Et pourquoi pas, la Suisse?

05 dinsdag jun 2012

Posted by Maxime De Groote in Mount Coach

Tags

Gastlosen Süd, Marque Jaune, Matthias Faes, Maxime De Groote, Nikita, Rote Fluh

Gaan rotsklimmen in Zwitserland stond al langer op mijn (Maxime De Groote) verlanglijst. Het afgelopen verlengd weekend (26 – 27 mei) was er goed weer voorspeld en dus ‘last minut’ inpakken en wegwezen.

Matti in “Marque Jaune”

Matthias Faes kon mij vervoegen maar kon jammer genoeg geen dag langer vrij nemen dan het verlengde weekend van 3 dagen. We vertrokken dus vrijdagavond en reden de nacht door. Rond 4u even aan de kant om toch 2 uren te slapen naast de weg. Vervolgens nog even doorrijden tot Jaun, waar we onze eerste route klommen op “Gastlosen Süd”. Eens in Jaun aangekomen vroegen we ons toch af of we wel de juiste bestemming hadden ingesteld in de GPS. Waar zijn die bergen hier?! Eénmaal wat verder een vallei in kwam er plots, vanuit het niets een grote wand voorgeschoteld… aha hier dus!

Gastlosen Süd

De instijg naar de route leek niet moeilijk. Een klein half uur aanlopen en de naam stond onderaan geschreven op de wand: NIKITA 400m 7a max, 6b oblig.
De eerste 8 lengtes was vooral veel dal klimmen, het 2de deel bestond uit 7 (rechte) lengtes en zoals de topo het niet beter kan beschrijven: “Verdon Memories”. Hieronder enkele beelden van de route.

De 2de dal lengte van “Nikita” (6b)

Matti in een 6c dal lengte van “Nikita”

“Verdon Memories”

dicht nijpen op regletten

Na een toch vrij lange route en een korte nacht waren we zaterdag avond goed afgepeigerd terug aan de auto. We verplaatsen ons die avond richting de vallei van Lenk om er rustig te overnachten.

overnachten in een mooi tafereel…

Zondag zouden we hogerop gaan klimmen op de wand “Rote Fluh”, nabij het kleine dorp Matten. Eerst nog een instijg van 1,5u. Het begin ging vlot, we kozen om de weg af te snijden en recht omhoog te gaan, ‘das sneller’ dachten we. Vervolgens even een weide over om dan verder in te stijgen over losse stenen. De helling was vrij stijl en moeilijk begaanbaar doordat er geen pad of markering was. De helling bestond daarbij grotendeels uit gras dat “gestrijkt” was door de sneeuw van deze winter en dus super glad. Het was deze keer best spannend om onderaan de route te geraken.

Matti in “Marque Jaune”

Eenmaal onderaan de route wisten we dat we wel de juiste wand hadden gekozen: loodrecht omhoog, wat helemaal niet leek vanuit de vallei… De route, MARQUE JAUNE, slechts 230 meter maar toch 10 zig-zag lengtes met een max niveau van 7a+ (6b oblig) en goed afgezekerd. Het bovenste deel was zo scherpe kalksteen dat we bijna een Taghia gevoel konden ervaren!
En zoals steeds, beelden zeggen meer dan woorden:

Matti start in de 1ste lengte van “Marque Jaune” geopend door Michel Piola.

Max traverseert in een 7a lengte

Matti hogerop met veel ambiance

luchtig klimmen op perfecte kalksteen

Max klimt op super compacte rots

Matti start in de 3de lengte (6c+)

Matti aan de 1ste relais

Maandag zijn we rustiger opgestaan en kozen we om te gaan sportklimmen in “Boltigen”. Een korte instijg, een wand die vrij bombé is, scherpe kalk en een verfrissende wind, wat maakt dat we ook deze dag ideaal klimweer hadden.

Met toch 2 lange (klim)dagen in de armen hebben we beiden toch nog wat routes op ons maximum niveau kunnen afwerken, een goede training. Na enkele uren sportklimmen was de “jus” toch weg en konden we voldaan naar huis met 2 lange en magnifieke routes in de armen!

Matthias Faes & Maxime De Groote

Ondertussen bereid ik mij voor op het volgende avontuur richting Peru, samen met Nelson en Sam. Meer info hierover later!

Spring fever

23 woensdag mei 2012

Posted by Yannick in Andere

≈ 1 reactie

Tags

cadidie thovex, Everest, Ibuprofen, snwo beacon

Even wat random nieuwtjes om de lente door te komen:

1. Dit is het antwoord op de vraag: “Jij bent toch een klimmer? Nooit aan gedacht om de Everest te beklimmen?”

File op Everest afgelopen weekend (c) Outside magazine

Dit jaar stierven er helaas al 9 mensen op Everest. Slechts 1 commerciele expeditie -onder leiding van Russell Brice- is volledig afgelast. Volgens hem waren de condities dit jaar te slecht en te gevaarlijk. Hij zal zich de beslissing om 60(!) mensen van de berg te halen niet beklagen…
Meer info hier.

2. Nieuw onderzoek waaruit blijkt dat Ibuprofen een gunstig effect heeft op hoogteziekte? check even deze link.

3. De nieuwe teaser van Candide Thovex’ filmpproject ‘Few Words’. Een van de meest getalenteerde skiers op de planeet verdween voor 2 jaar van de radar, nu weten we waarom. Verwacht je dit najaar aan een film die de huidige standaarden gaat verleggen…

4. Riders are awsome!

5. Al wie ik volgende winter met volgend apparaat zie, stamp ik persoonlijk van zijn ski’s, je bent maar beter gewaarschuwd…

Het meest gevaarlijke ‘veiligheidstoestel’ ooit…

Het bertreft een soort lawinebieper waarmee je enkel kan worden gevonden, maar zelf niemand mee kan zoeken. Do I need to say more?!? Ik ga er niet meer reclame voor maken, het is al erg genoeg dat het is uitgevonden…

Climbing down under part 1: New-Zealand

20 zondag mei 2012

Posted by marijkedc in Bram en Marijke klimwereldreis

≈ Een reactie plaatsen

Tags

Bram Vandendriessche, Lovers Leap, Marijke De Coni, Nieuw-Zeeland, Paynes Ford, sportklimmen

Nieuw-Zeeland, niet meteen een land dat gekend staat om te klimmen maar toch vonden we op deze twee eilanden meer dan enkele prachtige klimparadijsjes. Op het Noord-en Zuideiland, samen de oppervlakte van ongeveer 2 keer Italie, wonen slechts 4 miljoen mensen. Aan rotsen niet echt een gebrek maar de kans dat er klimmers in de buurt wonen is klein. Toch hadden we op voorhand al een paar gebiedjes op het oog die we zeker niet links konden laten liggen.
De eerste maand starten we op het Noordeiland met drie, Marijke, Bram en Jasper. We begonnen onze trip met enkele toeristische uitstapjes. Na een week werd ons duidelijk dat het leven als “gewone toerist” ons niet helemaal beviel: ” wat doe ne mens als je niet kunt klimmen of surfen?!” Om de sfeer er in te houden besloten we om weer het sportieve pad op te gaan. We vonden enkele leuke klimplekjes en konden enkele goeie golven scoren.
Op het Noordeiland zijn de meeste rotsen vulkanisch gesteente. Het was er verassend aangenaam klimmen in afgelegen gebieden met meestal een mix van trad-en sportroutes.
Kawakawa bay gelegen aan het immense vulkanische Lake Taupo is met zijn 100-tal routes zeker de moeite waard. De kleine 2 uur wandelen door het bos waren zeker de moeite waard. Nu we er toch waren profiteerden we er van om een vulkaan te beklimmen. De prachtige ‘Mount Doom van Lord of the rings’ was een zeer toeristische wandeling maar toch zeker en vast de moeite waard. Verder vonden we nog een verrassende rotsstructuur in Whakapapa Gorges.

Rare structuren in Whakapapa gorges

Het Noordeiland heeft nog veel meer klimmogijkheden te bieden maar wij spendeerden de rest van onze tijd surfend in Taranaki…
Na een korte bouldersessie in Wellington gooiden we Jasper op de bus en namen we de boot richting Zuideiland. Dit is desolater,woester en in feite nog mooier dan het noord. Onze eerste week settelden we ons op de Hangdog campground, only climbers, in Takaka. Paynes Ford een grote speeltuin vol slopers en pockets. Hier verlies je als klimmer al snel de tijd uit het oog: altijd een zonnetje, boulderen boven de rivier, prachtige sportklimroutes aan de zee of camping, slacklinen met zonsondergang, en ’s avonds die kruidige geur rond het kampvuur… Ha, Takaka, the simple hippie life… we loved it!

Boven het ijskoude rivierwater

Verder is er de woeste westkust waar je achter bijna elke hoek een maagdlijke wand spot die wacht op een eerste bestijger. Wie zich daar voor een jaartje settelt kan wel een Freyrtje openen. Ook Millford Sounds (steile fjordjen), Wanaka en Dunedin bieden tal van klimmogelijkheden.
Het leuke aan Nieuw-Zeeland is dat het zeer gevarieerd is: boulderen en sportklimmen op kalksteen, tradroutes op zeekliffen, barsten en gigantische overhangen op graniet. Dit alles is toch een tikkeltje avontuurlijk, rare vogels die kiwi’s.
Niet te vergeten ligt er in het midden van het Zuideiland een kleine Alpen Range. Wij waren een beetje buiten seizoen maar ook hier zijn tal van beklimmingen mogelijk. Dit in een zeer desolate omgeving met bitter weinig alpinisten, een onbetrouwbare weersvoorspeling en zeer weinig informatie over de beklimmingen zelf.

Fjordland: Milford Sound

Mount Ngaurohoe aka Mount Doom van Lord of the rings

Marijke in Lovers Leap, Dunedin

Bram conquering a corner in Lovers Leap, Dunedin

Taghia: het verslag – deel 2

10 donderdag mei 2012

Posted by Maxime De Groote in Mount Coach

≈ 2 reacties

Tags

Au nom de la réforme, Belle et Berbère, Les Rivières Pourpres, Matthias Faes, Maxime De Groote, Taghia

Het eerste deel van ons verslag in Taghia (Marokko) kon je hier lezen, hierbij het vervolg.
De halve mislukking van de klimroute “Black Wolf” speelde nog door ons hoofd. Vooraleer iets groter te ondernemen wilde we toch eerst nog wat meters klimmen. Zondag zou het dus echt ambitieus worden: iets meer dan 600 meters klimmen. We zouden starten met “Au nom de la Réforme” ED- 300m 6c max (6b+ oblig) op de Taoujdad en vervolgens “Belle et Berbère” TD+ 330m 6b+ max (6a+ oblig) op dal klimmen gequoteerd door monsieur PIOLA!

Matti in de 3de lengte van “Au nom de la Réforme” Taoujad

Op zich is “Au nom de la Réforme” geen extreem lange route, jammer, want de rots is compact, recht en magistraal om te klimmen. Max klom de 3de lengte voor, misschien wel de mooiste lengte. Zeer technisch, kleine regletten met enkele geëngageerde passen net onder de relais. De moeilijkheden in deze route waren relatief, het was vooral genieten van de klimmerij. Na een eenvoudigere uitklim hadden we duidelijk nog energie. We ‘repten’ ons tot de top van de Taoujdad, afklimmen, een rappel trekken en terug afklimmen tot de instijg van “Belle et Berbère” op de Paroi des Sources.

dalklimmen in “Belle et Berbère”

De 2de route was een compleet andere stijl. In tegenstelling tot de voormiddag waar continuïteit en meer atletisch vermogen moest aangesproken worden, vereiste “Belle et Berbère” dat er uit een ander vaatje getapt werd. Technisch voetenwerk, weinig grepen, kortom, echte dal waarop we toch wel gezweet hebben, hard voor z’n niveau! Geopend door M. Piola en R. Robert…
Op het einde van de dag waren we perte total. Moe geklommen maar vooral afgepeigerd omdat we de 2e route met veel te weinig water hebben aangevangen. Het werd wel de warmste dag met de meeste zon, lekker aangenaam om te zekeren op de standplaats maar misschien net iets te warm om te klimmen.

Max bijna boven in “Belle et Berbère”

De volgende dag moesten we toch even bekomen vooraleer iets groter aan te vangen. Onze ogen waren sinds begin van de reis gericht op een paar grotere projecten. Het slechte weer bracht onze plannen letterlijk in het water. Maar we begonnen ons toch sterker te voelen en het werd tijd om de canyon te gaan verkennen (de aanloop naar de route “Les Rivières Pourpres”). Door het slechte weer was er dit jaar veel meer water in de canyon en vooraleer dit wegtrok moesten we zeker 2 weken droog weer hebben. Dit hadden we niet, dus dan maar de canyon in met veel water… Stilaan geraakte we vooruit en een stuk hebben we geëquipeerd met een vast touw. Tot aan the-point-of-no-return (een hachelijke oversteek en goed nat gegarandeerd) ging het vlot. Hoe we het vervolg moesten aanvangen was voor ons beiden een raadsel… springen over het water? erin vallen? erdoor wandel? erdoor zwemmen? De zeer sterke stroming deed ons twijfelen en in het water vallen was absoluut geen optie. Na een tijdje twijfelen dan maar terug keren en verder genieten van onze “rustdag”.

De volgende dag (dinsdag) waren we vroeg op pad: de wekker om half6, een uurtje later vertrokken. De canyon was deels door ons geëquipeerd tot aan the-point-of-no-return. We hadden er beide van wakker gelegen, zenuwachtig over geweest maar op het moment zelf leek het een koud kunstje. Max gaat op de gladde dal-steen staan, knikt naar mij, gooit de touwen over en springt over het water! Zonder een woord tegen elkaar te zeggen volg ik direct: springen, ver springen en zeker niet vallen. Waarschijnlijk was de wil om “Les Rivières Pourpres” (ABO 500m, passen tot 7c, 7a oblig) te doen sterk genoeg. Nog even een 50 meter lange 5c traverseren en verder de canyon door.

Iets later om 8u, vielen we spreekwoordelijk achterover: we staan onderaan de route! Letterlijk achterover vallen eigenlijk ook: stijl, de eerste 200-tal meters zijn overhangend, dakjes en daken.

Matti in de 1ste lengte van “Les Rivières Pourpres”

Max hogerop : ambiance !

Een kleine maand na het toppen van de route zijn de kleine details ontgaan maar het geheel is zo fantastisch. De ambiance op de relais met steeds veel lucht, veel wind, veel hangen, nooit echt recupereren, lengtes die alsmaar langer worden naarmate we hoger komen in de route. De spanning toen er bewolking opkwam toen we starten en twijfelen of het zou gaan regenen… De 10 eerste pijnlijke hang-relais, de mentaal om door harde passen in geëngageerde passages te gaan, af en toe een val…
De laatste echt harde lengte gaf het gevoel van “Roddelar” of een ander fantastisch sportklimmassief te zijn, een sportklimroute op 350m hoogte, uitkijken over Taghia en de Paroi des Sources. Na een korte ontlading boven was het besef er dat het al wat later was, uiteindelijk waren we terug in de gîte net voordat het donker was. In totaal (gîte tot gîte) zijn we iets meer als 12u onderweg geweest.

Matti aan de relais in de 6de lengte

Max in “Les Rivières Pourpres” geopend door A. Petit & M. Piola

De haulbag in de 11de lengte… het blijft maar luchtig.

De dag erna ben ik samen met Erik op de Paroi des Sources “Le rêve D’aicha” TD- 255m 6a+ max gaan klimmen. Volledig ‘brak’ op onze rustdag maar belofte maakt schuld. :)

De volgende dag had ik met Max gepland om “Canyon Apache” ED- 300m 6c te klimmen. Het was onze laatste klimdag. Helaas is dat er niet meer van gekomen : wederom zaten de natuurelementen tegen en stonden we op in een sneeuwtapijtje. Dat was de voorbode van een redelijk onderhoudende terugreis, ook spannend! Aangekomen in Marrakech kwamen we in het meest slechte hotel ooit : het regende er letterlijk binnen, gelukkig was het wel goedkoop, misschien te goedkoop… achja!

De volgende dag genoten we van Marrakech bij 25°, slenteren in de souks met veel kleuren en geuren. Vooraleer de vlucht te nemen met Max en Erik hebben we nog genoten van een heerlijke maaltijd op een prachtig dakterras boven de drukte van Marrakech, een fijne afsluiter.

Matti in de 8ste lengte van “Les Rivières Pourpres” om nooit te vergeten…

Taghia, hasta la proxima !

Met dank aan onze sponsor, buitensportwinkel K2 en onze partner, KBF !
Tekst en Foto’s : Matthias Faes en Maxime De Groote
Meer foto’s van onze klimtrip hier.

Verloren verslagen uit Yosemite – Sentinel Rock

08 dinsdag mei 2012

Posted by jasperdc in Andere

≈ Een reactie plaatsen

Tags

Bram Vandendriessche, Jasper De Coninck, Sentinel Rock, Steck, Steck Salathé, Yosemite

Nu bijna alle sneeuw verdwenen is begint opnieuw de voorbereiding op de zomer. Hierbij komen dan ook enkele herinneringen aan vorige zomer terug opzetten. In september vorig jaar zaten we met een afdeling van Mount Coach in Yosemite. Van die periode is er maar bitter weinig verslaggeving doorgelekt naar de site. Onderstaand verslag probeert dit tekort aan informatie toch een beetje goed te maken…

Na enkele weken op Camp 4 en de nabije rotswanden te vertoeven kwam Steck Salathé ter sprake. Een route die gekenmerkt wordt door de vele chimneys. Veel overtuiging was er niet nodig en de volgende ochtend vertrokken we tegen half 6 richting Sentinel rock. Het bleek al snel dat deze route niet zo vaak beklommen werd. Het vage en soms ontbrekende pad leidde ons naar de voet van één van de weinige routes op deze wand. Het laatste deel van de instijg bestond uit enkele steile richels met losse blokken en glad gras. Hier uitschuiven bleek dan ook helemaal geen optie! Gelukkig viel de start van route goed op en konden we op een mooi uur beginnen klimmen. Tijdens de eerste lengtes werd al snel duidelijk dat er met de quotaties van de off-with barsten en chimneys niet te lachen valt. De combinatie tussen chimney en polished graniet zorgde voor heel wat stress, bloed en zweet. Na nog meer chimney’s en enkele spannende dals kwamen we aan de relais net voor “The Narrows”. Een off-with barst waarbij het breedste punt zodanig diep in de rots loopt dat het meer op een grot lijkt. Reeds na enkele meters beklaagde ik mijn hoogmoed om hierdoor te klimmen. Als ik diep inademde kon ik zowel mijn armen als benen lossen zonder naar beneden te schuiven. Ook de helm had ik al op de relais moeten achterlaten. Of ik was te dik, of ik had te weinig lef, maar enkele lastige minuten later stond ik terug op de relais. Met een klein hartje dan maar begonnen aan de off-with die buitenom loopt, en even later klikte ik met van de adrenaline bevende handen mezelf vast aan de relais. De schreeuw was een combinatie van opluchting, euforie en het bedoelde touwcommando. We waren echter nog maar halverwege en de daaropvolgende lengtes moesten zeker niet onderdoen voor deze barst. Na de laatste run-out chimney die gelukkig voor Bram was stonden we rond 4u op de top. De oneindig durende afdaling over gladde rots en door puincouloirs probeerde dit euforisch gevoel nog even te bederven, maar eens teug op de camping was dit nog maar een vage gedachte in vergelijking met de net geklommen route.

Bram Vandendriessche en Jasper De Coninck

Bram in één van de eerste Chimney’s (c) Jasper

Jasper aan het lie-backen ergens halverwege (c) Bram

Climbing with a view… (c) Bram

Chimney’s, chimney’s and chimney’s (c) Jasper

Vertrek uit “The Narrows” (c) Bram

Bram net boven the Narrows (c) Jasper

Bram in de laatste lengte (c) Jasper

Taghia: het verslag – deel 1

29 zondag apr 2012

Posted by Maxime De Groote in Mount Coach

≈ 1 reactie

Tags

Haben Oder Sein, marokko, Matthias Faes, Maxime De Groote, Paroi des Sources, Sussuro Berber, Taghia

We stonden strak, afgetraind. Daar gingen we alleszins van uit. Taghia – Marokko was in november 2011 al geboekt en we hadden dus ruim de tijd om ons fysiek voor te bereiden op multi-pitch klimmen. De verwachtingen waren groots, de lat lag hoog! We vertrokken met z’n 5-en, ik vormde een team met Max. Erik, Géza en Sara vervolgde ons voor een avontuurlijke reis naar het Atlas gebergte.

Links: het bovenste deel van ‘Paroi des Sources’ – Rechts: ‘Taoujad’

Al gauw bleek dat de omstandigheden niet dezelfde waren als het jaar voordien. Meer bepaald uitte zich dat in de vorm van WATER. De eerste dag hebben we onze spieren al laten rollen. Onze onderarmen volledig in de verzuring, een eerste test voor onze mentale weerbaarheid : 30 liter water pompen aan 10 minuten per liter. Hard werk hoor! Van klimmen kwam die dag niets in huis, de rots was nat. Onze eerste regendag was een feit.

Bewerkte foto om de hoeveelheid water aan te tonen… avontuurlijke aanlopen!

Matti start (met mist op de toppen) in de 1ste lengte (7b+) van “Sussuro Berber”

“Sussuro Berber” ED+ 300m 7b+ max (6a oblig) op de Paroi De Sources zou onze eerste route worden (maandag). Deze ligt naast Zebda, die Max vorig jaar geklommen had. Het had geregend, zou het droog blijven? Zouden de routes voldoende opgedroogd zijn? Hoe-dan-ook, in de late voormiddag besloten we de route te klimmen, een kleine 300m zou geen probleem mogen zijn als we de eerste lengte 7b+ vlot doorkwamen. De ‘mentaal’ kreeg toch even een deukje. De eerste lengte was bovenaan nat. Op de koop toe was de voorklimmer van de cordée voor ons niet voorbij een moeilijke passage geraakt en teruggekeerd. AI! Tot die passage (in 3/4 van de lengte) heb ik nog al klimmend kunnen bereiken. Nadien, tot aan de relais was het voor mij iets meer artif om door de natte stukken te geraken. Max klom deze lengte na zonder te veel problemen met de natte plekken.

Matti in “Sussuro Berber” : tout droit vers le haut !

We konden even ‘bekomen’ in de 2e lengte 6c met enkele dakjes en moeilijkheden op het einde van de lengte. Vervolgens klommen ik en Max respectievelijk een 7a en 7a+ voor op fantastische rots, een rechte, technische oranje muur.

Matti op de relais onderaan de 7a+ lengte van “Susurro Berber”

Af en toe werden we opgeschrikt door vallende stenen of ander puin van de route-openers (Duits team) wat verder naast/onder ons. Afgezien daarvan was het genieten en veel ambiance. Als eerste route met enkele pittige lengtes in ’t begin was de uitklim iets gunstiger om wat te acclimatiseren. 3 lengtes 6b en nog een lengte uitklimmen in gemakkelijker terrein. Hadden we gedacht … In Max’s laatste lengte 6b begon het te druppelen. Eens we boven stonden waren we al goed nat. De afdaling was min of meer op automatic, met onze gedachten ergens 300m lager, vrezende voor het ergste …
Maxime: Matti was boven en had relais gemaakt, ik vertrok voor de laatste lengte. Enkele meters verder hoorde ik weer een heel kabaal aan vallende stenen. Dit kwam van de Duitsers die 2 nieuwe routes aan het openen waren. Ik keek naar beneden en zag nu echt veel meer stenen vallen als voordien, zelfs tot heel ver van onze wand. Ik zag ook iets geel, een rugzak? Het belande in de rivier, toen zag ik dat het één van de Duitsers was. Het verdere geroep vertelde genoeg, half in shock klom ik verder tot bij Matti…

Tijdens het equiperen is er een grote blok losgekomen die beide touwen had doorgesneden van deze klimmer. Die avond was zwaar, onze beide voeten aan de grond met de harde realiteit van de klimsport. De komende dagen was het slecht weer: 3 regendagen (drie!) op een rij… Tijdens deze 3 dagen gingen we klimroutes en de canyon verkennen, de Duitsers helpen met hun terugkeer, sportklimmen tussen de regenbuien door en onze mentaal terug opkrikken.

Pas vrijdag konden we terug aan de bak. Deze keer met 3, vergezeld door Sara klommen we “Haben Oder Sein”, ED-, 6b+ max (6b oblig) een wand van 300m op de Parois de la Cascade. In zijn geheel één voor één fantastische lengtes op sublieme rotskwaliteit, loodrecht klimmen! De route mocht dan wel niet zo ‘hard’ wezen (max 6b+), met ons drieën was de ambiance groot. 50m rechts van de waterval en dat zorgde er voor dat we geregeld een fijn douchegordijn over ons heen kregen door de strakke wind. Voor Sara was het de eerste keer, zo hoog, zo hard … een fijne prestatie. Uitgetopt in de sneeuw zowaar. Voor Max was het ook de eerste keer dat hij aan deze kant van Taghia boven stond. De afdaling op zich was ok, de juiste instijg van het berberpad vinden bezorgde ons toch wat stress aangezien het al later was. Toen we de afdaling achter de rug hadden en opnieuw de schoenen uit trokken om de rivier door te waden, viel het duister al in.

Technisch klimmen in “Haben Oder Sein”

Fun @ the belay !

De dag erna (zaterdag) mocht iets ambitieuzer zijn. De nieuwe route “Black Wolf” op de Oujdad bleek echter een afknapper van formaat, 420m 7a+ max (6c oblig). De instijg hadden we enkele dagen voorheen (in de regen) verkend. De instijg leverde geen probleem en nog minder tijdverlies op. De eerste lengtes duurde ellendig lang. Max klom in een 6a exposé en super geëngageerd op zeer slechte rots. De daarop volgende 6c was hard, zonder meer. Dit was nog maar de voorbouw. Een rommelige rotsband bracht ons naar de instijg van de moeilijkheden. Eerste lengte 7a+, voor Max op micro regletten, zó hard voor z’n graad. Na enkele meters breekt een greep uit. Door de val lopen Max’s handen averij op. Een 2e poging brengt Max verder maar de lengte is echt super hard. In mijn poging klim ik nog vrij (al naklimmend) tot het laatste geplaatste setje maar dat koste zoveel kracht dat ik zelf ook na enkele meters hoger klimmen strande. De rots was van zo slechte kwaliteit: reeds veel sporen van afgebroken grepen en dus zeer hard gequoteerd. Ombouwen, rappelen en afdalen…

Afzien in “Black Wolf”

Week 1 bracht ons niet veel goed weer, gelukkig kregen we de volgende week beter, maar dat is voor een volgend verslag !

Met dank aan onze sponsor, buitensportwinkel K2 en onze partner, KBF !
Tekst en Foto’s : Matthias Faes en Maxime De Groote
Meer foto’s van onze klimtrip hier.

Les Gorges du Verdon

23 maandag apr 2012

Posted by Tim De Dobbeleer in Andere

≈ 2 reacties

Tags

Bart Raes, David Leduc, phoebus, Sam Vanden Driessche, surface, surveillir en punir, Tim De Dobbeleer, Verdon, Wanne Libot

Aanvankelijk gingen we met een hele bende van de klimax naar Taghia gaan tijdens de paasvakantie, maar te dure vliegtuigtickets en een gebrek aan multipitch ervaring bij velen deed ons afwijken van ons eerste plan. Uiteindelijk belanden we in de Verdon….een plek met prachtige wanden en geniale routes. Tijdens ons 2 weken durende verblijf in een comfortabel huisje konden we tussen de regenbuien door enkele klassiekers aftikken.

Ambiance, ambiance!!

Wanne Libot en David Leduc in de laatste lengte van Surveillir et Punir(7a)

Telkens als ik ergens in een gesprek” de Verdon” aanhaalde waarschuwden klimmers me voor de “old school” routes. Wat zoveel wil zeggen als hard voor de graad. De eerste multipitch die ik klom was samen met die man met het lange haar, de baard, de korte legerbroek en de onmisbare metal-thirt met opschrift “The time to strike is now : kill”. Niemand minder dan Sam Vanden driessche. Samen met hem klom ik ook 3 maand in Amerika. We zijn goed op elkaar ingespeeld en dat maakt dat het vooruit gaat. Allebei konden we redelijk vlot alle lengtes van surface : 7b(6b+obl)200m vrijklimmen. Verdon had voor de graad?…da valt precies nogal mee.

Sam ergens hogerop in surface

Du gaz en nen Tim De Dobbeleer ergens in het blauw daar beneden

De verwachte klets in ons gezicht kregen Sam en ik de dag erop. We kozen voor de 4 lentes lange route : Les fils de la terre et du vent. De eerste lengte was een 6b+ en daar konden we beiden doorcruisen. Een ander verhaal was die 2de lengte. Een 7a+ waar ik het gevecht van mijn leven moest geven. Na een stevig gevecht met bijhorende eendengeluiden en gebrul won ik het van de gravitatiekracht en kon ik de lengte vrijklimmen. Sam probeerde de 3de lengte voor te klimmen. In de topo staat die aangeduid als 7b+. Maar naar ons gevoel neigde die meer naar 7c/+. Niet alleen de passen waren stevig, ook de haken stonden op bepaalde plaatsen 8 meter uit elkaar. Op een gegeven moment durfde Sam niet meer verder en was het aan mij om eens te proberen. Maar ook bij mij was het geen succes. Uiteindelijk dropen we af. Veel airmiles verzameld, dat wel, maar de route toppen dat zat er duidelijk niet in.

Sam in 7a+

Het feit dat we er met een hele bende waren maakte het mogelijk dat er al eens van klimpartners gewisseld kon worden. Zo klom ik ook met Bart Raes. Hij had nog nooit meer dan 1 touwlengte geklommen en meestal heeft hij al schrik als hij 5 cm boven de haak staat. Een leuke uitdaging dus om samen met hem eens hoog boven de grond te hangen. De 7 lengtes lange “Phoebus” 7a(6b obl)150m leek mij ideaal om Bart een goeie multipitch ervaring te laten opdoen. De rappels die we moesten doen om tot bij het begin van de route te geraken waren hilarisch. Bart die aarzelend stap voor stap naar beneden rappelde en dan die grote angstogen die de diepte inkeken. Toen Bart bij de relais kwam kon ik mijn brede glimlach niet onderdrukken. De route op zich was echt de max, zowel Bart als ik genoten van elke pas en hoe hoger we kwamen hoe beter Bart aan de hoogte gewend geraakte. Naar het einde toe durfde hij zelfs “No Hands” aan de relais hangen:)

Bart met al wat gazzzz onder zijn gat

Bart s'amuse

De laatste route die we : Sam Vanden Driessche, David Leduc, Wanne Libot en ik deden was surveillir et punir (7a+ 120m). Je kan de Verdon Moeilijk verlaten zonder deze überklassieker geklommen te hebben. Sam en ik waren al boven en ondertussen zaten Wanne en David nog in de laatste lengte….en dat leverde enkele mooie beelden.

