Druk mountcoach weekend

De hele bende van MC3 trekt richting Presles met Steve en Yannick (MC2). An en Sanne zitten nu waarschijnlijk ergens tussen Yosemite en de rotsen van Presles, donderdagochtend worden ze daar verwacht. Ondertussen zitten Koen en Sam (MC2) nog steeds tussen de berbers in de Marokaanse Taghia kloof. Van hun nog geen nieuws, Internet is daar nog niet zo courant aanwezig, maar mooie rotsen gelukkig wel. Ondertussen is ook Hans (MC1) samen met Brenda noch eens naar Chamonix gertrokken om te zien of daar na 2 weken slecht weer nog iets met sneeuw en ijs te beklimmen valt. De blog ligt dus enkele dagen plat, maar een overdosis aan verslagen volgt.

Nog een klein filmpje van Sanne in Yosemite om het lang weekend in te gaan ;-)

Presles, 2 jaar geleden

Na 2 jaar zijn we aanstaande donderdag terug van weggeweest in Presles. Toen verbleven we er maar 2 dagen en vertrokken dan verder richting de Calanques, naar de zon. ‘Ooit kom ik hier terug’ waren toen men woorden, en nu komt dus de tijd om ze waar te maken. Wat me vooral bijgebleven is is de enorme uitgestrektheid van de wanden, de stijlte (recht naar boven heeft hier wel een heel letterlijke betekenis), de prachtige routes en enkele spannende verhalen die met losse rots en noodrappels te maken hadden.

Enkele foto’s uit de oude doos:

 

Joris en Sanne in ' et on tue tous les babas' 280m, 6c

Joris en Sanne in ' et on tue tous les babas' 280m, 6c

La grotte, 220m, 6b. Een prachtige grot met bivakplaatsen in de voorlaatste lengte!

La grotte, 220m, 6b. Een prachtige grot met bivakplaatsen in de voorlaatste lengte!

De trip blijkt veelbelovend te worden; veel rotsklimtalent onder de MC3’ers, harde vooropgestelde route’s door Sanne en een goede meteovoorspelling. Updates en foto’s volgen!

Hot in Yosemite

Sanne op Higher Cathedral Spire

Sanne op Higher Cathedral Spire

Onze periode hier loopt ten einde, maar goed ook want het is momenteel meer dan 30° C in de vallei. Als afsluitende beklimming deden we de Regular Route op Higher Cathedral Spire, een 5.9 multipitch. Bovenop deze toren heb je een prachtig zicht op Yosemite Valley en El Cap.

Cathedral Rocks and El Capitan, the results of the Belgian climbers

Cathedral Rocks and El Capitan, the results of the Belgian climbers

We klommen ook nog even naar Sentinel Dome, waar we een prachtige zonsondergang beleefden. Straks rijden we terug naar San Francisco en na de terugreis vliegen we er meteen weer in met de stage in Presles.

Het is blijkbaar een druk klimweekend in België, want het is nog niet doorgedrongen bij jullie dat we Triple Direct 1100m, VI C2+ 5.9 beklommen hebben op El Capitan. Niet dat we bloemen en champagne nodig hebben, maar dat is echt wel een stevige beklimming.

Wat die teaser betreft, die top in Pakistan is mij wel bekend en ik wil jullie graag op weg helpen. Maar ik denk dat de expe van MC3 door zal gaan in… ik weet het al, maar jullie nog niet hé. Tot donderdag in Presles!

MC3 Presles

Binnen enkele dagen is het zo ver, Mount Coach 3 gaat op klimstage, spannend!

Onze locatie is “Prel” misschien beter bekend als Presles. Presles is een klein dorpje gelegen tussen Valence en Grenoble. De rotswanden die van kalk zijn, zijn eveneens gekend om hun steilheid. Dit betekend dat de eerste lengtes van de route meteen een stevige opwarmer zijn in een 6de graads. De klimroutes variëren van 250 à 300 meter en zijn meestal goed behaakt.

Presles

Presles

Ter voorbereiding hadden we een weekend ‘touwtechnieken’ welbepaald “Mount Coach touwtechnieken”, deze zijn efficiënt, veilig en super snel!

Toen we het overzicht kregen van onze coach met de ‘To Do’ routes besloten we toch nog maar wat te trainen in onze Belgische Ardennen, makkelijk lijken ze alvast niet! Enkele voorbeelden: Le temps des guenilles, Les singes en hiver, Dame de cœur,…

Presles

Presles

Wordt vervolgd door een verslag!

We capped El Cap!

Tags

,

Changing corners, high up on El Capitan

Changing corners, high up on El Capitan

De neus is gesnoten! Sinds ons laatste bericht hebben we niet stilgezeten. Vorige zaterdag deden we nog een leuke free climb, Royal Arches, een multipitch van 16 lengtes, 5.7 A0/5.10b. We gidsten deze route voor een Canadees en een Oostenrijker, vrienden van in Camp 4. Maar we zijn niet helemaal naar Yosemite gekomen om enkel free climbs te doen en na de mislukte poging op Washington Column, werd het tijd om dat goed te maken. Met welke wand kan je beter uitpakken dan met El Capitan? 1000m loodrechte tot overhangende, perfecte graniet. In the Nose zaten zoals altijd een hoop teams veel te traag te klimmen, dus kozen we voor een andere strategie. We brachten op voorhand onze haulbag naar Mammoth terraces en klommen daarna snel the Freeblast, het eerste stuk van Salathé Wall, een route die ik al in 2005 geklommen heb met Hansi. Onze eerste nacht in de wand brachten we door op Mammoth Terraces, in de tiende touwlengte.

IMG_6069

An L in the Great Roof, the Nose, El Capitan

De volgende dag klimmen we het middelste stuk van Muir Wall, 8 prachtige touwlengtes 5.9 en C2+, met enkele uidagende traverses. Al onze kennis van touwtechnieken wordt aangesproken om onszelf en “miss Piggy”, onze haulbag door deze lengtes te krijgen. Tijdens het klimmen spoken de meest idiote liedjes door onze  kop, het meest voorkomend zijn “wa was da met den dikke” tijdens het haulen en “we had joy, we had fun, we had seasons in the sun” tijdens het klimmen. Het is al donker als we op een smalle maar leuke richel aankomen, vlak onder Camp4 in the Nose. We zijn op touwlengte 18 en mooi op schema. Op elk bivak wordt aan comfort gedacht, we hebben voor elke dag een aperitiefke mee: bier, cola, chips en nootjes. Het beste moment van de dag is het “pscht” tijdens het openen van dat blikje bier ;-)

An en Sanne in CampVI, the Nose, El Cap

An en Sanne in CampVI, the Nose, El Cap

Nu zijn we definitief in the Nose en het wordt steil! Waar het onderste derde van El Cap nog neerligt, het midden loodrecht is, wordt het bovenste deel echt wel overhangend. Wat een ambiance! En nog beter, we zijn helemaal alleen nu, onder ons zijn diezelfde teams nog altijd even traag aan het klimmen. Ze gaan vooral zo traag omdat ze werkelijk alles “aidclimben”. Snelheid kan je maken door de stukken 5.7 tot 5.10 zo veel mogelijk vrij te klimmen, iets wat je in the Nose echt wel vaak moet doen. Lengte na lengte van perfecte steile barsten schieten omhoog boven ons. Een van de hoogtepunten is “The great roof”. Jammer dat deze lengte zo nat en mossig was, anders had ik hem vrijgeklommen ;-) Not! 5.13+ is niet aan mij besteed. Knappe prestatie van Lynn Hill in 1993, zij klom met haar dunne vingers als eerste deze indrukwekkende passage vrij. Na 7 vermoeiende lengtes komen we op ons laatste bivak, hoog in de wand, CampVI op de 25e touwlengte. Het laatste blikje bier gaat eraan en de tube Pringles moet leeg om te dienen als “Pooptube”

Sanne in de voorlaatste lengte van Triple Direct, El Capitan

Sanne in de voorlaatste lengte van Triple Direct, El Capitan

’s Morgens zijn we geradbraakt na een rotnacht op deze aflopende richel, en we zijn bovendien nat. De hele nacht heeft het op ons gedruppeld, gelukkig hadden we goretex covers over onze slaapzakken. Met natte klimschoenen begin ik aan “Changing Corners”, wat voor mij een van de moeilijkste lengtes van de route wordt. Na 40m klimmen moet je van een doodlopende barst overstappen in een hoek, waar een lang stuk harde C2 volgt met een laatse tussenzekering ver onder je en het touw loopt over een scherpe rand! Ik vraag aan An om wat camhooks en micronuts op te sturen langs de haulline, maar ik ben al over de helft en ik zal het moeten doen met wat offsetnuts en C3’s. Ik heb net een C3 gestoken als de nut waar ik op hang eruit schiet… that was close. Na deze moeilijke lengte gaan de laatste vier lengtes vlot en om 14u staan we op de top! En zoals met elke beklimming volgt na de euforie… de afdaling :-( Drie uur moeizaam afdalen met de haulbag langs “east ledges” is echte geen fun.

Nog enkele dagen resten ons hier en euh, overigens hebben we ons logementsprobleem creatief opgelost in ware “Koen en Sam-stijl”. Prettig weekend!

Maroc

Tags

Als de Taghia kloof even indrukwekkend en overrompelend wordt als de mensen en de sfeer in de rest van Marokko, dan gaan we daar een grave tijd tegemoet.

Na aankomst op de luchthaven zijn we in sneltempo door het land aan het racen om zo snel mogelijk te kunnen beginnen klimmen. In sneltempo betekent hier wel zo een 200km per dag. Van trein, naar hotel, naar bus, naar hotel, naar bus, naar ezel… Hoewel die laatste etappes nog niet echt zeker zijn. Gelukkig zijn de mensen hier vriendelijk…of bemoeierig, dat kies je zelf.

We geraken er waarschijnlijk wel, maar dit is de laatste plaats waar we nog internet hebben. De rest van het verhaal zal dus later komen.

ps: Wij willen desnoods ook wel mee naar die berg…

teaser

Wanneer, hoe en met wie staat nog niet vast, maar dat er ooit Mountcoachers naartoe gaan trekken is zeer waarschijnlijk… Locatie, hoogte en naam blijven voorlopig geheim. Voor zij die echt nieuwsgierig zijn, volgende kernwoorden: Baltoro gletsjer, 7 beklimmingen tot nu toe, iets boven de 6000m… 

 

ooit...

ooit...

Geef toe, een onbekende berg, ver weg van commerciële expedities en haalbaar qua niveau die zo mooi is schreeuwt toch om beklommen te worden?

Faraglioni, Capri

Tags

,

Nu de examens naderen zijn mijn gedachten (jammergenoeg?) niet verder verwijderd van klimmen…
(welke betere ‘mind-game’ is er bij het studeren?)

Het moet nu lukken dat ik deze avond uit eten moest met de ouders van mijn vriendin, en die zijn net terug van Capri. Haar moeder deed heel het relaas van de reis, en besloot toch maar mooi met: Nelson, ik heb veel aan u lopen denken met al die mooie rotsen daar…Dus heb ik dat maar eens mooi opgezocht. Maar er valt bedroevend weinig over te vinden (toch als het klimmen betreft).

 

Kust van Capri met Faraglione op achtergrond

Kust van Capri met Faraglione op achtergrond

Het enige dat ik zie is dat deze ‘Faraglioni’ prachtige  routes verbergen, die in de late jaren 30 beklommen zijn door bekende Lombardische klimmers (Vitali en compagnie). Er maar 2 manieren zijn om aan de voet te raken: Ofwel via een landbrug (waar je blijkbaar door een zwem-oord moet) of, heel cool, met de boot. Het lijkt me zo zalig om te vertrekken op zee-niveau, om dan met het ruisen van de golven op de achtergrond hogerop te raken… Ideetje voor in de vakantie?

 

Faraglione, capri

Faraglione, capri

Als iemand hier nog meer info over heeft, altijd welkom!

Marinelli couloir

Men gedachten zitten momenteel al meer op de kalkwanden van Presles en de stijle wanden van Peru, maar nog een sneeuwpost moet toch kunnen. Een van men vele ‘dromen’ is om ooit het Marinelli couloir op de Monte Rosa te skiën. Het is een van de langste couloirs die je kan skien in de alpen, de start ligt op een goede 4500 meter. Helaas zoals zovele klassiekers zijn de condities niet altijd even goed. Verschillende jaren kan het couloir niet geskied worden. De combinatie van grote hoogte, seracs en steenval maakt dat alles perfect moet lopen, eveneens de meteo en het vinden van goede klimmers-skiërs die geïnteresseerd zijn in dergelijke afdalingen.

 

Marinelli Couloir

Marinelli Couloir

Als alles goed loopt heb je beneden zo een 3 à 4 km afdaling van rond de 45° in de benen, een goede reden om eens naar Zermatt te gaan als je het mij vraagt… Ik vond ook volgend inspirerend filmpje van Guido Perrini’s afdaling  van het couloir, zeker de moeite waard!

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag