Japan deel 2

Tags

, , , , , , , , , ,

Brandend sneeuw, berg in de fik; nachtskiën in Kiroro

De eerste kennismaking met de Japanse sneeuw was meer dan positief. Na de populairste gebieden te hebben bezocht waren we op zoek naar iets kleiner of rustiger. Een 3 uur rijden bracht ons honderd kilometer noordwaarts. Erg snel gaat het hier niet, maar we zitten hier dan ook met condities waar het leven in België simpelweg van zou stil vallen.

Slecht weer en koud? Onsen nabij Asahidake

Het oorspronkelijke plan was om enkele dagen te toeren in het Daisetsuzan Nationaal Park en eventueel de werkende vulkaan Asahidake af te skiën. Helaas bleek dat dergelijke tochten eerder in het voorjaar ondernomen worden. 2 dagen in een white-out, temperaturen tegen -20°C met als enigste toevluchtsoord onze bus. Voor ons drieën leek het aangenamer terug naar het westen van het eiland te verhuizen.

Koud

Rusutsu gaf ons nog een extra diepe dag maar eindelijk kwam de zon doorheen het wolkendek! We brachten een 2 daags bezoek aan Kiroro, een saai skigebied maar met prachtige tourmogelijkheden. Dankzij het goede weer konden we voor de eerste keer boven de boomlijn skiën.

Weer een dag poeier

Koen in Rusutsu

Nu vliegen we terug richting Tokio. Eens zien wat Hakuba ons van sneeuw zal brengen

Yannick in Kiroro

Touren in Kiroro

Sushi

Pitztal met skis

Tags

, , , , , ,

4 Dagen voor de Paasvakantie had ik nog even tijd om richting de Alpen te trekken. Mijn skiseizoen was al mooi geweest met trips naar Frankrijk, Oostenrijk, Duitsland en Marokko, maar er kon er nog altijd eentje bij. Frank had weer een mobilhome ter beschikking en Koen kende ik reeds van een eerdere trip als een gemotiveerde boarder die ook wel wat meer de backcountry wou intrekken.
3 man, maar eigenlijk zonder plan tot vlak voor vertrek… Andermatt, Chamonix, of toch maar Oostenrijk? Via Philippe, een kennis van Koen trokken we uiteindelijk richting het Pitztal. Hoge bergen, gletsjers die makkelijk te bereiken zijn, stijle lijnen en terra incognita voor ons drie, dus waarom niet?

Frank S en Phillipe P bijna op de top van de Mittagskögel

Nadat we de eerste dag direct de Wildspitze (3774m) beklommen en afskiede kwam Philippe opduiken. Hij had vrouw en kinderen achter gelaten met de wetenschap dat er nog 3 andere Belgen in zijn geliefde Pitztal interesse toonde in enkele stijle lijnen. Hij nam ons op dag 2 direct mee richting de top van de Mittagskogel, met als toetje een afdaling van bijna 2000 hm!

20 min. hiken voor een wand van bijna 2000hm. Dit is enkel het bovenste stuk (c) Philippe Poppe

De bovenste 900hm waren stijl, stabiel en vooral fun, maar helaas moesten we helemaal tot in de vallei skien wegens geen escapemogelijkheid halverwege. Veel te hoog lawinegevaar en kutsneeuw zorgde ervoor dat het nog spannend werd met enkele voorvallen die ik liefst nooit meer wil meemaken… 2 grote natte sneeuwlawines braken door ons los, gelukkig zonder erg. Weer een lesje bijgeleerd…

Té natte sneeuw, voor niets goed... (c) Ydb

Enfin, de volgende dagen waren we zo slim om het wat hoger op te zoeken. Gelukkig waren er mogelijkheden zat om leuke, stijlere lijnen te skiën:

Koen aan de start van een laaange afdaling (c) YdB

Philippe en Koen bijna boven (c) YdB

Koen onder het centrale couloir dat we afskieden (c) YdB

Hier nog een filmpje dat de sfeer van deze heerlijk, leerrijke trip weergeeft:

Marokko

Tags

, , , , , , , ,

Afgelopen week zaten Yannick De Bievre, David Caudron en ik (Sam Van Brempt ) in Marokko. Een snelle rit bracht ons van Marrakech naar Imlil, een dorp op 1700m aan de noordkant van het Atlasgebergte. Met onze skis in dit dorre landschap leken we behoorlijk verdwaalt. Maar gelukkig, na een serieuze wandeling tot de Tazaghart hut (3000m ) kwamen we toch voldoende sneeuw tegen. Deze hut ligt onderaan een brede platte berg waarvan een 10tal serieuze couloirs naar beneden duiken, mogelijkheden genoeg dus! Toch trekken we na 3 dagen verder, we willen immers zo veel mogelijk zien en plannen nog enkele skitours vanuit de nabijgelegen vallei aan de voet van Jebel Toubkal, de hoogste berg van Noord Afrika. In tegenstelling tot Tazaghart waar we slechts met 4 andere skiers waren is het hier koppen lopen. Maar, met een warm zonnetje en lekker eten kan het moeilijk slecht zijn!

 

Yannick tijdens de skiafdaling van Toubkal, © 2011 Sam Van Brempt

 

Sam, Yannick en David die bij de tazaghart hut nog een beetje zon meepikken, © 2011 Sam Van Brempt

We hebben behoorlijk veel film en foto’s. Een uitgebreid verslag komt nog!

Wellicht het snelste te zien op onze voorstelling “What about the Half” op 26 Maart!

 

David en enkele Yannicks op de top van Toubkal, © 2011 Sam Van Brempt

 

Drukke weken

Tags

, , , ,

@work in de Italiaanse alpen

Na de terugkeer uit Antarctica heb ik weinig rust gekend, ik geloof dat ik nog geen 2 dagen thuis geweest ben in de afgelopen drie weken. Eerst trok ik met An naar Chamonix, waar we ons tentje opzetten in de Vallée Blanche, onderaan pointe Adolphe Rey. Na een rotnacht op een lekke thremarest, was ik een wrak.

An in de voorlaatste touwlengte van Valeria, 300m III 4+ (c) Sanne

Ik voelde me stokoud en had er een beetje genoeg van om ook nog tijdens mijn vakantie met An koud te lijden. Maar nadat de zon ons tentje wat opgewarmd had, klommen An en ik de mooie goulotte “Valeria” op de Petit Capucin. Na een tweede koude nacht op het ijs, besloten we wijselijk om naar beneden te skiën.

An met 30kg rugzak in de Vallée Blanche

Na een niet al te slechte afdaling, weer ingepakt en doorgereden naar Cogne in Italië. Ik wou nu eindelijk ook eens wat gaan watervalklimmen in dat de hemel ingeprezen ijsklimparadijs. We kwamen er op een zaterdag aan en vonden met enige moeite nog net een kamer met ontbijt. De volgende dag was het vechten voor een beschikbare waterval, uiteindelijk klommen we Stella Artice (180m II 5), een uitgeslagen 5e graads, waarbij de douche inbegrepen was. Mestnat weer afgedaald en wat lager nog een tweede waterval beklommen, Stalattite di Cristallo (50m II 4+), die nog niet beklommen was en veel moeilijker dan Stella. Het werd een gevecht tegen mijn ongetrainde armen, hoog boven de laatste ijsschroef. Weer even mijn grenzen bereikt.

