Lhotse ski dispatches

Tags

, , ,

Veel bekende klimmers zitten in de grotere gebieden. Er zal de komende weken wel verandering in komen maar, verdorie het is stil…

Toch sijpelt er stilaan nieuws binnen. Matt Heliker en John Bracey hebben een nieuwe route geopend op de imposante Moonflower Buttress van Mount Hunter.

Maar ook in de Himalaya zitten ze niet stil. Jamie Laidlaw en Kristoffer Erickson zitten in Nepal voor een skiafdaling van de 8516m hoge Lhotse. Kristoffer en Jamie hopen de de eersten te zijn die van de top zullen skiën. Hier enkele dispatches gemaakt door Hennie Van Jaarsveld

Het was weer lang!

Tags

, , , , , ,

Geen berg waar ik (Sam ) al zo vaak gefaald heb als Aiguille du Chardonnet. Soms hebben we een rustdag nodig om te bekomen van de instijg naar Albert Premier. Andere keren geraken we niet bij de route door de hoeveelheid sneeuw, de gletsjerspleten of het weer. Nog andere keren besluiten we ‘s anderdaags na een beklimming terug af te dalen in plaats van een 2de route te klimmen.

in het rood, Arètes Forbes op Aiguille Du Chardonnet

Dit keer ben ik met Robin Damen in Chamonix. Robin heeft nog geen alpiene ervaring waardoor we eerst gaan spelen op Mer de Glace en alles nog eens doornemen. Touw-, rapel- en cramponagetechnieken, relaisbouw, abalakovs en andere exotische woorden. Om eens uit te dokteren waar we staan nemen we de eerste lift naar Aiguille du Midi voor de beklimming van de cosmiquesgraat. Deze verloopt redelijk vlot waardoor we een langere route uitzoeken.

Robin op de Cosmiquesgraat

Op 4000m is er vorig weekend 60cm sneeuw gevallen en hoewel het overdag mooi weer is trekt het elke namiddag dicht met kans op een kort onweer. Warmteonweders… Iets typsich zomers, geef mij maar die stabiele winter. Ik had gehoopt op eenvoudige lange, hooge meerdaagse beklimmingen maar dat zal voor een andere keer zijn. We besluiten richting Albert 1er te trekken dit voor de beklimming van Aiguille Du Chardonnet via Arète Forbes.

bij het eerste licht nog steeds op de gletsjer

Om een onweer voor te zijn, moeten we vroeg vertrekken. 1uur ‘s nachts zijn we weg maar op de gletsjer komen er al direct twijfels boven. De verse sneeuw van het weekend ligt er nu al 5 dagen maar is totaal nog niet gezet, we zakken er makkelijk 30cm diep in waardoor we traag vorderen. Het ziet ernaar uit dat we er nooit zullen geraken maar uiteindelijk staan we om half 7 aan de start van de route. We maken ons klaar en vertrekken over de graat. Ook hier zorgt de verse sneeuw voor de nodige tricky passages en een onduidelijk routeverloop waardoor we geregeld fout klimmen en een moeilijkere variant moeten kiezen. Ik had op voorhand tegen Robin gezegd dat we om 8 uur zouden beslissen of we verdergaan, maar dan lijkt de top redelijk dichtbij zodat het niet verschrikkelijk lang meer kan duren. Maar dat was buiten de condities gerekend.

Een couloir op de graat

Tegen Kwart na twaalf zitten we op de top, snel eten we iets maar ondertussen hangen er al overal rondom ons wolken waardoor we aan de afdaling beginnen. Een traverse over de westgraat waarna we via de normaalroute afklimmen en rapellen. Door de warmte is de gletsjer nog erger en de laatste 500 meter begint het dan nog eens te regenen. We zijn al behoorlijk lang bezig en de vermoeidheid speelt ons te parten. Toch hebben we nog het fantastische plan om rechtstreeks naar La Tour af te dalen…

Hogerop Arète Forbes, Aiguille Du Chardonnet

Om 7 uur ’s avonds staan we terug bij de auto. We zijn 18 uur actief geweest, dit voor een trip die normaal maximaal 12uur mag duren. Traag door de sneeuwconditie of door onze eigen conditie, ik heb de laatste maand dan ook bijna niets kunnen trainen. Maar kom, 18uur, dit is voor Robin een mooi introductie tot het serieuzere alpinisme!

Climbed Arete Forbes on the Aiguille Du Chardonnet. There was like 30 cm fresh snow on the glacier and the ridge, which slowed us down a lot and made the route finding difficult. There were also traces on the eperon migot. Looked like it was in a better condition than the ridge. We descended the upper part of the Charlet Bettembourg then the normalroute. 

Komkommertijd

Jep, komkommertijd. De sneeuw is weg en de ski’s en ijsbijlen staan weer voor een tijdje in de kast. De klimschoenen zijn er nog niet eens uitgekomen wegens teveel werk en te weinig motivatie om te trainen. Deze zomer zit ik wel een maand in de Pyreneeën, en blijkbaar zijn er wel wat rotsen in de buurt, hopelijk komt de zin daar terug. Gelukkig zijn plannen voor volgende winter nooit veraf. Nu eerst wat geld en recupdagen sparen zodat het volgende winter eindelijk Japan of Patagonië kan worden.

En voor zij die (net als ik ) nooit genoeg krijgen van leuke filmpjes, enjoy de volgende:

The Swiss machine is bezig aan een indrukwekkende Himalaya-campagne:

3 Dames die sterk klimmen in ‘the cirque of the unclimables’, een oud expeditieplan van Koen, An en mij. Wieweet…

Ama Dablam is dan wel een overcommerciële berg, maar het blijft een beauty! Zeker als je op die manier naar beneden kan komen…

En last but not least: veel sterkte aan An, stay positive!

Taghia: kort verslag

Tags

, , , , , , , ,

Vlak voor ons vertrek naar Taghia (Marokko) hebben we (Tom Van Mieghem & Maxime De Groote) nog snel vervoer kunnen regelen van Marrakech tot Zaouiat-Ahansal. We wilden graag zo snel mogelijk op bestemming zijn. Onderweg even een stop om eten te kopen voor de komende 10 dagen. Vanuit Zaouiat-Ahansal zijn er geen wegen meer en zijn we te voet verder gegaan tot Taghia. Gelukkig ging onze bagage op de muilezel, oef.

Aanloop naar Taghia © Tom Van Mieghem

Vooraf hadden we gekozen voor de bivakplaats met het moto: “low budget, hardcore climbing” maar vooral omdat we graag buiten zijn!

Om te starten zochten we een route dichtbij onze bivak. Het belangrijkste voor ons was om mooie en logische lijnen te klimmen. Onze eerste route “Classic Montagne Epinal” (Paroi des Sources) ED-, 200m, 6c+, 6b obl. Vanaf de start van de eerste lengte waren we verast van de zó ruwe kalksteen, amai onze vingers! Een mooie lijn met toch al een serieuze pittige 6c+.

De volgende route mocht iets langer zijn op een bijna loodrechte wand. Hiervoor kozen we “A boire ou je tue le chien” (Taoujdad) ED-, 250m, 6c, 6a+ obl. De route op zich was niet veel langer maar de aanloop en de afdaling waren al een grotere onderneming. De eerste lengte: een spectaculaire boogvormig dal, die voor ons toch meer waard was dan een 5c! Vervolgens 6c met heel fijn technisch werk. Vanaf de relais waren er geen grepen te bespeuren maar stap voor stap komen ze dan toch tevoorschijn, het vervolg van de lengte eindigd in een overhangde barst. Vervolgens een 6b+ die begint in een micro barst, overgaand op een graad. De volgende lengte was lang, een volle 55 meter 6a+ klimmen: de mooiste 6a+ geklommen in Taghia! De laatste moeilijke lengte: 6c die start met mini-regletten, vervolgens een hoekversnijding en om te eindigen in een makkelijk dakje.

Tom in "A boire ou je tue le chien" © Maxime De Groote

Het niveau leken we vrij goed te beheersen, we klommen de 2 eerste routes telkens met rugzak, zowel voor- als na-klimmer. Daarom een iets moeilijkere route, verder gelegen (een avontuur op zich om er te geraken) was “Dièdre Pikort” (Paroi D’Ifrig) ED, 250m, 7a, 6c obl. De “weg” om er te geraken was super indrukwekkend! Als opwarmer mag je zelfs een 5c dal traverseren om dan weer dieper de canyon in te trekken. Na 1,5u klauteren stonden we onderaan de wand, euhm… de bloementuin. De eerste 2 lengtes zouden we wat gras/rotsachtig terrein moeten beklimmen. Het werden uiteindelijk 4 lengtes… beiden al iets minder tevreden door het gesukkel in de eerste lengtes. Bovendien was het serieus “bakken” in de zon. Uiteindelijk kregen we 4 prachtige lengtes voorgeschoteld en stonden we een aantal uren later tevreden boven!

Tom in Dièdre Pikort © Maxime De Groote

Verse sneeuw... © Tom Van Mieghem

Thé drinken met de Berbers © Maxime De Groote

De volgende dag namen we een rustdag, onze vingers begonnen toch al wat pijnlijk te worden. Ons wassen, de tent opruimen, goed koken, munt thee drinken bij de Berbers, boekje lezen in de schaduw,… allemaal op het gemak.
Na onze rustdag was het tijd voor iets langer : ons oog was gevallen op “Baraka” ED-, 680m, 7b, 6b obl. Op de grote reus van Taghia: de OUJDAD. De topo: “Superbe voie, classique”. De eerste 7 lengtes waren héél mooi en continue, het vervolg (in makkelijker terrein) was minder spectaculair. Boven op de Oujdad werden we beloond met een 360° uitzicht op nog verre witte toppen van het Atlas gebergte, WAUW !

De volgende dag namen we terug een rustdag. De 2 uur aanlopen, de bijna 700 meter klimmen en de 2,5 uur afdalen had ons toch meer vermoeid dan gedacht.

Maxime in Zebda © Tom Van Mieghem

Na onze rustdag wilden we iets harder klimmen. Van enkele sympathieke Spanjaarden hadden we gehoord dat “Zebda” echt de moeite was. De topo bevestigde dit met de woorden: “Tres belle, technique et difficile” ED+, 260m, 7b+, 6c obl. Aangezien het niveau iets hoger lag dan de vorige routes, wilden we graag alle lengtes zonder rugzak klimmen om zoveel mogelijk vrij te klimmen.

We klommen met een Joker touw en een “haul” touw voor de rugzak. De route was heel continue (7b+, 6a+, 6c+, 7b, 7a, 6c, 6c+, 6b) en voor ons veruit de mooiste route geklommen.

Behalve 1 pas in de 7b+ en 7b lengte hebben we beide de route onsight kunnen klimmen, boven waren we herboren door de schoonheid van deze route! En toch wat fier over de manier waarop we deze hadden geklommen. Deze route met de één na de andere prachtige technische beweging is een must DO als je in Taghia bent!

Tom in Zebda © Maxime De Groote

De volgende dag voorspelden ze regen. We opteerden voor een kortere route waarin we konden rappellen indien het weer mocht omslaan. “Il était une fois dans l’oued” (Aka n’Tazarte) werdt het. ED, 120m, 7b+, 6b+obl. 4 krachtige lengtes (7b+, 6c, 6c+, 7a). Behalve de eerste waren deze technishe lijnen met veel “pied-à-mains” in de 3de lengte; subliem! Met als afsluiter een dakje in de laatste lengte.

Ook de volgende dag (onze laatste volledige in Taghia) voorspelden ze regen en effectief… die dag hebben we jammer genoeg in onze tent doorgebracht…

Taghia was voor ons beiden een paradijs: vriendelijke mensen, oranje kalksteen die ontzettend scherp is, loodrechte wanden, adembenemende natuur en heel technisch klimmen: wij komen terug !

Tom aan de relais op de Taoujdad © Maxime De Groote

Aka n'Tazarte © Maxime De Groote

Een overzicht van de geklommen routes:

Classic Montagne Epinal (Paroi des Sources) ED-, 200m, 6c+, 6b obl. (geëquipeerd)
6b+, 6b, 5c, 6c+, 6a, 6a+, 6a+, 3

A boire ou je tue le chien (Taoujdad) ED-, 250m, 6c, 6a+ obl. (deels geëquipeerd)
5c, 6c, 6b+, 6a+, 6c, 5c, 5a

Dièdre Pikort (Paroi D’Ifrig) ED, 250m, 7a, 6c obl. (deels geëquipeerd)
4, 5b, 7a, 6b, 6a+, 6b+

Baraka (Oujdad) ED-, 680m, 7b, 6b obl. (deels geëquipeerd)
6b+, 6b, 6b+, 7b, 6b+, 6c, 6a+, 5c, 6a, 5b, 6a, 4, 6a, 6a+, 6b

Zebda (Paroi des Sources) ED+, 260m, 7b+, 6c obl. (geëquipeerd)
7b+, 6a+, 6c+, 7b, 7a, 6c, 6c+, 6b

Il était une fois dans l’oued (Aka n’Tazarte) ED, 120m, 7b+, 6b+ obl. (geëquipeerd)
7b+, 6c, 6c+, 7a

Meer info omtrent Taghia zelf, in een volgend verslag. Met dank aan K2 en CRUX voor de trouwe sponsoring!

Maxime

Inch’Allah

Tags

, , , , ,

Bivak plaats Taghia © Maxime De Groote

In 2009 zijn Sam en Koen gaan klimmen in Marokko. De woorden van Koen’s reisverslag “TAGHIA : probably the best multipitch in the world” zijn mij altijd sterk bijgebleven.

Tom Van Mieghem en ik (Maxime) zijn zojuist terug van een 10-tal dagen rotsklimmen. Onze bestemming was duidelijk, base camp TAGHIA !
Hierbij al enkele foto’s.

Tom klimt in "Baraka" op Oujdad © Maxime De Groote

links: Oujdad, rechts: Tagoujimt n'Tsouïant © Maxime De Groote

© Tom Van Mieghem

"A boire ou je tue le chien" op Taoujdad © Maxime De Groote

Tom in "Dièdre Pikort" ED, 250m, 7a (6c obl) © Maxime De Groote

© Maxime De Groote

Tom klimt 6c+ in "Il était une fois dans l’oued " © Maxime De Groote

Maxime in "Zebda" © Tom Van Mieghem

Tom aan de relais in "Zebda" ED+, 260m, 7b+, (6c obl) © Maxime De Groote

De geklommen routes gaan we nog even niet verklappen, ons reisverslag volgt deze week !

Pitztal met skis

Tags

, , , , , ,

4 Dagen voor de Paasvakantie had ik nog even tijd om richting de Alpen te trekken. Mijn skiseizoen was al mooi geweest met trips naar Frankrijk, Oostenrijk, Duitsland en Marokko, maar er kon er nog altijd eentje bij. Frank had weer een mobilhome ter beschikking en Koen kende ik reeds van een eerdere trip als een gemotiveerde boarder die ook wel wat meer de backcountry wou intrekken.
3 man, maar eigenlijk zonder plan tot vlak voor vertrek… Andermatt, Chamonix, of toch maar Oostenrijk? Via Philippe, een kennis van Koen trokken we uiteindelijk richting het Pitztal. Hoge bergen, gletsjers die makkelijk te bereiken zijn, stijle lijnen en terra incognita voor ons drie, dus waarom niet?

Frank S en Phillipe P bijna op de top van de Mittagskögel

Nadat we de eerste dag direct de Wildspitze (3774m) beklommen en afskiede kwam Philippe opduiken. Hij had vrouw en kinderen achter gelaten met de wetenschap dat er nog 3 andere Belgen in zijn geliefde Pitztal interesse toonde in enkele stijle lijnen. Hij nam ons op dag 2 direct mee richting de top van de Mittagskogel, met als toetje een afdaling van bijna 2000 hm!

20 min. hiken voor een wand van bijna 2000hm. Dit is enkel het bovenste stuk (c) Philippe Poppe

De bovenste 900hm waren stijl, stabiel en vooral fun, maar helaas moesten we helemaal tot in de vallei skien wegens geen escapemogelijkheid halverwege. Veel te hoog lawinegevaar en kutsneeuw zorgde ervoor dat het nog spannend werd met enkele voorvallen die ik liefst nooit meer wil meemaken… 2 grote natte sneeuwlawines braken door ons los, gelukkig zonder erg. Weer een lesje bijgeleerd…

Té natte sneeuw, voor niets goed... (c) Ydb

Enfin, de volgende dagen waren we zo slim om het wat hoger op te zoeken. Gelukkig waren er mogelijkheden zat om leuke, stijlere lijnen te skiën:

Koen aan de start van een laaange afdaling (c) YdB

Philippe en Koen bijna boven (c) YdB

Koen onder het centrale couloir dat we afskieden (c) YdB

Hier nog een filmpje dat de sfeer van deze heerlijk, leerrijke trip weergeeft:

Eiger info

Tags

,

Soms lijkt het een enorm klein wereldje. Ik volg blogs van zo’n 30 tal alpinisten, op een dag zie je op een van die blogs een route opduiken en in geen tijd kruipt iedereen in die wand. Goede foto’s, films en verslagen van routes in Chamonix zijn gemakkelijk te vinden. Van serieuzere wanden in Zwitserland is het al wat moeilijker. Leuk natuurlijk nu iedereen de noordwand van de Eiger klimt en er over blogt. Krijg ik eindelijk eens wat duidelijke info van mensen waarvan ik weet op welk niveau ze staan en hoe snel ze zijn.

Tot ieders verbazing (maar dat nieuws ging enorm snel rond ) is er ook een nieuw snelheidsrecord. Toen ik de titel in mijn mailbox zag dacht ik even dat Ueli Steck na zijn 10,5 uur op de 8013 meter hoge Shishapangma direct naar Zwitserland was gevlogen, dit om zijn acclimatievoordeel op de eiger uit te testen. Maar blijkbaar is er een zekere Dani Arnold die de noordwand van de Eiger in 2u28 heeft geklaard. Met prestaties als Flying Circus, 1,5uur op de Salbit Westgraat, of de eerste winterbelkimming van Torre Egger blijkbaar niet aan zijn proefstuk toe!

Hier enkele links

De blog van Enrico Bonino
Colin Haley
Will Sim
Een verslag van Jack Gelderland
Olov Isaksson
Moaddsgaude
Alpine Exposures

What if we forget

Tags

, , , ,


Desondanks we in ons hoofd iedere dag wel aan Koen, An, Hans en Joris moeten denken zit hun verhaal hier op de site enkel in oude berichten verstopt. Momenteel zijn we gestart aan een nieuwe site maar ergens heb ik een stil vermoeden dat dat niet in enkele weken geklaard zal zijn…

In afwachting hebben we toch een pagina aangemaakt.

Niet dat dat ooit zal gebeuren maar, What if we forget?

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag