As dark as it gets

12 vrijdag feb 2010

Posted by in Andere, Coach

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, ,

de donkere dagen komen eraan

In mijn vorige post was ik nog vol lof over het wonder van groene stroom en onbeperkt internet op Antarctica. Een illusie, want de afgelopen dagen is alles gecrasht. Vraag me niet hoe ik er nu in slaag om op de site te geraken.
Maar afgelopen zondag gebeurde er een antarctisch wonder, in perfect windstille omstandigheden, viel er een dik pak verse poeder. Na maandag wat gewerkt te hebben aan de windturbines, snel een goed excuus gevonden om daarvan te gaan profiteren. Per skidoo naar “Teltet” gereden, een berg op 7 km van de basis. Daar vonden we een perfecte poederhelling.

Onze handtekening in de wand, klassieke stijl en freeride

Snel stijgen Alain en ik met de vellen omhoog, om daarna elk ons spoor te trekken. Alain met de klassieke korte bochtjes, ik met snelle en lange afgeronde freeride-bochten. Na de eerste afdaling, leen ik mijn ski’s uit aan Koen, die samen met Alain de tweede afdaling doet. Ik zorg voor foto en film.

Sanne in zijn element

De rest van de week heb ik me afwisselend bezig gehouden met het monteren van de nieuwe windturbines (een gevoelige kraanman als ik is daarbij onmisbaar ;-) ) en het installeren van “radio Utsteinen”. Op de top van de nabijgelegen Utsteinen, bevindt zich een radiozender, die het mogelijk maakt om op grote afstand verbinding te houden. Alleen moesten daarvoor nog voor 120kg aan batterijen omhoog gesleurd worden. Een geknipte job voor mij. Op een gegeven moment had ik een rugzak met klimgerief, toerski’s en 30kg batterij mee en nog eens drie “klanten” om omhoog te gidsen. Enfin, twee dagen en een stevige ski afdaling verder, is radio Utsteinen een feit.

Radio Utsteinen, 1580m

Gisteren kreeg ik het heugelijke nieuws dat ik samen met A.H. nog eens een trip naar de kust kan gaan doen. Ik had me er al op verheugd om tijdens zijn afwezigheid mijn omschrijding van het Sor Rondane massief te gaan doen. Maar goed, morgen zijn we weg voor vier dagen, naar de kust en terug. Aan de kust halen we de laatste vier containers op, om op de terugreis metingen te doen van het ijsplateau. Saai en langdradig werk, maar allez, we komen nog eens buiten. Vandaag ben ik de hele dag in de weer geweest om het konvooi voor te bereiden. Alles op eigen initiatief, want als je hier op degelijke richtlijnen moet wachten, dan gebeurt er nooit iets…

Drie "klanten" en 60kg batterij op "radio Utsteinen"

Ondertussen korten de dagen en komt de poolnacht dichterbij. Blij dat ik dat niet hoef mee te maken, lijkt me erg deprimerend. Over twee weken ben ik thuis en kan ik het begin van de lente meemaken. Geweldig toch, zo overwinteren in het zuiden.
Ik blijf hopen op die laatste uitdagende trip, maar mocht het niet lukken, de komende jaren zal ik nog wel de kans hebben om eens terug te komen. Misschien zie ik de komende dagen nog wel een paar pinguïns. Tot binnenkort,
Sanne

Nieuwe ijsbijlen bij Petzl

09 dinsdag feb 2010

Posted by in Andere

≈ 7 reacties

Tags

, , , , ,

Ik had er al van gehoord en uit een fotoshoot van Ueli Steck in supercoilor kon je er al een glimp van opvangen maar zo blijkt hangen de nieuwe bijlen op beurzen en dergelijke. Na vernieuwde modellen van Black Diamond, Grivel en andere merken kon Petzl moeilijk achter blijven.

Een 3 dubbele houder bij de Quark, dit voor extra steun en handiger om over te pakken. Ook het gewicht zakt aardig, hij weegt nu 550g, 100g lichter dan het vorige model. Voor de Nomic een groter handvat met iets dat een punt moet voorstellen. Maar ook de mogelijkheid om er een hamer/shoffel op te schroeven. Hoewel je die hamer/shoffel apart zal moeten kopen wordt de Nomic toch intressanter voor grote/moeilijke alpiene routes. En dan, een extreem agressieve bijl, de Ergo. Verder hoor ik geruchten dat de 3 koppen het zelfde zijn. Dus de agressieve drytoolbladen of de extra gewichtjes voor de Nomic zouden nu ook in de Quark moeten kunnen.

Wel had ik zoals de Grivel Quantum of de BD Cobra toch minstens één ijsbijl volledig of voor een deel uit carbon verwacht. Minder in mixte maar in hard ijs blijken deze bijlen een enorme betrouwbare slag te hebben. Voor mij is het niet nodig, of laten we toch maar zeggen dat ik er geen geld voor heb. Hoewel die nieuwe Nomic of de Cobra mijn ogen uitsteekt.

Back home

07 zondag feb 2010

Posted by in Andere, Mount Coach

≈ Een reactie plaatsen

Need to say more?

Need to say more?

Vandaag, Zondag terug thuis van 2 weken ijsklimmen. Als afsluiter gisteren nog een dagje poeder in La Grave. Koen Van Hiel en Frank Saeys, 3 weken op poedertrip met de mobilhome waren eveneens van de partij. Er was niet veel zicht maar kom, je hebt 50 cm vers en een bos, dan kan je niet klagen.

An en ik (Sam ) zijn deze morgen huiswaarts vertrokken. Jasper en Tim gingen voor nog één waterval net als Jonas en Bram. De laatste 2 hebben nu nog wel 4 weken alpen voor de boeg. Je hoort er nog van.

Een vat, een vat, een vat!

06 zaterdag feb 2010

Posted by in Andere, Coach

≈ 2 reacties

Tags

,

Deze week 800 vaten brandstof uit de sneeuw getrokken

Het was niet de beste week van mijn Antarctische avontuur, maar het moet dan ook niet altijd plezant zijn. Langs de airstrip lagen 800 vaten brandstof opgeslagen, diep onder de sneeuwdrift begraven. Vorige week was het nieuwe depot afgewerkt, op de ridge naast de basis en al die vaten moesten daar dus naar verplaatst worden. Omdat Alain en ik nog de enigen zijn die met Prinoth en vooral de gevoelige HIAB-kraan kunnen werken, was dat ons werk voor deze week.

Het wordt een beetje donkerder, de maan is terug!

Het is februari en het schemert al wat ’s nachts. De maan is voor het eerst weer zichtbaar. Op bovenstaande foto, genomen van op het dak van de basis, zie je achter de windturbines het nieuwe brandstofdepot. Gisteren heb ik overigens gewerkt aan de montage van vijf nieuwe windturbines, als afwisseling. En op de voorgrond een reden tot vreugde, deze satellietschotel zorgt sinds gisteren voor onbeperkt internet!

Zo zie je eruit na twee maanden Antarctica

Sommigen vragen zich misschien af hoe ik er nu uit zie. Wel, na twee maanden hier onder het gat in de ozonlaag, een verbrande neus, maar verder niet echt gebruind. En scheren is hier geen optie, zodat zelfs ik een plukkerige baard heb laten staan. Deze week hebben we hier overigens heel wat te vieren gehad. Ik moet zeggen dat ik er eerst niet in geloofde, maar de basis werkt sinds deze week wel degelijk op zero emission. Zonne- en windenergie zorgen voor de toch wel grote energiebehoeften. Dankzij een ingenieus systeem ontworpen door Laborelec en Schneider Electric. We kunnen ook douchen en naar een echte wc gaan, voorheen ging alles in een plastic zak. Pittig detail, onze uitwerpselen worden weer omgezet in bruikbaar water voor de douche… en zelfs drinkwater! En nu nog die internetverbinding. Ondanks mijn eerdere scepsis, ben ik toch wel onder de indruk van deze technologische staaltjes.

Zonsondergang en -opgang in een tijdsspanne van amper twee uur

Het is al de hele week stormachtig weer en morgen wordt dat weer een totale white-out met orkaankracht. Volgende week is er een vlucht gepland, een hoop mensen zullen dan de basis verlaten. Dan rest me nog twee weken om nog wat te ondernemen. Ik hoop dat het weer wat zal meezitten en dat ik die trip rond het gebergte kan maken. Maar het zal snel moeten gaan gebeuren, want er is nog een hoop werk om de basis voor te bereiden op de poolwinter. Tot zover het nieuws, het moet niet altijd skiën en klimmen zijn ;-)

Een nieuw licht op skiën

Sanne

Vallon du Diable

05 vrijdag feb 2010

Posted by in Mount Coach

≈ 3 reacties

Tags

, ,

Het slechte weer in chamonix bracht ons zondag snel naar Vallon Du Diable. We hoopten een 3 tal dagjes te klimmen en terug naar chamonix te trekken. Spijtig genoeg werd het weer in Cham niet beter maar klagen kunnen we niet. 4 dagen ijs, 4 koude maar goedkope nachten in de stal bij Marie Turc. Er zijn veel mooie foto’s genomen, te veel om allen te laten zien. Hier alvast enkele. De beklimming van Minuscule Gully/L’Asymptote infernale hebben we op film. Eens zien in hoeverre ik een filmpje kan monteren. Dan smijt ik het binnenkort op de blog.

Tim in de cruxlengte van Repulsion, © 2010 Sam Van Brempt

Wat we zoal geklommen hebben?

La  Sans Nom. II 4, 150m (Jasper & Jonas )

Oublie-moi. II 4+, 120m (Sam, An & Tim )

Les Larmes du Chaos. II 4, 120m (Jasper & Tim )

Cascade du Clôt. II 4+, 100m (Sam, Bram, An & Jonas )

Les Hémos à Godo. II 4,  220m (An, Tim & Jasper )

Minuscule Gully. II 4+, 100m (Jonas & Sam )

L’Asymptote infernale. II 4+, 280m (Jonas & Sam )

Repulsion. II 5, 150m (Sam & Tim )

L’Autisme. II 4, 180m (Jasper, Jonas & Bram )

Vanavond zitten we in La Grave. Er is al een 30 cm gevallen en er wordt nog meer verwacht. Poeder voor de laatste dagen!

Golden Piton award voor de Belgen

02 dinsdag feb 2010

Posted by in Andere

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, ,

De gebroeders Favresse samen met Stéphane Hanssens en Sean Villaneuva vallen in de prijzen. Ze krijgen de Golden Piton Award in de categorie Bigwall  voor hun Mount Asgard expeditie. De prijs wordt jaarlijks uitgereikt door het Amerikaans magazine Climbing. Ze eindigde in deze categorie net voor de Huber brothers die genomineerd waren voor hun vrijbeklimming van Eternal Flame op de Trango Tower.

Ze verdienen volgens Climbing de prijs omdat ze eerst en vooral stevig vrijklimmen, strikt ethische regels naleven (geen pitons plaatsen, nogal contradictorisch :-)) en omdat ze 2 weken aan een stuk al hun bagage te voet naar de wand gesleurd hebben. Binnenkort geven ze weer enkele lezingen over hun project. Ik ga de 13 Februari zeker kijken in de city lizzard. Meer data vind je op hun website.

Back to base

01 maandag feb 2010

Posted by in Andere, Coach

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , ,

De wind creëert hier de mafste tekeningen in de sneeuw

Al na een paar dagen terug op de basis, sta ik te popelen om er weer op uit te trekken. Na Brattnipane ben ik nog twee dagen met Steve en Elie op stap geweest in de nabijgelegen Pinvinanes, waar ik nog wat leuke skitrips kon doen. Met alweer een lawine, terwijl ik te voet een sneeuwgraat afdaalde. Er zit niks anders op dan die ski’s aan de voeten te houden ;-)

Graat met lawine

Schneebrett losgetrapt links van de graat

Maar sinds een paar dagen zijn de wetenschappers vertrokken en ben ik technisch werkloos. Sinds vandaag is het weer white-out en mijn werk bestond uit het verplaatsen van 160 vaten diesel naar een nieuw depot. In het oude staan er nog een dikke 600, dus ik weet nog wel wat doen de komende dagen :-( Rest me de herinnering van enkele leuke klim- en skitrips van de afgelopen dagen.

Gisteren nog op Utsteinen south in bedenkelijk weer

De maand februari staat bekend om zijn stormen en op 1 februari zitten we er alvast middenin. Ik hoop op nog een trip, we zijn A.H. aan het bewerken om een vijfdaagse omschrijding van het Sor Rondane gebergte te kunnen doen, zodat ik wat meer details kan bekomen van de “spires”. Laat ons er op hopen.

Veelbelovende bergen aan de horizon

Maar tot die tijd, no ski, no fun! Witte groeten, Sanne.

De heerlijke laatste bocht op Brattnip'An

Chamonix en terug verder

31 zondag jan 2010

Posted by in Mount Coach

≈ 1 reactie

Tags

, , , ,

Aangekomen in Chamonix en terug weg zijn we. De komende week ziet er voor de klimmers onder ons niet goed uit. Er wordt veel sneeuw verwacht, er staat een sterk windje en het is hier enorm koud, -15 op 1000m.

Op onze heenrit van kandersteg naar Cham zijn we gestopt in Trient. An en Maxime klommen L’ettonnoir, 180m II 4. Ik klom samen met Tom een zeer mooie onbekende ijslijn in een hoekversnijding. En net die ene keer vergeet ik mijn fototoestel.

Een wolk, een stukje Tim en 60 cm poeier? Check, ©Sam Van Brempt

Zaterdag hebben we nog een 60cm poeier in Vallorcine meegepakt. Vandaag, Zondag moest er ook nog geklommen worden, een dag nietsdoen zit er precies niet in. Een zuidelijk gerichte waterval, Cascade Sainte-Marie Directe . I 4+, 120m,  nabij Les houches, zichtbaar vanaf de hoofdweg naar chamonix. Deze waterval ligt zelden in conditie. Ook nu lag ze er dunnetjes bij en deed het ons vaak denken aan een schotse beklimming, verijst mos en gras…

Veel woorden komen er niet uit vandaag dus maar enkele foto’s

Tawoche 2k10 expeditie, de nieuwe standaard?

30 zaterdag jan 2010

Posted by in Andere

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, ,

Renan Ozturk en Cedar Wright kende ik al uit de fantastiche klimfilm ‘The Sharp End’. De laatse weken waren ze bezig met hun “Tawoche 2k10 expeditie”, of, zoals deze twee Northface atleten het zelf omschrijven:  A journey to explore unclimbed terrain. Buiten het feit dat ze erin geslaagd zijn een mooie berg via een nieuwe en best stevige route te beklimmen, is hun expeditie ook opmerkelijk door een ander gegeven. Zelden heb ik zo een mooie beelden van een 2mans expeditie op zo een technische berg gezien. Door de komst van allerlei kleine HD videorecorders en netbooks wordt mogelijk mooie beelden te maken zonder een externe cameraploeg mee te hebben. Vroeger was een topfoto genoeg voor de sponsors, maar volgens mij gaan realtime beelden op blogs de manier worden om je expeditie ‘in the picture’ te houden. Oordeel zelf en geniet van volgende 5 filmpjes in volgorde van voorbeiding tot top:

Buiten een goede klimmer zijn ga je dus binnenkort ook aan je cameraskills moeten werken :-) Meer van dat moois vind je hier op hun blog.

Het leuke aan dit soort beelden is dat je er allerlei zaken van kan leren. Dat je secondelijm op expe moet mee hebben om je Spantics in orde te houden dat wist ik al, maar dat een pringlesbuis een excellente peebottle is, dat was weer nieuw.

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag