Alpiene stage MC4

25 dinsdag okt 2011

Posted by in Andere

≈ Een reactie plaatsen

Na een rampzalige exodus naar ons beloofde land (vignet van Lander z’n papa vergeten, prijzige tankbeurten in Zwitserland en foute GPS instructies met een overbodige 12 euro péage als gevolg) is de helft van de MC-garde toch met slechts 2 uur vertraging toegekomen op de camping du Glacier in Argentière.

2MC’ers geven momenteel nog verstek; Ruben heeft zichzelf buitengesloten in een spiksplinternieuwe auto van een vriend en moet er nog zien in te breken maar zit dus voorlopig vast in de Pyreneeën en Quentin zit nog altijd in Rusland Mt Elbrus te beklimmen.
Een mooi begin…

Onze Gids Matthias, een soort baggy broek dragende hipster skiër die blijkbaar Sanne nog onder zijn gareel heeft gehad ziet er mij een toffe peer uit. Ik kijk enorm uit naar deze week!

Zondag 24 juli

Nelson en Sam, welke ons gisteren verwelkomden schikken te vertrekken en niet veel later begeven wij ons al naar de Mer de Glace om te zien wat daar te beleven valt.
Als echte sportieve MC’ers die nog allemaal fris en kwiek zijn in de benen nemen we het treintje naar boven en rustig dalen we af naar de gletsjer.

Daar maken we even kort kennis met crampons en piolet en doen we wat oefeningetjes qua veilig stappen en afdalen op een gletsjer.

We krijgen dit al vlug onder de knie en spoedig bewegen we over het gletsjerijs als dartelende ballerinaatjes over de balletvloer. Tijd voor iets beter benenwerk nu; we zoeken een goede crevasse om even in te kruipen en er al ijsklimmend weer uit te kruipen. Ideaal om wat beveiligingstechnieken te leren in ijs, te oefenen en wat ijsklimtechnieken op te doen. Prachtige dag vandaag!

Niels - ijsklimmen in een crevasse

How to make a bomber belay? Ijsrelais met 5 schroeven...

Maandag 25 juli

We smijten ons in het mixed terrain; de Arète  Cosmique staat op ons programma; een simpel graatje, doch plezant en perfect voor een eerste kennismaking van stijgijzer met rots. Op de aanloop naar de graat hebben we ons ingebonden en leidde Lander ons veilig en wel naar het begin van de graat. In het begin is het wat onwennig klimmen met gans de bazaar aan uw voeten maar al vlug stoor je je er niet meer aan behalve dan wanneer je een gat schopt in je broek.

Echt een mooie route, alleen jammer van de 3 Ieren die vast zaten op het laatste stuk en ons een uur in de kou hebben laten staan alvorens we er eindelijk voorbij konden klimmen. Hier leer ik op lompe wijze een belangrijke les; pied-à-main-manoeuvres zijn niet aan te raden met crampons!

Totaal uitgeput na de graatbekliming zijn we uiteindelijk gestrand in een tof restaurantje met mooi vrouwenvolk waar ze extreem lekkere hamburgers met in lookgestoofde aardappeltjes serveren. Hier komen we deze week zeker nog eens terug!

Dinsdag 26 juli

Vroeg opstaan geblazen om het slechte weer voor te zijn. We gaan onze sneeuw- en ijsbeveiligingstechnieken verder staven op de Petite Aiguille Verte.

Opnieuw een coole route maar zoals met veel klassieke routes zitten er veel mensen op wat onze terugkeer toch wel serieus afremt.
Meteen vallen al de eerste slachtoffers; Lander scheurt zijn favoriete donsvestje tijdens het graven van zijn dode man en klimt de route verder met een zuur gezicht… Ik zit samen met Matthias en we wijken wat meer uit naar links om de mensen voor te zijn. Ruben komt na ons met Lander en Niels en Jonas volgen ook maar ze hebben minder geluk en kunnen ze niet voorbijsteken. Matthias gaat nogal goed door, zelfs over passages waar ik nog niet zo zeker over ben met mijn crampons, maar uiteindelijk is echt alles goed doenbaar en zitten we al vlug op de top een koekske te eten. De terugweg is een aaneenschakeling van wachten, allerhande kruisingspogingen en af en toe eens rustig afdalen. Aan de trappen van de Midi besluiten we de crampons weg te steken en via een ander graadje naar het terras van de Midi te klimmen. Halverwege de route komen we Bart Overlaat en z’n gevolg tegen druk in de weer een gelijkaardige route naar boven te volgen.

We komen boven net als het slechte weer begint, prachtige timing!

Woensdag 27 juli

Slecht weer alom! Shoppen dan maar!
Daarna trekken we naar een kioskje ergens in Chamonix town om wat reddingstechnieken te leren en toe te passen. Voor mij en Niels redelijk nieuwe dingen maar voor Lander en Ruben is dit oude koek. Verder gebeurd er niet zoveel vandaag; Ruben en Niels en Jonas ontfermen zich over de nourrituur; Mac and cheese met pizza als voorgerecht!

Donderdag 28 juli

De weersvoorspellingen voor de komende week zijn tot nog toe al allemaal uitgekomen en ook deze keer hebben we geen geluk; opstaan in de regen, overal wolken tot in de Midi. Na een half uurtje reddeloos rondkijken op zoek naar een streepje helderblauwe hemel viel het algemeen besluit om dan maar een beetje te sportklimmen in Les Houches, er is daar een toffe indoor zaal met toch een aantal pittige routes. Lander die eerst niet al te straf wou klimmen toont er een sterk staaltje klimmen in een overhangende 7a en blijft ons maar verbazen met zijn onuitputbare bron van energie. Ruben en Niels schoten in de 6ctjes met af en toe eens een 7a voor Ruben. Ikzelf hield mij wat in om andere minder ontwikkelde klimmers ook eens te kunnen laten schitteren ;)
Op de terugkeer is het eindelijk gestopt met regenen waardoor we toch nog eens konden buiten koken; de rijst op een bedje van een melange van broccoli, courgette en kip bedekt met een curiesausje met cocosmelk heeft gesmaakt. Gek genoeg heb ik hier nog niet slecht gegeten!
Omstreeks 22.00u is Quinten toegekomen en voelden we ons eindelijk weer compleet.

Vrijdag 29 juli

Wederom om 5u opstaan om het slechte weer voor te zijn en tijd te winnen om de Aiguille du Plan af te leggen. Het ritme zit er al redelijk goed in; voor een keer heeft niemand iets vergeten en kunnen we direct al vertrekken na een klein ontbijtje. Ik en Lander zullen samen in cordée gaan, Ruben en Niels vormen ook een cordée en Quentin bijt de spits af met Jonas en Matthias en besluit te leiden. We hebben blijkbaar geluk met het weer; de hele dag schijnt de zon volle bak en laat ons al puffend verder stappen en klimmen naar de Aiguille. Halverwege de route start er een reddingsoperatie om de ATC van Quentin terug te vinden die hij ergens in de rappel naar beneden heeft laten vallen. Een geslaagde operatie zo blijkt later! Ik en Lander proberen een andere route te vinden naar boven maar merken na een tijdje dat dat toch niet zo een optimaal idee is en verliezen wat tijd met het omzeilen van enkele obstakels op onze weg. Ruben en Niels besluiten dan maar wijselijk ons niet te volgen en hun eigen weg te gaan. Eenmaal aangekomen aan het laatste stukje van de route (een stukje rots van 2-3 touwlengtes lang) zijn Jonas, Matthias en Quentin al aan de top en maken ze zich klaar om af te dalen. Lander begint aan de klim en kiest een iets pittiger stuk naast de makkelijkere route die pal naast hem ligt waar hij halverwege spijt van krijgt maar toch dapper à la setje trek door geraakt! Ik sta al te popelen om hem te volgen…

Eenmaal boven zitten we nog op schema maar besluiten we wat door te doen want door de blakende zon die al de hele dag fel van z’n jewelste geeft is de sneeuw al redelijk papperig geworden, wat de terugkeer niet zo aangenaam maakt.

Na nog een uur te staan schimmelen in een spleet waar het aanschuiven is om naar boven te klimmen (we gaan naar boven als een ‘catapillar’) kunnen we eindelijk eens wat doorzetten en terugstappen naar de Midi, helemaal terug. We besluiten uit te binden en elk op ons eigen tempo te gaan daar dat wat veiliger is en ik Lander z’n tempo ook zo stilaan niet meer kan volgen, schoolexamens zijn echt slecht voor de conditie! Lander, Quentin, Jonas en Matthias zijn dan ook al snel terug aan de Midi en Ik, Niels en Ruben gaan op ons eigen tempo verder.
Prachtige route wel!

Matthias, Jonas en Quentin op een luchtiger stukje

Zaterdag 30 juli

Matthias komt aandraven met een magisch klimplekje dat hij vroeger eens met een paar maten heeft beklommen ergens  in de Aiguilles Rouges en wel eens een mooie afwisseling zou kunnen zijn voor ons. Onze dagplanning is al snel gemaakt en geen uur later beginnen we al aan de instijg naar zijn magische rotsplek. De routes zijn niet al te moeilijk maar wel zeer vermakelijk met een toffe ‘chimney’, die af en toe wel eens akelig is om te beklimmen omdat de stenen nat zijn, maar uitkomt op een klein rotsblokje met een prachtig uitzicht. Op de laatste lengte beginnen er wat wolken op te zetten en lichtjes te miezeren. Nog een kwartier later zitten we vol te klimmen in de mist. Toffe dingen… Iedereen geraakt veilig en wel aan de top. Matthias besluit al naar de relaisplek te gaan ongeveer 100 meter op klauter/wandelafstand van de top met Ruben en Quinten om te zien hoe glad het overal ligt. Ik blijf achter, wachtend op de rest om ze de situatie uit te leggen en onze ontsnappingsroutes aan te wijzen.
Eens Niels en Jonas met Lander boven zijn kunnen we beginnen aan onze afdaling in de regen. Dolle pret!

Ideaal klimweertje

Zondag 31 juli

Chillage! Matthias vertrekt met pijn in het hart, maar verder komt er niet veel van grimpage aan bod. Even reposeren zeg ik zo! Lander en Quentin besluiten na een uurtje of 3 toch even te gaan sportklimmen in Les Gaillands, maar zeggen zelf dat het niet veel soeps was.

Er komt wel nog een extra weekje aan met Helmuth van Pottelbergh, maar dat verhaaltje is voor een andere keer!

Rapellen op Aiguille du Plan

Top van Praz Torrent, Aiguille Rouges

Text & foto’s: Nicolas Mys

Alaska Episodes

24 maandag okt 2011

Posted by in Mount Coach

≈ 2 reacties

Tags

, , , , , , ,

Toen ik en Joris in mei 2010 naar Alaska trokken hadden we het plan om een film van de hele expeditie te maken. Met bijna 12uur beeldmateriaal ben ik teruggekomen. Terwijl ik normaal direct zouden beginnen monteren is alles lange tijd blijven liggen. Hoe kan je een expeditie die zo verschrikkelijk afloopt goed in beeld brengen? 3 weken avontuur en lachende gezichten dat dan zo bruusk stopt? Wat wil/ kan je laten zien, hoe zal het overkomen bij vrienden en familie van Joris, hoe confronterend is bewegend beeld, het horen van een stem die je al meer dan een jaar mist…

De eerste episode stond al zeker een jaartje online, de rest was sinds deze winter klaar maar enkel zij die in maart naar onze presentatie waren gekomen hebben deze gezien. Sinds gisterenavond staat het 2 de deel online! De komende weken volgen er nog 4.

Kan je niet wachten, kom dan op 10 november naar Gent!


 

 

What about the half

09 zondag okt 2011

Posted by in Mount Coach

≈ 7 reacties

Tags

, , ,

Een half jaar geleden gaven Yannick en ik (Sam) een presentatie genaamd What about the half that’s never been told. Voor zij die toen niet konden komen hadden we beloofd het nog eens over te doen. Bij deze, in Gent!

What About The Half that’s never been told

20u
Donderdag 10 November 2011
Zebrastraat
9000 Gent

Een presentatie over trips en expedities van de afgelopen 4 jaar gegeven door Sam Van Brempt en Yannick de Bièvre

De start van de 2de Mount Coach groep in 2007 en de expeditie naar de 7010m hoge Khan Tengri een jaar later. kleine trips naar de Alpen, Marokko, Noorwegen,… Maar ook het verhaal van Peru 2009 en Alaska 2010.

Iedereen welkom!

Pieperfest 2011

04 dinsdag okt 2011

Posted by in Andere

≈ Een reactie plaatsen

Tags

,

Afgelopen zondag trok ik met Koen Vh en David richting Wijk Aan Zee in Nederland voor het jaarlijkse ‘Pieperfest’. Deze dag georganiseerd door het Snowsafety center geeft aan iedereen die van de sneeuw houd de kans om hun bieperskills  wat bij te schaven net voor de winter van start gaat. Er waren naar goede gewoonte weer verschillende stations waar het hele zoekproces nog eens kon geoefend worden, gaande van partnercheck tot fijnzoeken, multiple burials en deep burials.

Wat doet die bieper op een paal? De ideale manier om een 'deep burial' te oefenen. (c) YdB

Tussen het oefenen door werden we ook getrakteerd op enkele interessante lezingen over de werking van verschillende biepers en hoe een reddingsdienst te werk gaat na een lawineoproep. De Nederlander Menno Boermans (zie zijn blog)  kwam speciaal afgezakt uit Zwitserland voor zijn presentatie ‘Alarm! Lawine!’ te geven. Uit deze verhelderende lezing onthoude ik vooral dat het zeker geen vanzelfsprekend iets mag/kan zijn om de bergredding in te schakelen! Maar ook dat ik de Castor en Denali niet uit elkaar kan houden :-) Mocht je ooit de kans hebben een van zijn lezingen mee te maken, zeker niet twijfelen!

Menno Boermans tijdens zijn voorstelling 'Alarm! Lawine!' (c) YdB

Er waren ook enkele producenten van lawinematerialen en ski’s present zodat iedereen zich kon vergapen aan de nieuwigheden voor volgend seizoen. Ik ben er in ieder geval klaar voor, en jullie?

Nieuw speelgoed voor komende winter (c) YdB

Grand Jorasses, Eperon Croz

29 donderdag sep 2011

Posted by in Mount Coach

≈ 5 reacties

Tags

, , , , , , ,

Kim op weg naar Grand Jorasses

Iedereen kent die sneeuwhoop van een Mont Blanc. Zij die ooit in Chamonix zijn gepasseerd hebben wellicht de Dru gezien. Maar de meest imposante wand ligt iets dieper verscholen. Achterin een zijvallei van Mer de Glace, ligt de enorme noordwand van de Grand Jorasses. Tot 1200 meter rots en ijs waar zelfs de makkelijkste routes al enorm veel van je vragen! Na 4,5 jaar zuchten en gapen er eindelijk kunnen in kruipen, zalig!

Ik (Sam) ben al enige tijd in contact met Kim Van Hove. Een alpinist met indrukwekkend palmares die al 3 keer onder de Jorasses had gestaan. We zouden eens samen gaan klimmen maar zoals gewoonlijk is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Goed weer, goede condities en dan nog 2 agenda’s die een gaatje vrij hebben. Omdat in de laatste jaren september en oktober goede klimmaanden bleken hadden we ruim op voorhand een 2 tal weken ingepland, dit niet zonder succes! We krijgen zomaar even de beste nazomer voorgeschoteld!

Bivac onderaan de wand

Zondagmiddag in chamonix aangekomen en we krijgen te horen dat de Jorasses redelijk goed ligt. We zijn niet geacclimatiseerd maar ach, beide worden we zelden hoogteziek op 4000m dus maandag stijgen we in. Na een 5 uur durende wandeling komen we onderaan de Crozpijler. We plannen hier te slapen zodat we de volgende morgen snel in de route zitten. Na een korte en koude nacht (zonder matje en een 0°C slaapzak voel je toch dat de winter er aankomt ) kan het echte werk beginnen!

Kim in een steile lengte op weg naar het 2 de ijsveld

Hoewel de echte crozpijler een rotsroute is word deze tegenwoordig vooral geklommen via zijn Sloveense variant, een mix van de originele crozroute en een aantal mooie goulotten. Ook wij kiezen de sloveense start, we klimmen doorheen goulotten, sneeuwvelden die er in prachtige firn bijliggen. We proberen zoveel mogelijk simultaan te vorderen maar toch komen we geregeld steile passages tegen die we uitzekeren. We vorderen relatief vlot en na 8 uur klimmen zijn we voorbij de zogezegde crux en staan we op het 3de ijsveld een goede 300meter onder de top. Hoewel het snel geklaard lijkt te zijn is niets minder waar, niet geacclimatiseerd vorderen we steeds trager maar ook de condities worden slechter. We krijgen nog enkele moeilijke lengtes op dun tot geen ijs voorgeschoteld om uiteindelijk de uitklim in zicht te krijgen. Tegen 19uur ‘s avonds, staan we op de top!

Kim op weg naar het 3de ijsveld

In het 3de ijsveld

Tricky mixte, even fout geklommen

Er wordt wel eens gezegd, “op de top is slechts halfweg” en zeker op de Jorasses is dat het geval! Afdalen doe je via de zuidelijke normaalroute langs de Boccalete Hut tot in Italie, een goede 2500 hoogtemeters. We starten de eerste rapels maar plotseling wordt kim op zijn knie geraakt door een vallende steen. We kunnen nog verder maar zijn knie plooien gaat moeilijk en is behoorlijk pijnlijk. We dalen verder af tot de eerste veilige plaats en brengen daar dan nog een nacht door om de volgende dag geheel tot het dal te geraken en terug naar Chamonix te liften.

De laatste 60 meter

Nu? Het weer blijft perfect maar eerst recupereren en zien dat Kim zijn knie terug sterker wordt. Mentaal zijn we goed en stijl ijs is ons ding dat is duidelijk!

De lange afdaling

Climbed the Croz spur Tuesday. We crossed the “rimaye “ on the right and needed to traverse 100 meters to the left on hard ice to start the route. Till the end of the second icefield it’s all in perfect firn. The second pitch to the tirth icefield was a bit dry but still ok. The tirth icefield was still great but the ending pitches where dry or very thin. We took the exit on the right side.
 
Saw traces to Linceul and the Colton Mac, one party started in No Siesta
 
ps.: If someone found a black green Julbo explorer sunglass in the Boccalete Hut! Its mine!
 

Click on the picture to see without red line

Half Dome, the sequel

28 woensdag sep 2011

Posted by in Bram en Marijke klimwereldreis

≈ 5 reacties

Begin september kwamen Bram en ik (Marijke) aan in een superheet Yosemite. ’s Morgens vroeg klimmen, ’s middags zwemmen in de rivier en ’s avonds kampvuur… zalig leventje!

Na enkele inklimroutes was het tijd voor de eerste langere tocht: Snake Dike op Half Dome. Geen moeilijke klim, maar dal, dus moeilijker af te zekeren. Na een immens lange instijg (people call it ‘Snake Hike’), zeker vier uur wandelen, kwamen we aan de bivakplaats onder aan de route. We hadden een behoorlijk onrustige nacht; enkele beertjes hadden we wel als gezelschap verwacht, maar geen ratelslangen die nogal pissig “sssssssjjt” en “trrrrrrrr” deden!

Maar goed, de slang bleek toch iets banger van ons dan wij van hem, en liet ons lekker slapen.

De klim ging vlot – het werd wel een variant Vandendriessche- iets moeilijker en spannender: 5.10d R. Na uiteindelijk drie uur af dalen, stormden we vrolijk de ‘all you can eat’ binnen.

Half Dome (rechts 'Sanke Dike')

Bram climbing 'Snake Dike'

Ons volgend doelwit: Lost Arrow Spire, met Nelson als artief-talent toegevoegd aan het team. De beklimming werd jammergenoeg nogal plots onderbroken door een hevig onweer, dat onze route al gauw transformeerde in een waterval!

Na een spannende reeks rappels, heel wat tandgeklapper, gevloek en gezucht kwam iedereen veilig terug in Camp 4. Een tafel vol bier was een goede troost voor de mislukking.

Nelson op 'Lost Arrow Spire'

Omdat de prachtige loodrechte wand van Half Dome maar bleef knipogen, lieten we ons verleiden tot een tweede aanval. Bram en ik stegen in voor Regular North West. Een heerlijke klim van 2 dagen bracht ons voor de tweede keer op het maanlandschap op de top. De ‘hike down’ kon alweer beginnen. Onderweg besloten we het volgende: “Half Dome – Check! Nooit meer de oneindige wandeling op en af!”

Half Dome - North West Face

Bram in een van de Chimneys op Half Dome

Marijke op Half Dome

We hebben hier echt een prachtige tijd: veel plezier op de camping, mooi klimmen, lekker weer, leuke sfeer… Life’s sweet! The time is now!

Romantiek op Half Dome

De verloren zomer van 2011

18 zondag sep 2011

Posted by in Coach

≈ 2 reacties

Biancograt in de ochtendnevel (c) Sanne

Na een goede start begin juli met een paar mooie beklimmingen in Chamonix en de Dolomieten, viel er op gebied van klimmen de rest van de zomer niet veel te beleven. An was nog volop aan het revalideren en de enige week verlof die we samen doorgebracht hebben, was op het water in Friesland. Al moet gezegd worden dat die week erg fijn was en zeker voor herhaling vatbaar. Eén van onze ideetjes is nu om een zeil-klimvakantie te ondernemen in de Middellandse zee. Maar in augustus kon er verder enkel wat gefietst worden, tussen de regenbuien door. Alleen Tim beleeft aan de andere kant van de oceaan een geweldige zomer op topniveau.

De dramatisch afbrokkelende gletsjermond van Morteratsch

Gelukkig is er het werk nog. De afgelopen weken organiseerde ik de jaarlijkse bijscholing voor de militaire voorklimmers. Voor het tweede jaar op rij was dat in het gebied van Bergell-Bernina in Zuidoost-Zwitserland. En dit keer was het prachtig weer en waren de condities ideaal. Na een paar dagen herziening van de technieken op ijs en gletsjer, equiperen van moeilijke passages in het hooggebergte voor overschrijdende troepen en wat klimmen in de zon aan de Italiaanse kant, waren we klaar voor wat serieuzer werk.

Tom en Kristof tussen storm en aankomend mooi weer op de Biancograt. (c) Sanne

Ik organiseer een driedaagse in het hooggebergte, waarbij iedereen uiteindelijk uitkomt in de rifugio Marco é Rosa, aan de Italiaanse kant van de Piz Bernina (4049m). Zelf start ik met een ploeg van 8 man in de Chamanna Tschierva. Alhoewel ik deze mooie beklimming een paar jaar eerder al gedaan had met MC1, heb ik een paar collega’s beloofd om de bekende klassieker, de Biancograt op de Piz Bernina nog eens samen te beklimmen. De condities zijn voor september bijzonder goed en we verlaten de hut zelfs vrij laat, na ons gevriesdroogde ontbijt naar binnen gewurmd te hebben. Ik wou niet in het donker zoeken naar de start van de via ferrata die naar de Fuorcla Prievlusa leidt.

De pittige graat tussen Piz Bianco en Piz Bernina. Hivernale na verse sneeuwval.

De Biancograt is ondanks de hevige wind alweer een juweeltje, maar het venijn zit hem in de staart. De messcherpe graat tussen de Piz Bianco en de Piz bernina is helemaal bedekt met rijp. Passages die normaal over droge rots al pittig zijn, krijgen nu een extra dimensie. Het klimmen is uitdagend, maar na wat delicaat klimwerk en het toepassen van experimentele touwtechnieken, zoals het trosje 3Para, komen Peter Decoo, Marc Vanlommel, Kristof Desmet, Tom Bammens en ik aan op de top van de meest oostelijke vierduizender.

Peter en Marc op de verijsde torens (c) Sanne

Marc in de finale passage (c) Sanne

In de rifugio Marco é Rosa, waar de huttenwirt nog steeds even onvriendelijk is, vinden we de rest van onze groep terug en de volgende dag steken we met de hele bende over langs de Bellavista en de Piz Palü (bekend van “Inglorious Bastards”) naar het station van Diavolezza. Een prachtige windstille dag.
Zondag rustdag, ik klim met Marc twee mooie multipitjes op de Spazzacaldeira in het Albigna-gebied. Tiramisu (200m, 6c+) en Una nuova via per Claudia (200m, 6b). Eerder op de week hadden we ook al het supermooie Buttamigu (200m, 6b+) en het luchtig afgezekerde via Leni (200m, 5c+) geklommen. Allemaal aanraders.

Marc op R3 van "Claudia", de Albigna-geist kijkt toe (c) Sanne

Na deze rustdag op het uitstekende “Bergeller” graniet, opnieuw tijd voor een driedaagse. Een ploeg in de Albigna, een ploeg in de Sciora en zelf met een kleine ploeg naar de Sasc Füra. Al drie keer lag ik in bivak onderaan de Piz Badile om daar de bekende noorwand te beklimmen langs de “Cassin”. Twee keer moeten terugkeren door slecht weer of een te natte route en de derde keer beklom ik met MC2 de mooie noordgraat. Dit keer besluiten we gewoon te slapen in de prachtige Sasc Füra-hut en ’s nachts wat vroeger op te staan om de twee uur lange instijg aan te vatten.

Tom in de eerste moeilijke passage van de "Cassin" (c) Sanne

Peter en Kim gaan voor de noordgraat en staan wat later op. Ik vertrek met Tom, opnieuw na een onverteerbaar gevriesdroogd ontbijt, om vijf uur. De instijg is zwaar over blokken terrein, maar met het eerste licht staan we onderaan de wand. Twee Franse gidsen doen erg hun best om voor ons te beginnen klimmen en ik laat ze maar begaan. De “Cassin” is een echte klassieker, 1000m granieten noordwand, met enkel de originele behaking uit 1937. De standplaatsen zijn een paar jaar geleden wel gesaneerd met spits. Maar de grote uitdaging in deze immense wand is het vinden van het juiste routeverloop.

Tom in de zee van graniet, racen om in de zon te geraken (c) Sanne

De eerste lengtes gaan vlot, we klimmen simultaan door de eerste 300m en worden enkel afgeremd door de twee Fransen voor ons. Aan de eerste moeilijke passage, een natte 5c+ hoekversnijding op rotte pitons, moeten we een half uur wachten tot ze er zich door geworsteld hebben. Maar het klimmen wordt hierna wondermooi. Enkele vijfdegraads lengtes leiden in een almaar naar links trekkende lijn tot onderaan de laatste 400m, die van een wonderschone esthetiek zijn. Aanhoudend 5c/6a door uitstekende graniet, waarbij je enkel maar een grenzeloos respect kan hebben voor de jonge Ricardo Cassin, die hier in 1937 met het materiaal van die tijd zijn weg door gezocht heeft. Eén van de lastigste lengtes is een brede schoorsteeen, die niet af te zekeren is.

Op de grens van zon en schaduw in de beruchte schoorsteen van de "Cassin"

Eindeloos mooi klimmen in het bovenste deel van de wand (c)Sanne

Na zes uur klimmen, komen we samen met Peter en Kim op de top van de Piz Badile. Rest ons nog de moeizame afdaling naar de rifugio Gianetti aan de Italiaanse kant van de Badile. Deze gezellige hut ademt geschiedenis. Vorig jaar lag ik met MC3 een kilometer verder in bivak, aan het begin van een prachtige week klimmen aan deze kant van de Bergell. Het terrein is hier erg ruw en de volgende dag doen we er nog vijf uur over om via twee passen terug te keren naar de Sasc Füra en onze camionette in Bondo. De knieën zijn er helemaal aan voor de moeite, maar na zo’n prachtige beklimming is dat een verwaarloosbaar detail.

Tom Bammens op de top van de Piz Badile. Twee klassiekers op een week.

Astroboys, Astromans and Astrograndpa’s all together on the Washington Column

17 zaterdag sep 2011

Posted by in Andere

≈ 2 reacties

Tags

, , , , , , , , ,

Sam hogerop in Changing corners

Sam en ik zijn al een week terug in Yosemite, maar ondanks het  wisselvallige weer(onweer en hevige stortbuien in de namiddag) konden we slechts 1 grote beklimming doen. Gisteren klommen we Astroman,een stevige freeclimb testpiece in Yosemite. Buiten de eerste lengte zijn alle lengtes echt stevig en moesten we telkens het beste uit onszelf bovenhalen om alles te proberen vrijklimmen. We hadden een goeie start en al snel waren we onderaan de eerste zware lengte : Enduro corner: 50 meter dulferen met af een toe een een goeie handjam om te rusten. Sam mocht deze lengte voorklimmen(en ik mocht het harding slot doen….). Sam was niet echt superfris en dat zorgde ervoor dat zijn voorarmen bijna explodeerden toen hij in de helft was, maar na een kleine rust kon hij toch doorgaan tot aan de relais. Well done mate!!!  Met mijn smalle handen kon ik bijna overal goede en medium goede handjams plaatsen, zodat ik geen verzurende dulferpassen moest doen en redelijk vlot tot de relais klom.

Sam in Enduro Corner

Boven ons waren er al 2 australiërs(ze noemden zichzelf astrograndpa’s omdat ze alles op het gemak deden) bezig in the harding slot en het luide gebrul dat af en toe uit de Chimney kwam zorgde ervoor dat ik ook wel schrik kreeg. Na 1 uur wachten op de relais voor de harding slot was het aan mij. De smalle barst die naar de Chimney leidt ging vrij vlot, en daarna was het de bedoeling om vanuit de smalle barst in de chimney te kruipen….shit hoe doe je da?

Tim in the harding slot

Na enkele keren proberen slaagde ik er toch in om mezelf naar boven te wurmen in deze smalle chimney. Naarmate ik hoger kwam werd het ook steeds smaller(zelfs zo smal dat je geklemt geraakt als je diep inademt). Op een gegeven moment dacht ik dat ik vastzat, ik hing daar gewoon met mijn benen spartelend in de barst en met mijn borstkas geklemt tussen twee muren van graniet.. Na veel gebrul, gevloek en wanhopig gespartel wist ik mezelf uiteindelijk los te werken en de laatste 5 meter naar de relais te klimmen. Nog nooit heb ik zo hard moeten vechten!!.Sam had mij zien afzien en besloot op het einde uit de barst te gaan en zich aan het touw op te trekken. Er scheelt toch iets aan onze techniek denk ik:) Onderaan waren nog 2 klimmers, maar na te lang gewacht te hebben(tot ik door die chimney was) besloten ze toch af te dalen. De beklimming tot voor de harding slot noemt astroboys.

just 5m to the belay but still miles away:)

Na de harding slot heeft elke lengte nog wel een crux, dus het is steeds opletten om niet te vallen. Ik maakte nog een slippertje in de changing corners, Maar voor de rest konden Sam en ik alles vrijklimmen tot aan de top.

Tim in de voorlaatste lengte

Vandaag een verdiende rustdag want het lichaam doet overal pijn en het voelt precies alsof we gisteren overreden zijn door een grote truck:) Morgen nog 1 beklimming en dan zit onze trip erop. Let’s go and climb!!!

Hieronder wat nieuws over de andere MC’ers. Jasper en Jonas probeerden enkele dagen gelden The prow op Washington Column, ze hadden de zwaarste lengtes gedaan en waren bijna aan de top…. en toen kwam er ineens een heel stevig onweer. Helemaal doorweekt kwamen ze die avond terug aan in Camp 4. Bram, Marijke en Nelson klommen op last arrow spire, ook zij waren goed opgeschoten en hetzelfde onweer veranderde de wand in een waterval, en ook zij kwamen helemaal uitgeregend maar veilig en wel toe in Camp4. Nu Zijn Jonas en Jasper Tom Waes(Hij probeert voor het programma Tomtesteron the Nose te beklimmen onder deskundige leiding van Séan Villanueva en Nicolas Favresse)achterna in the Nose. Bram en Marijke zijn bezig aan de beklimming van Half dome via the regular North west en Artif-master Nelson is op zoek naar partners in crime en zal binnekort ook wel van zich laten horen.

Binnen enkele dagen waarschijnlijk meer nieuws.

In the name of the rose

13 dinsdag sep 2011

Posted by in Mount Coach

≈ 3 reacties

Tags

, , , ,

Het was weer een tijdje geleden dat ze mooi weer voorspelden in de Alpen. In plaats van Sean Connery één of andere moord in een klooster te zien oplossen, besloten Maxime en ik (Olivier De Deken) om afgelopen weekend onze tijd beter te spenderen in de Alpen. Na wat wikken en wegen (door de hoge regenval waren sommige routes uit conditie geraakt) hadden we besloten om ons geluk te gaan beproeven op Envers Des Aiguilles in Chamonix. Door de vermoeidheid (de nacht was redelijk kort te noemen) en het extra bivak gerief in de rugzak (de hut ging van bemand naar onbemand terwijl we er zaten) was de aanloop toch wel vermoeiend te noemen. Maar de beloning zou er wezen.

Olivier in de eerste lengte van "Au nom de la Rose"

Maxime start in de eerste lengte

Ons oog was gevallen op de route “Au nom de la rose” (ED, 350m, 7a+ max, 6b+ obligatoire?) op de 1ère Pointe des Nantillons. Toen we onderaan de wand stonden bleek dat de rimaye er ongeveer 2m breed was. Niet getreurd of gepanikeerd, want een beetje meer rechts konden we wel aan de wand. Het was dus enkel maar een kwestie van tot de route te traverseren. Toch met enige nervositeit in het bloed begon ik aan de route en werd onmiddellijk onthaald door een prachtige (maar toch wel best pittige) eerste lengte. Vooral de allereerste passen die waren vrijgekomen door het smelten van de gletsjer waren heel slecht (tot niet) te zekeren en moeilijker gequoteerd dan beschreven in de topo… Maar we waren wel opgewarmd!

Olivier halverwege in de 4de lengte

Na deze eerste lengte klommen we via een mooie 6c, met technisch voetwerk naar de eerste grote uitdaging, de 7a+ lengte. Dit bleek een mooi dal, waar je maar beter op je voeten lette (de handen hadden toch niet echt veel), gevolgd door een kort maar heel atletisch dak. Deze stijl zijn we gelukkig meer gewoon en klommen beide hier heel vlot door. Na deze lengte vatte Maxime de volgende 6c aan die hem door het nodige jammen en dülfferen van een eerste in een tweede barst wist te brengen om dan te eindigen in een dièdre. Deze lengte was voor ons beide de zwaarste van heel de route maar… subliem mooi !

In lengte 5 en 6 (7a en 6b) konden we rekenen op een paar krachtige passen, dièdres en barsten, om zo tot een zeer mooie plaat op een pilaar lengte 7 te komen (6c). Deze bracht ons, op een luchtig afgezekerde manier en via een mooie hoekomgang tegen het einde van de route aan de basis van de 8ste lengte.

De 8ste ongelooflijke lengte : luchtig barstklimmen

Voor deze lengte hadden we speciaal 2 Cam’s nummer 4 meegesleurd, want er wachtte ons een extreem mooie (vanaf de tweede helft van de route best brede) en zware hoekversnijding (6c+). De ontlading na deze lengte was zowel bij Max (die de lengte voorklom) als bij mij best groot… We zouden de route halen! Maar ja, de punten worden pas aan de meet verdeeld, dus toch nog even ons hoofd koel houden om door de best nog technische 6c plaat van de voorlaatste lengte te komen.

Olivier aan't "jammen"

Voldaan boven

Via een laatste 6a lengte kwamen we moe maar zeer voldaan op de top aan. We hadden gedaan waar we voor gekomen waren!

Voor zondag hadden we niet echt iets gepland, maar we wilde graag nog iets eenvoudiger en korter gaan “doorcruzen” alvorens de afdaling aan te vatten. Onze keuze kwam daardoor op de route “Le Piège” (TD+, 200m, 6b+ max, 6a obligatoire) op de Tour Verte. Zoals beschreven in de topo konden we rekenen op een lijn die heel luchtig was, veel barsten en enkele dièdres bevatte en een korte plaat-sectie. Kwam het door de vermoeidheid van de dag ervoor, of loog de naam van de route er gewoon niet om, maar het kopje moest er ook hier sterk bijblijven. Een goede ambiance maakte van deze route een heel mooie afsluiter van een uitermate geslaagd weekend “op en af Cham” !

Maxime in de start-variant van "Le Piège"

Voor de statistieken:
Au nom de la Rose ED, 350m, 7a+, 6b+ obligatoire (6b+, 6c, 7a+, 6c, 7a, 6b, 6c, 6c+, 6c, 6a)
Het niveau 6b+ als obligatoire is toch wel optimistisch gequoteerd .

Le piège TD+, 200m, 6b+ max, 6a obligatoire ( 6b+, 6a+, 6a, 6a+, 5c, 5c)

Tekst: Olivier De Deken
Foto’s: Olivier De Deken & Maxime De Groote

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag