Af en toe bots je tijdens het surfen eens op een blog of site van een of andere klimmer waar je nog nooit van gehoord had maar die toch straf bezig zijn. Colin Haley is de naam van een 25 jarige Amerikaanse klimmer die momenteel in Chamonix  verblijft. Hij wordt tevens gesponsord door topmerken als Patagonia, Julbo, Black Diamond,…

Colin Haley in een mislukt solopoging in Supercouloir (zonnebril vergeten)

Tijdens het bekijken van zijn blog viel mijn mond gewoon open van verbazing. Dit zijn zijn realisaties vanaf einde Maart: Colton Brooks op de Grand Jorasses noordwand, Solo voie de Suisses op de Courtes noordwand, Colton Brooks op Droites noordwand, Solo Couturier Couloir op de Vertes noordwand, Solo Ginat op de Droites noordwand, ski afdaling van de Aiguille Du Midi noordwand (*slik*), skiafdaling Macho Couloir….

Jawadde, petje af, en dat allemaal op zo een korte tijdspanne… Wat gaat dat zaakje hard!

Dit doet toch een beetje pijn… Ian Parnell is net even in de Alpen geweest en geeft zijn mening over de condities in de Alpen momenteel. Les Droites perfect en ook de nabijgelegen route ‘Too late to say I’m sorry’ van Robert Jasper ligt blijkbaar in superconditie met ijs over bijna het gehele mixte stuk. Schitterende condities dus, al is er de laatste dagen wel weer wat sneeuw gevallen, wat voor de nodige veranderingen kan zorgen.

En ah ja, hij heeft ‘en passant’ ook nog een schitterende route op de noordwand van de Aiguille Sans Nom geklommen… Even iets wat wij sinds kort als een enorm project beschouwen zomaar klimmen. Auwch!

De route in de Aiguille Sans Nom noordwand

Gelukkig is ook hij toch ietwat onder de indruk van de route: ‘The route is a link of Russian Roulette and the finish of the Gabarrou Silvy on the Aiguille Sans Nom, which while not particularly desperate gives a nice long commiting outing that might rate ED2. It’s what you’d call a proper alpine route.’

De Aiguille Sans Nom noordwand

Gelukkig behoort hij tot de absolute wereldtop van het alpinisme… Dat verzacht de pil toch een beetje! (zie zijn blog met een filmpje van hun beklimming. Met schitterende Britse humor…)

Hoewel er ons nog meer als genoeg  grote wanden liggen op te wachten in de Alpen, is het fijn om af en toe te dromen van beklimmingen verder weg. Een niet aflatende zoektocht naar mooie bergen, projecten en bestemmingen. Liefst esthetisch aantrekkelijk en van een hoge moeilijkheidsgraad…het moeten immers dromen van lange termijn kunnen zijn!

Op die manier ben ik  The Devils Thumb tegengekomen:

The Devils Thumb

Deze naald van rots en, naar verluidt, dun ijs staat ergens op de Stikine Icecap op de grens van Alaska en British-Columbia. Blijkbaar is dit een erg uitdagende berg die nog niet veel beklimmingen gezien heeft. De eerste beklimming via de Oostgraat was  ‘a landmark’ in het Amerikaanse klimmen omwille van de technische moeilijkheid (5.8), gecombineerd met het slechte weer en het desolate karakter van de berg. (Het wordt nu beschouwd als één van de 50 classic climbs.)

The Devils Thumb vanuit de lucht

Maar…bovenal heeft de Noordwest flank, zelfs na 30jaar pogingen van een paar van ’s werelds beste alpinisten, nog nooit een beklimming tot op de top gehad. Sommigen noemen deze 2000m hoge wand onmogelijk te beklimmen omdat er naarmate je de top nadert steeds minder ijs op de wand ligt…

Het is alleszins een erg mooie berg, maar…een droom op héél lange termijn misschien?!

Ik kwam recent de volgende foto tegen:

Falls fall

Deze twee mannen waren deze waterval aan het klimmen in Japan, toen plots de rechterkant volledig instortte. Ze kwamen er goed vanaf, rappelden naar beneden, (vervingen hun ondergoed waarschijnlijk) en probeerden dezelfde waterval een paar dagen later nog eens. Maar ook toen was het erg warm en besloten ze het er maar niet op te wagen…

Dit deed mij terugdenken aan een vraag waar ik al de hele winter mee zit: “Hoe vormen goulotten zich?!”

De condities in Cham waren deze winter bijvoorbeeld erg raar. Op de Mont Blanc du Tacul waren er perfecte condities, terwijl er op Les Aiguilles de Chamonix praktisch geen ijs te vinden was. Ook Les Droites was perfect, terwijl de nabijgelegen wanden (les Courtes, Aiguille Verte) dan weer een pak droger lagen…

Bij deze: Als er iemand een idee heeft over wat er precies voor zorgt dat goulotten zich vormen, veel/weinig sneeuw, warm/koud, wind, … U mag altijd mailen! Wie weet kan ik dan in de toekomst inschatten hoe de condities zijn, zonder er perse in de route zelf pas achter te komen. (Niet altijd een even aangename verrassing…)

Voluit de “Volkl Mountain created by Norbert Joos” genoemd, is een erg lichte toerski uit het seizoen 2004/2005. Ik heb deze ski zo’n 3 maand geleden in perfecte staat kunnen overkopen, maar nu… Heb ik wel een appeltje te schillen met die kerel! (Norbert Joos bedoel ik dan e?!)

Volkl Mountain created by Norbert Joos

Enkele weken geleden maakte Sam mij er plots attent op dat er toch iets raars aan de hand was met mijn ski: De kanten en de houten kern zijn langzaam hun eigen versie van de Grand Canyon aan het creëren. Dat is niet echt prettig om te weten als je elke keer weer die ijzige staalharde Vallée Blanche moet afdalen. De angst om plots enkel nog een binding en de bovenste print van mijn skilat over te houden, terwijl mijn belag en kanten een eigen afdaling beginnen, is toch altijd aanwezig…

Bij deze bent u dus gewaarschuwd: De Volkl Mountain created by Norbert Joos…is een prutsski!

Toen ik aan het balen was omdat ik niet in Chamonix geraakt was (lucht in de motor of iets dergelijks…), besloot ik de exra vrije tijd te spenderen aan wat familiebezoek. Terwijl ik tegen men 93-jarige grootvader aan het zagen was over hoe ik toch in de noordwand van Les Droites wou zitten begon hij naarstig te rommelen in een van zijn vele stapels papier. Wat hij opeens vasthad leek wel een schat. Een hele fotoboek met zwartwitfoto’s uit zijn jeugd over zijn beklimmingen in Freyr en Beez (met touw nog rond het middel). Iets later vond hij zelf zijn klimdagboek van in die tijd, en twee stukjes wou ik toch even publiceren.

” Ik klom de eerste twintig meter en voelde bij de aankomst mijne handen niet meer tengevolge van de danige inspanning welke ik had moeten doen met de toppen mijner vingers, want een klimmer moet gans het gewicht van zijn lichaam kunnen dragen op drie vingertoppen en zijn grootsten teen.” (Na de 5 ânes in Freyr te hebben beklommen).

Iets later schreef hij ook deze mooie woorden:

” Denken dat men het niet kan en het dan toch kunnen.

Twijfelen aan zichzelf en terug zelfvertrouwen krijgen

Weten dat men kan sterven, meer toch leven 

Verwezelijken wat men onmogelijk acht

Dat alles is klimmen”

Als mijn grootvader zo 75 jaar geleden al over klimmen dacht, heb ik weinig reden om te zagen. De Droites blijft nog wel even staan ;-)

Terwijl ik in men eentje naar Chamonix ga rijden  om een poging op de noordwand van de Droites te doen zijn er nog klimmers onder de baan.

Een tijdje geleden gingen we met enkele Mountcoacher’s naar een voorstelling van James Pearson kijken in de City Lizzard. Toen vertelde hij al over zijn plan om de mooiste 8a’s van europa te klimmen in een lange roadtrip.

james Pearson en Gareth Parry voor hun roadtripmobiel

Onlangs vertrokken ze in Engeland om via Scandinavië richting Nederland en België te komen. In Freyr staat de 8a ‘God s(h)ave the queen’ op hun lijstje, en dat zou voor een van de komende dagen moeten zijn. Je kan al hun verhalen volgen op hun mooie weblog.

Wanneer ging er ook weer zo een mobilhome voor de mountcoachers komen?  ;-)