Supercouloir

Tags

, ,

0902_img_2667kopieWie kent deze lijn niet? Supercouloir, een route die sinds de eerste stage bij alle Mount Coacher’s hoog op het lijstje staat. Een stevig ijscouloir met lengtes 90°. Te bereiken via de eerste 2 lengtes van de Gervasuttipijler (5c ) of via de direct, 3 lengtes M6. Dat we dit jaar een poging in supercouloir moesten wagen stond voor mij en koen vast. Na onze avonturen in Cogne, voelde we ons klaar voor deze route waardoor we na 4 ijsklim dagen naar Chamonix afzakten.

Het eerste plan liep al volledig mis toen we woensdag de laatste bak naar boven misten. De eerste bak dan maar, 8u naar boven en met het nodige gesukkel om 10u aan de route. Daar aangekomen zag Joris de eerste 3 directe mixte lengtes toch zitten zodat we 2 uur later in de eerste M6 lengte zaten. Een niveau dat ik toch niet beheers dus Joris heeft deze tricky lengtes mooi voorgeklommen. Om 16u ’s namiddags zijn we eindelijk deze lengtes door geraakt en kunnen we starten in het Couloir zelf. Behoorlijk laat, maar dat heb je als je de dag ervoor de laatste bak mist en pas om 10u onderaan de route staat. In vergelijking met de mixte lengtes racen we deze lengtes door maar stilaan loopt onze batterij toch leeg, ondertussen worden we ook gegeseld door een stevig koud windje dat de spindrift telkens terug op en neer blaast.

Tegen dat de schemering invalt moeten we ons toch verloren geven en besluiten we terug te rapellen. De eerste 3 lengtes hebben ons teveel tijd gekost waardoor we de route niet kunnen uitklimmen. En we voelen ons nu al half bevroren, dus een bivac zien we toch niet direct zitten. Een keuze die ik me slechts een beetje betreur, maar ach volgende keer beter en geraken we wel helemaal boven. Na een lange ploetertocht over de Vallee Blanche komen we tegen 22u aan in Abri Simond. Koen, Hans en Tim hebben deze dag goulotte Chére geklommen en plannen zaterdag in supercouloir te kruipen. Dus normaal zitten zij nu in de route en met een beetje geluk geraken ze er wel volledig door. Dat hoor je nog.

Cogne Vervolg

Tags

, , ,

Ondanks de vorige ‘bewogen’ dagen was de zin om te klimmen nog steeds groot. Hans, Tim en Koen besloten het deze keer wat verder in de vallei Valnontey te zoeken. Over dat 1.40u aanlopen maakten we ons niet echt druk tijdens onze zoektocht naar mooie watervallen… Tot je er echt mee bezig bent natuurlijk, op dat moment lijkt zo’n instijg eindeloos. Op de helling tot de voet van Monday Money liep het zweet echt van onze neus! ‘Gelukkig’ konden we in de derde lengte even door een douche klimmen omdat Tim perse een alternatieve route koos. Maar voor de rest waren we wel alleen in de route, die de zware instijg waard is. We konden pas rond 18u aan de terugweg beginnen omdat dit al de tweede route van de dag was, na Patri droite. Redelijk laat, daar het al om 18.30u donker wordt. Daarom stuurden we toch even een sms naar Joris en Sam, zodat zij niet ongerust zouden worden. Maar blijkbaar waren ook zij die dag in grote doen…

Nadat ik (Sam ) en Joris in de voormiddag in sneltempo door cascade Lillaz klommen was onze zin naar ijs nog niet over. Joris had al vanaf het begin van de week Lau Bij zien liggen. Best wel een ruige 5de graad waterval, niet recht omhoog maar een schuine traverse van hangende stalactieten.

Lau Bij

Lau Bij II 5, 60m, ©Sam Van Brempt

In de namiddag lag deze waterval in de zon waardoor we dun gekleed in de waterval klommen. Dit is niet het niveau waar ik snel door geraak dus tegen dat ik de eerste lengte had geklaard en Joris was bijgekomen voor de luchtige traverse, was ons zonnetje reeds verdwenen en kregen we het vlug koud. Hoewel, hoe kan je het koud krijgen in zo’n zware lengte?

Joris

Joris in de traverse van Lau Bij, ©Sam Van Brempt

Freestyle dan maar …

Als je de mountcoachers van een ding niet van betichten is het wel een gebrek aan inventiviteit in de bergen. Geen sneeuw, ijsklimmen dan maar. Geen ijs, skiën dan maar,…

 

Maar deze week  is de situatie net iets anders. Ik vertrek voor een weekje pre-booked skiën naar Tignes, in de Franse Tarentaise. Terwijl het dumpt in Oostenrijk voor de moment is dat helaas niet het geval in Frankrijk. In de regio zal wel ijs te vinden zijn maar ik heb geen ijsklimmateriaal mee en ook geen geschikte partners. Tourski’s heb ik niet, dus wat schiet er dan nog over ?

 

Héhé, lekker raggen in het funpark. Brede broek aan (van Nike ACG natuurlijk), hippe bril en eindelijk die 720 eens springen die nu al zo lang in men gedachten zit. Glijden over rails en in de lucht de zotste capriolen uithalen, waarom niet? Daar kan ik volgens mij enkel voordeel uithalen als het binnenkort nog eens begint te sneeuwen.

Veel plezier  aan iedereen in de krokusvakantie!

Onderstaande foto’s bewijzen dat enkele Mountcoachers niet vies zijn van wat park-actie.

 

An H. in Flumserberg, februari '08

An H. in Flumserberg, februari '08

 

 

 

Yannick in Flumserberg, februari '08

Yannick in Flumserberg, februari '08

Dave macleod in België

De Schot Dave McLeod is waarschijnlijk een van de meest polyvalente klimmers ter wereld: 9a sportklimroutes, M10 mixed routes zonder zekeringen en natuurlijk de hardste trad-routes van het moment. Begin 2009 herhaalde hij probleemloos The Walk of Life, E12 van James Pearson.

En nu komt Dave dus op 20 maart naar Leuven  om te spreken over Echo Wall, de risico’s van het trad klimmen en Ben Nevis.

Dave Macleod

Dave Macleod

Meer info vind je hier

Wepowder roadtrip -artikel

Road trippin’ with my two favorite allies.
Fully loaded we got snacks and supplies.

It’s time to leave this town.

It’s time to steal away.

Let’s go get lost
…

Haa, de roadtrip… De Red Hot Chili Peppers bezongen deze manier van reizen al eerder, maar ik weet niet zeker of ze ook met echte sneeuw in hun gedachten zaten. Ga even goed zitten en lees of print dit artikeltje even uit. Het kost je wat minuten om het te lezen, maar uiteindelijk rijd je goedkoper poeder.

Yannick in Diavolezza, roadtrip februari '07

Yannick in Diavolezza, roadtrip februari '07

Het betreft een artikel dat ik schreef voor de wepowdersite over goedkoop roadtrippen naar de sneeuw. 

goedkoop leven in de bergen = afzien   (Koen en Yannick in Chamonix, februari '08)

goedkoop leven in de bergen = afzien (Koen en Yannick in Chamonix, februari '08)

Hans en Brenda gingen ijsklimmen in het Weisstannental

Het weekend van 1 februari is Hans met Brenda De Fre gaan ijsklimmen in Zwitserland.  14u rijden (7 u enkel) voor 300m ijs, slapen bij -13 in een tentje… je moet er wat voor over hebben…

Hier hun verslag:

 

Vrijdagavond 17.30u vertrekken we vanuit Hasselt richting Zwitserland. Na wat door de topo gebladerd te hebben beslissen we om naar Weisstannental te gaan, een gebiedje vlakbij Sargans in het noordoosten van Zwitserland.

Mooi ijs vlak naast de baan

Mooi ijs vlak naast de weg

 Het wordt een korte en koude nacht in ons tentje en om 8u beginnen we aan te lopen. Vreemd, er blijkt geen spoor te zijn. Na een half uur ploeteren staan we goed in het zweet en zijn we aan het zoeken naar de start van de route. We traverseren wat en merken dat de ijskwaliteit die er van beneden ok uitzag, toch iets minder is als gehoopt en niet voldoende om erin te kruipen L Terug afdalen dan maar.

Plan B: de kortere routes klimmen. Als we in de kloof aankomen waar een 5tal watervallen beschreven staan in de topo van om en bij de 100m,  zit er natuurlijk al veel volk rustig te hakken en stampen. Helemaal links is er nog een waterval waar niemand in zit en die niet in de topo staat. Hij ziet er redelijk recht uit maar Hans klimt de eerste lengte vlotjes uit, terwijl ik probeer om het vallend ijs te ontwijken. Na een lange lengte afzien kijken we samen welk vervolg van de route we zullen kiezen. Ondanks dat mijn armen al goed zijn opgeblazen gaat het tweede stuk veel vlotter (de techniektips van Hans zullen er wel iets mee te maken hebben…).

Brenda De Fré

Brenda De Fré

 Het was ongeveer -10°. Na wat kliefwerk met een geleend bijltje konden we ons verwarmen aan een knetterend kampvuurtje alvorens in het tentje te kruipen. De volgende voormiddag doen we nog een mooie route van twee lengtes (iets makkelijker als die van gisteren). In de route die we in de namiddag wilden doen zat al volk dus kozen we daar de rechtse variant van. De eerste lengte was erg eenvoudig… Terwijl ik op de relais ongeveer 60m hoog weer kou begin te krijgen hoor ik hans verheugd ‘Oh’ roepen. Wanneer ik even later beneden andere ijsklimmers naar ons zie wijzen en blijven kijken, begin ik te vermoeden dat hans er weer een mooie (lees rechte) lijn heeft uitgekozen. En jawel, ik kan het weekendje afsluiten zoals ik begonnen ben: afzien…

Hans Mariën

Hans Mariën

 

Het weekend van 1 februari is Hans met Brenda De Fre gaan ijsklimmen in Zwitserland.  14u rijden (7 u enkel) voor 300m ijs, slapen bij -13 in een tentje… je moet er wat voor over hebben…

Locatie:
Weisstannental.  Ondanks het verbod op het klimmen van de lange routes (boven) is er vlak langs de kant van de weg nog deftig wat ijs om een weekendje op uit te leven.
Duur instijg : 1minuut (vlak langs de weg het riviertje over en beginnen klimmen)
Niveau 3 tot 4+ voor 2 a 3 lengtes.  Ook wel mogelijkheid om hier en daar een toprope te hangen en wat te ‘spelen’.
 
TIP: in het dorpje BAD RAGAZ de auto parkeren, naar het riviertje wandelen en als je dat ongeveer 10 minuten stroomopwaarts volgt kom je aan een brugje.  Daaronder komt een pijp uit met warm bronwater in een ‘natuurlijk’ bad …  heerlijk na een dagje ijsklimmen… (fotos besparen we jullie)

Touren in Silvretta.

droompoeder

droompoeder

 Nadat Koen en Sam ons elke dag overspoelde met foto’s en verslagen om van te kwijlen is het deze keer onze beurt. Woensdag vertrokken we richting Silvretta in Oostenrijk. Ook hier had het de afgelopen dagen goed bijgesneeuwd waardoor we al uitkeken naar de lekkere maagdelijke afdalingen. En … die kregen we bij overvloed!

De eerste dag van onze trip gingen we een halve dag lijntjes trekken in het familiegebied van Ischgl. Gelukkig waren die lijnen er ook want in het hautain skigebied Ischgl betaal je eigenlijk veel te veel voor een skipas. Diezelfde namiddag wisselden we onze brede K2’s in voor onze tourski’s en gingen omhoog tot in de heidelberghütte. Van de omgeving was tijdens die trip omhoog echter niet veel te zien aangezien het terug sneeuwde. Toch was dit voor ons genieten… eindelijk terug in de sneeuw en de bergen!

De tweede dag zat in de voormiddag alles potdicht. Dan maar eerst wat theorie lawinekunde van de coach himself. Tegen de namiddag was het enthousiasme en de zin om buiten te gaan echter niet meer te houden en zijn we nog een kleine tour gaan maken richting Lareinfernerscharte. Door de wolken brak enkele malen de blauwe lucht door en dat maakte natuurlijk alles goed. Bovengekomen bij de scharte was er wederom nul zicht. Voor onze coach die als eerste skiede werd dit dan ook geen leuke afdaling. Elke put waar hij in kon skiën heeft hij genomen wat tot schaterlachen leidde bij de rest van de groep.

An L in maagdelijke sneeuw

 De derde dag was het weer eindelijk beter. Het was nog steeds geen grand beau, maar het zicht was uitstekend. In de voormiddag trokken we richting Piz Mottana. Hier konden we één super mooie poederhelling meepikken. De rest van de afdaling viel echter tegen doordat er veel getraverseerd moest worden. Na een warme chocomelk in de hut trokken we dan ook terug de ski’s onder onze voeten.  Deze keer vertrokken we naar de Heidelbergerspitze. Deze tocht was voor ons die dag echt de kers op de taart. Alle hellingen waren nog maagdelijk en bezaaid met poedersneeuw van de beste kwaliteit. Dit was genieten!

Aan alle mooie liedjes komt een eind. Zo was onze laatste dag in het mooie Silvretta aangebroken. Maar … gelukkig werd het eindelijk grand beau. Hierdoor konden we voor we naar huis reden de magnifieke schoonheid van de Silvretta nog een keer in vol ornaat bewonderen. We deden nog twee toppen, waarvan ik de naam al  vergeten ben, en pikten zo twee mooie lange maagdelijke poeierhellingen mee. Wat leidde tot het geroep van menig ‘yoehoe’.  Dit was een mooie afsluiter.

 

Het innerlijke telt…

La Sportiva Cirque Pro

La Sportiva Cirque Pro

Ok, ik geef het grif toe. Het is zeker niet de mooiste schoen ter wereld. Maar net zoals bij vrouwen  moet je soms wat verder kijken als dat uiterlijk, toch? (bovendien hang je gemiddeld minder lang vast aan een schoen als aan een vrouw, en kost deze een pak minder met zijn 85euro…)

Want de Cirque Pro heeft echt wel veel te bieden. Een uiterst stijve en grippy zool, die dankzij zijn vormgeving toch uitstekend afrolt, een zalig vetersysteem en vooral een grote rubberen stootrand. Al dit maakt hem de perfecte schoen voor approaches over morenes of  puinhellingen.

En blijkbaar sta ik niet alleen in deze mening:

“These shoes have excellent fit and finish and showed hardly any wear, thanks to their burly leather construction and outstanding attention to detail. The rubber on the bottom is specially formulated to provide not only extra “stick” in approach situations, but also enough durability to last even when worn pounding the pavement every day. This is, frankly, the best all-around shoe that I have ever owned!” (Rockclimbing.com)

Natuurlijk heb ik hem nog maar enkele weken, dus als ze me in de toekomst toch nog teleurstellen zal ik het wel laten weten…

Back home…

Nog maar net terug thuis aangekomen vanuit Chamonix, omwille van de vele sneeuw en de hoge kost van het  freeriden, maar het enige waar ik mee bezig ben is:

“Hoe en met wie geraak ik zo snel mogelijk weer terug naar daar?!

Maar dan moet ik eerst en vooral een oplossing zien te vinden om daar wat goedkoper te kunnen leven. Niet dat ik daar nu luxueus leef ofzo, maar 14euro per nacht om ergens te slapen blijf ik teveel vinden. Aan de andere kant is het niet te doen om een hele maand ergens illegaal in een tentje te slapen in de winter. Dat hou je gewoon niet vol…

Net iets tè cheapo?!

Net iets tè zwaar?!

We werken alvast aan wat idee’tjes! Voorlopig kan je een klein verslag van ons laatste verblijf in Cham terugvinden bij ‘media’, en de schitterende foto’s komen er snel aan…

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag