Afgelopen vrijdag wouden we in de Droites N-wand kruipen. Uiteindelijk hebben we onze poging gestaakt door het opkomende slechte weer. Een Italiaanse Cordée is wel in de wand gekropen. Achteraf zit je dan toch met een beetje twijfels of je niet een kans hebt laten zitten. Tot je later op de blog van Menno Boermans leest wat deze 2 Italianen is overkomen.

Noodbivak op top van Les Droites

Nu de zon stilaan zijn intrede begint te doen en de Paasvakantie aan de gang is komt stilaan de tijd om de ski’s weer voor een tijdje op te bergen en de ongerealiseerde ijklimplannen een jaartje op te schuiven. Nog een keer deze maand kan ik naar de Alpen maar het is een moeilijke keuze. Indien goed weer deze week vertrek ik met Joris richting Chamonix, anders zal het werken worden. Gaat het nog ergens sneeuwen wil ik er natuurlijk ook bij zijn, want ik heb nu een nieuw paar BMB-skis die ik nu echt wel eens wil uitproberen. Indien geen sneeuw of goed weer trek ik de tweede week van de paasvakantie wel richting Sam en Koen om hun te vervoegen in de bergen.

Wachten op de juiste condities, je moet er geduld voor hebben…

Dinsdagavond aangekomen in Chamonix. Volgens het weerbericht zou het woensdag bewolkt zijn maar in de dag opklaren en zouden we donderdag een mooie dag hebben. 2 goede dagen om terug warm te lopen in het ijs. Modica en een route op Maudit zouden het worden.

Woensdag de eerste bak naar boven, er hingen wolken maar die zouden wel verdwijnen aldus het weerbericht. Na een poging de topgraat van Aguille Du Midi af te dalen, worden we er bijna afgeblazen. Terug naar binnen en wachten tot het weer verbeterd. Tegen de avond is dit nog steeds niet gebeurt, gelukkig hebben we slaapgerief bij waardoor we een nachtje in het liftstation doorbrengen. De volgende dag krijgen we te horen dat het ook vandaag niet zal opklaren. Afdalen dan maar.

Blijkt dat ook het ohm soms fout kan zijn, of hebben wij niet goed gelezen?

Op zondag 27 Maart werden we met een Mountcoach delegatie uitgenodigt door de Nederlandse Cel Expeditie en Alpine Topsport op hun jaarlijks treffen in Nederland. Vorig jaar waren we ook van de partij en toen was er veel interesse in het ‘Belgische’ Mountcoachproject. Dit jaar hadden we echter de Khan Tengri-expeditie in de benen en mochten we daar een presentatie over geven.

Sanne vertelde met natuurlijke flair over onze 2 jaar opleiding en onze geslaagde expeditie afgelopen zomer, maar die beelden kenden wij al. Interessanter was om de anderen bezig te zien en daar wat leuke ideeën van op te steken. Zo zagen we verschillende leuke presentatie van een nieuwe rotsroute in Groenland over klimtreffens in Utah en Schotland tot en met een poging op Cerro Torre. Maar de klap op de vuurpijl was wel het verhaal over de NorritK2 expedtie van afgelopen zomer. We hoorden eerst het verhaal van de beklimming van Jelle Staleman (27jaar), een van de jonge honden die mee was. Door de foto’s te zien kreeg je pas een aardig zicht op de enorme omvang van zo een 8000er. Op Khan Tengri had ik al veel met open mond staan rondkijken, maar deze berg is nog maar eventjes 1600m hoger! De route die het team volgde leek enorm esthetisch. Jelle besloot terug te keren voor de drama’s begonnen en ging later terug op pad om zijn collega’s te helpen.

Even later was het aan Wilco van Rooijen’s beurt. Hij liet eerst wat prachtige filmbeelden zien van de beklimming in HD. Nadien vertelde hij kort nog even zijn belevenissen op de K2, maar voor meer info daaromtrent kan je terecht op hun website of in het boek dat binnenkort uitkomt. In ieder geval kan ik wel vertellen dat het muisstil was in de zaal toen Wilco de dramatische gebeurtenissen van die dag vanuit zijn eigen belevingen vertelde.  

Na de lunch werden er verschillende standjes over diverse thema’s opgesteld. Zo kon je informatie vragen over Groenland, artificieel klimmen, Patagonia, India,… De belangrijkste zaken die wij hier onthouden hebben zijn samen te vatten als volgt:

Martin Fickwijler wist ons te vertellen dat je perfect in Camp four (Yosemite) kan verblijven zonder ‘fee’ te moeten betalen aan de rangers. Hem zagen we vorig jaar al aan het werk op de CEAT dag met een mooi verslag over zijn beklimming van de drie ‘Torres’ op 10 dagen. Ondertussen heeft hij al een expeditie naar Vuurland en de Cerro Torre achter de rug. Deze zomer zijn er weer nieuwe plannen in Oost-Groenland. Iemand van wie we lowbudget climbing tips kunnen krijgt hier met veel plezier een plaatsje!

 Zo was er ook Mike van Berkel, die ons vorig jaar prachtige foto’s van Kalanka en Changabang liet zien. Hij gaat binnenkort terug om een nieuwe poging te wagen op de col tussen beide bergen, om hopelijk door te stoten naar de top van Kalanka. Verder liet hij ons nog enkele mooie foto’s zien over de Cordillera Blanca in Peru. Sam was vooral geïntresseerd in de exacte locatie van hun achtergelaten materiaal op hun eerder poging net onder Kalanka, maar dat zou tevergeefse moeite zijn ;-)

Het werd dus een zeer boeiende dag waar nog maar eens duidelijk was hoeveel Nederlanders er toch prachtige expedities in elkaar knutselen. Volgend jaar zijn we zeker weer van de partij!  (Als we niet aan het klimmen zijn natuurlijk).

Dat winteralpinisme niet altijd rozengeur en manenschijn is heb je al kunnen volgen in onze voorgaande post. Dit zijn de zware momenten in beeld gebracht:

 

 

 

 

 

Maar toch denk je na het thuiskomen maar aan 1 ding: NOG!