David in de 7a+ lengte

une mer de calcaire en 2 stuikers daar ergens bovenop

Na de Verdon besloten Wanne en ik nog efkes naar Siurana te gaan voor een kleine week. We hadden het geluk een lift te krijgen van 2 bekende Amerikaanse alpinisten. We kropen achteraan in de auto bij Mike Pennings en Jimmy Haden voor een 8 uur durende rit naar Siurana. Een inspirerende rit met verhalen over First Ascents overal ter wereld, van Patagonië tot Pakistan.

Inch’allah !

17 dinsdag apr 2012

Posted by Maxime De Groote in Mount Coach

≈ 5 reacties

Tags

Matthias Faes, Maxime De Groote, Taghia

Afgelopen jaar, april 2011 ben ik (Maxime) samen met Tom Van Mieghem gaan multi-pitch klimmen in Taghia (Marokko). De rots, de natuur, de cultuur en bevolking trokken mij zo sterk aan dat ik er wou terugkeren en liefst snel. Afgelopen 2 weken ben ik samen met Matthias Faes teruggekeerd naar Taghia. Ook Erik Adriaenssens, Géza Toth en Sara Barbier vervoegde ons voor een avontuurlijke reis naar het Atlas gebergte.

Matti volgt in "Au nom de la Réforme" ED- 300m 6c (6b oblig)

De reis was best “bewogen” te noemen. We hebben heel veel leuke momenten meegemaakt tijdens het reizen in de bus, in de donkere gîte van Saïd, op de rotsen die zo ruw blijven en de prachtige bewegingen van het technisch klimmen. Jammer genoeg hebben we ook tegenslagen gekend zoals aanhoudend slecht weer, het Duits team bijstaan bij het verlies van hun vriend, stress om bagage en bijna de terugvlucht missen door de krukken van Erik!

Voor mij was de reis fantastisch, ondanks we gehoopt hadden meer te kunnen klimmen. Een uitgebreid verslag volgt later maar eerst enkele foto’s.

Taghia Base-camp

Matti in "Susurro Berber" ED+ 300m 7b+ (6c oblig)

Matti klimt hoog in "Rivières Pourpres" ABO 500m 7c (7a oblig)

Marokko: veel kleuren, geuren en chaos !

Approche'n... Taghia-style

Maxime klimt voorzichtig in de 9de lengte van "Rivières Pourpres" (7a+)

Touren in Chamonix: deel 2

16 maandag apr 2012

Posted by Yannick in Mount Coach

≈ Een reactie plaatsen

Tags

Chamonix, Frank Says, Sam Van Brempt, Ski-alpinisme, tourski, Yannick De Bièvre

Ik heb eindelijk wat tijd gevonden om men foto’s van onze vorige trip online te krijgen. Enjoy!

Sam ergens in de buurt van de Col de Chardonnet (c) YdB

Sam ergens in de buurt van de Col du Chardonnet (c) YdB

En terug naar beneden (c) YdB

Frank zocht en vond op Grands Montets (c) YdB

Net zoals Sam (c) YdB

Een dag later vind Frank nog poeder op de Aiguille du Midi (c) YdB

Richting de top van de Aiguille d'Argentière (3900m) (c) YdB

Wat kan touren toch prachtig zijn! (c)YdB

Sam tijdens de laatste meters naar de top van de Aiguille d'Argentière (c) YdB

Touren in Chamonix

12 donderdag apr 2012

Posted by Sam Van Brempt in Mount Coach

≈ Een reactie plaatsen

Tags

Argentiere, Chamonix, frank saeys, freeride, Sam Van Brempt, tourski, Yannick De Bièvre

Yannick en Frank op weg naar de top van Aiguille d'Argentiere

Terwijl Nelson, An en Stijn in Gran Paradiso zaten bleven Yannick, Frank en ik (Sam ) in de buurt van Chamonix. We hebben dit jaar behoorlijk wat poeder gezien dus deze keer waren we specifiek op zoek naar iets steiler terrein.

Het weer werkte niet optimaal mee, de dagen begonnen stralend maar iedere namiddag kwamen er wolken opzetten. Een steil couloir afdalen in dichte mist is iets wat we niet zo graag doen dus helaas hebben we onze wilde plannen wat moeten bijstellen. Toch hebben we enkele mooie tochten kunnen maken, met als leuke afsluiter de top + een skiafdaling van de Argentiere (3900m). Hier enkele beelden: