook nog wat ander volk naartoe trekt. Succes allemaal!
22 vrijdag jan 2010
Posted in Andere
Bron: www.hln.be
Een 17-jarige jongen uit het Amerikaanse Utah is de jongste persoon ooit die de hoogste bergen van de zeven continenten heeft beklommen. De laatste bergtop op zijn lijstje was Mount Vinson op Antarctica.
Johnny Collinson beklom precies een jaar geleden de eerste berg, de Aconcagua in Argentinië. Het is één van de Zeven Toppen, de hoogste bergen van de zeven continenten. Hij leerde al op zijn twee jaar skiën en dus zat het avontuurlijke al een tijdje in zijn bloed. Tot nu toe zijn minder dan 250 mensen erin geslaagd de zeven bergen te bedwingen. Het ziet er wel naar uit dat Johnny niet lang recordhouder zal zijn. Jordan Romero is pas 13 en hij heeft nu al vijf van de zeven bergen beklommen. De laatste twee, Mount Everest en Vinson, staan dit jaar op het programma. (gb)
19 dinsdag jan 2010
Posted in Mount Coach
Tags
Vorige zondag vond in Roeselare weer een nieuwe editie plaats van de Summit beurs. Op deze beurs worden alle stages van het KBF voor volgend seizoen voorgesteld, vind je de nieuwe klimmaterialen van bepaalde merken en vond je ook deze keer weer de Mountcoach stand. Dit jaar stond die in het teken van de komende expeditie van MC3 richting Pamirgebergte. Er werden kalenders verkocht en reclame gemaakt voor de bergsportquiz, die zal plaatshebben in Puurs op 23 april 2010. Hier enkele beelden:
De stand van K2 (c) Yannick DB
De stand van Mount Coach (c) Yannick DB
17 zondag jan 2010
Posted in Andere
Tags
Ook eens je eigen ski's bouwen? (c) bmb
Geloof me, tot vorig jaar had ik zelf geen vermoeden van dat het mogelijk was om je eigen ski’s te bouwen. Maar met de hulp van BMB skis kan je het nu zelf gaan doen. Dit is hoe het in zijn werk gaat:
Na 4 uur theorie ga je aan de slag. Op vrijdag, zaterdag en zondag, dus 22, 23 en 24 januari zal de werkplaats geopend zijn en beschikbaar voor de deelnemers. Op de eerste dag zal dan onder begeleiding de eerste hand gelegd worden aan de mallen voor het belag en de pers, kan er reeds aan de kernen gezaagd worden en zullen we een begin maken met het buigen van de staalkant. En uiteindelijk na nog wat extra stappen is je ski dan klaar…
De kosten voor deze workshop bedragen € 775,-. Dit is uiteraard inclusief alle materialen die nodig zijn voor het bouwen van een set ski’s, maar ook het gebruik van alle machines en gereedschappen (al dan niet onder begeleiding), twee keer een lunch en koffie en thee.
O ja… natuurlijk neem je daarna de ski mee naar huis. Wat is niet inclusief? De BMB boys zitten in Nederland, dus een garantie op poeder is er niet.
Als je wat lager op de blog gaat rondsnuffelen kom je te weten hoe tevreden ik was van het resultaat. Niets beter als rond te skiën op iets wat je zelf ineengeknutseld hebt!
16 zaterdag jan 2010
Posted in Andere
Tags
Neen, dit jaar geen première voor ons. Enkele Nederlanders gingen op 13 Januari hun geluk beproeven in Chanxe, en vonden er beklimbaar ijs:
Merlijn Meens in Chanxe (c) Rachel Nilwik
De condities lijken me iets dunner dan vorig jaar, maar wel de moeite waard. Wie waagt er nog een gokje?
16 zaterdag jan 2010
Na de westwand, nu ook de veel steilere zuidwestwand
Gisteren dus alweer twee wanden ontmaagd, ditmaal in het bijzijn van een fotograaf. We gingen omhoog langs de westwand om vervolgens de 55° steile zuidwestwand af te skiën. Alain Trullemans ging als eerste en aan het harde geluid van ski’s op keiharde sneeuw, wist ik dat het geen makkie ging zijn. De eerste 100m waren nog goed te skiën, maar dan werd het erg ijzig. Met een bonzend hart en opgepompte bovenbenen komen we veilig beneden. Maar we willen profiteren van de condities voor de volgende storm losbarst.
Langs de elegante zuidwestgraat weer omhoog
We doen de ski’s uit en beklimmen de elegante zuidwestgraat om toegang te krijgen tot de laatste wand. Een zuidwand op Antarctica is zoals een noordwand bij ons, daar schijnt de zon niet… En de wind waait hier constant uit het oosten, sneeuw wordt dus afgezet in west- tot zuidwanden. Maar volgens dé expert ter zake, een zekere A.H. zijn er nooit lawines in Antarctica. We hadden beter moeten weten. Nochtans zag de poedersneeuw in die laatste wand er erg veelbelovend uit.
Het moment van losbreken, op de foto!
Te voet belast je de sneeuwlaag veel meer dan op ski’s en dat is ons geluk. De hele wand breekt los aan een crevasse 10m naast ons. Maar het zijn degelijk wij die de lawine veroorzaken. Daar gaat die laatste wand en maar goed ook! Let op ons stijgspoor dat hier en daar een paar meter opgeschoven is. Een unieke foto. Na dit incident staan we weer met de voeten op de grond, niet verzwakken en nooit op het oordeel van een ander vertrouwen. Een simpele bloktest had me al snel de ogen geopend.
Gelukkig volgt nog een heerlijk steile afdaling
We komen er met de schrik vanaf en hebben toch nog een tweede schitterende afdaling. Maar wat een adrenaline-rush!
Vandaag ben ik gaan baby-sitten op onze wetenschappers, 20km van de basis en heb daar ook nog een prachtige beklimming en afdaling kunnen doen. Onder de 30° steil deze keer!
Sanne
Mount Coach 