Sanne in Stalattito Cristallo 50m II 4+ (c) An

De volgende dagen verbleven we in een prachtig appartement. In een residentie met de ronkende naam “Chateau Royal”, vonden we wat we zochten, een goedkoop logement waar we zelf konden koken. Algemeen vind ik Cogne erg duur en voor de modale ijsklimmer is er weinig keuze aan betaalbaar logement. Maar hier viel dat dus mee en er was nog eens sauna en wifi inbegrepen. Maandag stonden we extra vroeg op, want we wilden een klassieker van de vallei klimmen, Cold couloir (600m III 4+). Maar we waren niet de enige, een Italiaanse gidse met klant was ons voor. Gelukkig was ze erg sympathiek en verlipe alles in een aangename sfeer. Haar klant was 65 jaar oud en smeet heel wat ijs naar beneden, maar we hebben het hem vergeven.

An in de eerste lengte van Cold Couloir 600m, III 4+ (c) Sanne

Na de zevende touwlengte daalde deze cordée terug af, terwijl wij de resterende 4 lengtes nog klommen. We konden terug afdalen op abalakovs, om zo de Arollaz afdaling te vermijden. Een mooie, maar lange dag. Dinsdag sneeuwt het en we trekken naar Valnontey, waar we Sogno di Patagonia (200, II 5) willen klimmen. Maar de cigaar van de eerste touwlengte is gebroken en we vinden geen ander goed alternatief. De laatste dag van onze vakantie gaan we freeriden in La Thuile, waar we nog kunnen genieten van de verse poeder en dankzij mijn kennis van dit domein, zijn we de locals voor op de mooiste run.

Sanne in de 7e touwlengte van Cold Couloir (c) An

Tot zover de vakantie met An, een dag later was ik aan het werk in MLD, waar ik de winter training met de Kamp Cie van nu nog snel moest voorbereiden. In het weekend geen rust, het was ingangstesten voor Mount Coach 4. Na een strenge selectie konden Koen, Walter en ik 5 kandidaten selecteren, je vind ze binnenkort op de “MC team” pagina. Zaterdag deden we naar aloude traditie de GR tussen Bouillon en Vresse. Maxime en ik liepen mee en deden er minder dan 5 uur over. Zondag de stevige klimtest in MLD en de definitieve selectie. Jammer dat er dit jaar geen vrouwelijke kandidate bij was, een traditie gaat verloren 😦

MC4 klimtesten in MLD

Zondag nog snel een frietje eten met An en hop, maandag weer weg met de Cie naar de Italiaanse alpen. In La Thuile verblijven we twee weken om onze winter skills bij te trainen. Jammer genoeg geen dump zoals vorig jaar, maar correcte sneeuwcondities. We beginnen met twee dagen skitraining op en vooral buiten de piste. In mijn ploegje zitten enkele MC veteranen, Steve, Blommie en onze Stijn. Dikke fun dus en knallen op die latten 😉
Donderdag moest ik een verkenning doen voor de oefening van vrijdag in Cogne. Dat betekende vooral wat ijsklimmen met de Steve. Ik koos voor Hard ice in the rock (300m, II 4). De waterval was een makkie, maar de approach was wat spannender dan verwacht.

De Gran Paradiso in een speciaal licht (c) Sanne

Ik had de topo niet gelezen en dacht dat het gewoon over een richel traverseren was naar de waterval. Maar het was aan het sneeuwen en er zit een passage in van 5c over een gladde dalle. Als een kat met ijsbijlen en stijgijzers geraak ik erover, maar de laatste tussenzekering was een heel eind terug en niet al te best. Weer voer voor een nachtmerrie ergens in de komende weken  😉 Uiteindelijk klimmen we de mooie waterval met knappe lengtes van 80° steil. Op vrijdag organiseer ik een grote oefening in dezelfde vallei, met opsporen en evacueren van lawineslachtoffers, lawinekunde, equipement de passage en een ijsklimtraining. Een goed gevulde dag, waar alle 32 deelnemers iets aan hadden.

Mijn nieuwe werknemer, Kim Van Ouytsel zet zijn eerste passen op steil ijs

Gisteren opnieuw een lange dag. Ik heb enkele nieuwigheden geïntroduceerd omtrent skiën op spaltenrijke gletsjers en we brengen de theorie naar de praktijk in het hooggebergte. We nemen de lift naar Helbronner, op 3500m hoogte in het Mont-Blanc massief. Daar oefenen we eerst spaltenberging in, met skimateriaal. Niet zo eenvoudig, maar de voorgestelde systemen werken goed. Binnenkort meer daarover voor de MCers.

Steve doet de demo zelfredding met skimateriaal

Daarna brengen we het ingebonden skiën in de praktijk en dalen de glacier de la Thoula af met vier touwgroepen. Dat is altijd moeilijk en leid tot veelvuldig vallen, maar het is een noodzakelijke en nuttige training. Om de dag goed te maken doen we nog een tweede freeride afdaling. De eerste run had ik een steil couloir gespot en met een klein groepje van vier skiërs dalen we hierin af. De eerste twee bochten zijn al extreem en als je hier valt ben je dood. Uiteindelijk een dikke 500m aan meer dan 50° steil, soms maar enkele meters breed. Spannend en beestig vermoeiend.

Het steile couloir in de westwand van Helbronner

Op het eind van de dag nog wat “gevechts-skiën” in de zware namiddagsneeuw en om de benen wat rust te geven een saunaken. Vandaag is het mijn verjaardag en we hebben wat getraind in het domein van La Thuile. De komende dagen gaan we op skitour in Valtournanche en tegen het eind van de week weer thuis. Heel even, want vanaf zaterdag begint de MC4 skistage… Ik zie mijn lieve An veel te weinig. Geef ze allemaal een dikke knuffel als je ze ziet, ze heeft het nodig.
Sanne

MC3 tourskistage Silvretta

Tags

, , , ,

Een hele bende, prachtige bergen en dikken ambiance!

Met temperaturen van 27° de afgelopen dagen en al enkele klimkilometers op de Belgische rotsen in de vingers, is het moeilijk om nog een verslagje te schrijven van de tourskistage van twee weken geleden. Een overvolle agenda weetjewel… Maar beter laat dan nooit.
Onder leiding van mezelf en Bart Overlaet, trokken we de tweede week van Pasen naar het skitour-eldorado Silvretta op de grens van Oostenrijk en Zwitserland. De groep bestond uit MC3 (Marijke, Bram, Tim, Maxime, Nelson en Jonas), Jasper en Erika De Coninck, Brenda De Fré, Gert en Dirk Houttequiet en Els Houttequiet (de ouders en zus van An Houttequiet). Ook Sam was een paar dagen van de partij, nadat hij met Jonas de Couturier op de Verte had beklommen.

Van de Piz Tasna noordwand schiet niks over na onze passage

Na mijn drie weken poederplezier in de Italiaanse alpen, was ik een beetje bang voor de condities in de Silvretta. Een lage lawinegraad 2, beloofde veilige omstandigheden, maar waarschijnlijk een kapotgeskied en verijsd gebied. Niks was minder waar. Op lagere hoogte konden we skiën op een firn alsof op een piste en hogerop lagen enkele noordhellingen er maagdelijk bij in goede diepsneeuw.
Zaterdag 10 april warmden we ons op in het skigebied van Ischgl, waarna we nog een instijg van anderhalf uur deden naar de Heidelberger Hütte, waar we de eerste vier dagen zouden verblijven. Dankzij deze infrastructuur kon ik ’s avonds de lessen lawinekunde geven op powerpoint om alles overdag in de praktijk te brengen. De eerste tocht doen we in een grote groep, naar de Heidelberger Spitze 2965m. Een eerste maagdelijke afdaling is onze beloning.

Een paar MCers in de noorwand van Piz Davo Lais

De tweede dag wordt al onmiddelijk een stevige onderneming. Eerst langs een lange vallei naar Piz Tasna 3179m, die we langs een mooie graat met de ski’s op de rug beklimmen. Daarna de steile en maagdelijke noordwand af. Dat verloopt niet zonder een occasionele valpartij, maar wel een pracht van een run. Vervolgens terug noordwaarts naar de Piz Davo Lais 3018m voor de tweede top van de dag. Ook hier skiën we een steile en maagdelijke noordwand af. Na een tocht van 7 uur en 1500Hm, nog een stevige brok theorie over de faktorencheck en de bloktest. Dinsdag beginnen we rustig met een praktijkles bloktest, conversies in erg steil terrein en een klassieke lawinereddingsoefening. Maar in de namiddag doen we nog een skitocht naar Piz Mottana 2900m.

Op de Dreiländerspitze 3197m

Woensdag verlaten we in slecht weer de Heidelberger Hütte. Het plan was ambitieus, maar na eerst gespoord te hebben tot aan het Lareinferner joch 2853m, maken we wegens nul zicht rechtsomkeert. Na een korte afdaling terug omhoog naar het Zahnjoch 2947m, waar we met iets beter zicht kunnen afdalen tot aan de Jamtal Hütte. Hier verblijven we maar een nacht, maar er wordt uitgebreid gebruik gemaakt van de ijswand om het klimmen op tourskischoenen in steil ijs eens uit te proberen. Ook de boulderwand binnen wordt druk gebruikt. Blijkbaar nog energie genoeg, die jong gasten. We gaan eens iets zwaarder moeten gaan touren…
Donderdag steken we over naar de laatste hut van onze trip, de Wiesbadener Hütte. Langs een mooie omweg over het Jamjoch 3078m, beklimmen we vervolgens de bekende Dreiländerspitze 3197m. Opnieuw wacht ons een mooie afdaling om in de namiddag aan te komen op het terras van de hut. Hier weten de gasten niet waar ze moeten kijken, het prachtige uitzicht op de Piz Buin, of de charmante bediening van Andrea?

In het couloir naar de top van Piz Buin 3312m

Vrijdag wordt het klapstuk van een al meer dan geslaagde week. Het wordt tijd om eens tot het uiterste te gaan. Maxime leidt team MC3 in een stevig tempo van 15Hm/min naar de Buinlücke, waar we ons snel inbinden en de Piz Buin 3312m bestormen. Na een topfoto aan de bron van de gelijknamige zonnecrème, dalen we weer af naar onze ski’s. Ik besluit het extreem steile zuidcouloir van 55° steil af te skiën, tot ontzetting van sommigen. Maar ondanks de moeilijke zuidwandsneeuw, komt iedereen heelhuids beneden. Vervolgens terug omhoog door een bloedhete vallei, naar de Silvrettapas. We beklimmen de tweede top van de dag, de Silvretta Egghorn 3147m. Een prachtig uitzicht is onze beloning, maar nog beter, een fantastische afdaling langs de noordoostwand. Om nog meer skiplezier te halen, dalen we zelfs af tot een stuk onder de hut. De laatste loodjes, terug omhoog naar het terras van de Wiesbadener Hütte, waar Andrea klaarstaat met frisse pintjes. Een tochtje van 1800Hm met enkele extreme afdalingen als afsluiter, niet slecht.

Piz Buin en de Silvretta Egghorn

De laatste dag steken we het Bieltaljoch over en dalen langs het prachtige Bieltal af in de richting van Galtur. Alleen de laatste kilometers zijn slopend, een hoop skating door het vlakke onderste deel van de vallei. Maar uiteindelijk komen we met de skibus terug in Ischgl, waar we na een stevig middagmaal weer naar huis rijden. Met 8000Hm en 11 toppen of cols, alle theoretische en praktische kennis om zelfstandig te gaan touren, fantastische hutten en sneeuwcondities, maar vooral een geweldige sfeer in deze grote en enigszins heterogene groep, was het een uitzonderlijk goede week. Al ging het niet altijd even goed:

Een anonieme MCer in actie 😉

Mooie actiefoto

Tot slot, bekijk HIER de foto’s.
Geniet van het komende klimseizoen,

Sanne